Помню с дедом также ездили на природу в его буханке, это было волшебно. Он рассказывал истории, а я внимательно слушал... Пока однажды у него не нашли рак и нам не пришлось заезжать на eбyчие горы как в этой игре, чтобы сварить очередную партию метамфетамина.
این بازی بهم کمک کرد یک گشتالت توی سرم رو ببندم، یک تروما بچگیام رو پردازش کنم… وقتی خیلی کوچیک بودم، اکثر اوقات میفرستادن منو به روستای بابا و مامانجان. اونها یه زمین بزرگ داشتن با خونه، حمام، انبار و البته کلی فضای خالی که هیچی توش نبود و نه چیزایی میاومد. اون موقع عاشق تماشای «نشنال جئوگرافیک» بودم؛ توی برنامهها همیشه گزارشهای درباره معادن، باستانشناسی، سنگهای قیمتی و کلی چیزای جالب که زیر زمین پنهونن، میپخشیدن. تحت تأثیر این برنامهها تصمیم گرفتم یک معدن توی زمین شخصی اجدادم حفر کنم، الماس پیدا کنم و ثروتمند شم. به همه رفیقهام توی روستا گفتم که از فردا کار حفاری رو شروع میکنم و میتونن به من بپیوندن تا بعداً با هم سود رو تقسیم کنیم. این ایده توی سرم میسوخت، مطمئن بودم که این برنامه قراره موفق بشه. صبح، ظهر و شب میخاکبرداری میکردم، حتی توی تبلیغات تلویزیونی و وقتی «شب بخیر، کوچولوها» میپخشید. نهار میرفتم نمیخوردم، با آدمهای جدیدی که میدیدم توافق میکردم که توی این کار منو همراهی کنن… هفته به هفته میگذشت، گودالم عمیقتر و عمیقتر میشد، پیدا کردنها هم جالبتر میشد؛ از اسکلتهای حیوانات کوچیک تا گلولههای خالی. اگه به دیوار داخلی نگاه میکردی میتونستی گرادیان تغییر لایهها رو ببینی: خاک، لجن، گِل، یهجور «زالورا» سیاه، بعد یک جرم سفت سبز تیره… وقتی به آبهای زیرزمینی میرسیدیم، صبر میکردیم تا آبها برن و دوباره کارو ادامه میدادیم. گودال حسابی بزرگ شد؛ دو تا سه متر عمق. خاطرهاش فقط حس مثبت میده. اما سر وقت برگشتن خونه و گذاشتن این کار تا سال بعد رسید. دست همه همکارامو فشاری و با شلوارهای پشمی طرح مرد عنکبوتی تو ذهنم، خیال میکردم که سال آینده با نیروی تازه برمیگردم و کار رو تا آخر میکشم. یک سال میگذره، من با انگیزه بیپایان اینبار همچنان میخوام به گنجهای بینهایت برسیم، میرم سراغ بابابزرگ توی روستا. ۲۵۰ کیلومتر توی یک «بوهانک» بوی بد، چهار و نیم ساعت جاده خاکی… و اینجا هستم. با یک بیل ایستادهام جلوی همون جایی که قبلاً گودالام میاومد، میکشم… حالا اونجا دیگه کوه ابزار، آبهای زیرزمینی و گرادیان قشنگی که بود، نیست. تنها چیزی که توی اونجا مانده بود، «بوتهی لعنتی توتفرنگی» بود که بابا وقتی من به شهر بزرگ رفته بودم، کاشته بود. هیچ اخلاقی نیست. دهانم توی این توتفرنگیهای لعنتی گند شد. **نتیجه** بازی تونست منو به همون لحظهای برگردونه که بدون غذا، آب و حتی فکر دوم، توی اون حالت جریان عمیق بودم که هنوز دنبالشم تو هر کاری که جز حفاری گودال نیست. میتونی هر قدر بخوای فلسفهگویی کنی، پس دخترها، عکستونو توی دایرکت بفرستید. :D