اگه یه مود بیانتها اضافه کنن، دیگه تمومه. کل عمرم رو تو خاک میگذرونم.
۲۶
۹
۵
۵
۵
۳
۲
۲
۲
۲
۱
۱
۱
۱
اگه یه مود بیانتها اضافه کنن، دیگه تمومه. کل عمرم رو تو خاک میگذرونم.
اگه یه مود بیانتها اضافه کنن، دیگه تمومه. کل عمرم رو تو خاک میگذرونم.
این بازی بهم کمک کرد یک گشتالت توی سرم رو ببندم، یک تروما بچگیام رو پردازش کنم… وقتی خیلی کوچیک بودم، اکثر اوقات میفرستادن منو به روستای بابا و مامانجان. اونها یه زمین بزرگ داشتن با خونه، حمام، انبار و البته کلی فضای خالی که هیچی توش نبود و نه چیزایی میاومد. اون موقع عاشق تماشای «نشنال جئوگرافیک» بودم؛ توی برنامهها همیشه گزارشهای درباره معادن، باستانشناسی، سنگهای قیمتی و کلی چیزای جالب که زیر زمین پنهونن، میپخشیدن. تحت تأثیر این برنامهها تصمیم گرفتم یک معدن توی زمین شخصی اجدادم حفر کنم، الماس پیدا کنم و ثروتمند شم. به همه رفیقهام توی روستا گفتم که از فردا کار حفاری رو شروع میکنم و میتونن به من بپیوندن تا بعداً با هم سود رو تقسیم کنیم. این ایده توی سرم میسوخت، مطمئن بودم که این برنامه قراره موفق بشه. صبح، ظهر و شب میخاکبرداری میکردم، حتی توی تبلیغات تلویزیونی و وقتی «شب بخیر، کوچولوها» میپخشید. نهار میرفتم نمیخوردم، با آدمهای جدیدی که میدیدم توافق میکردم که توی این کار منو همراهی کنن… هفته به هفته میگذشت، گودالم عمیقتر و عمیقتر میشد، پیدا کردنها هم جالبتر میشد؛ از اسکلتهای حیوانات کوچیک تا گلولههای خالی. اگه به دیوار داخلی نگاه میکردی میتونستی گرادیان تغییر لایهها رو ببینی: خاک، لجن، گِل، یهجور «زالورا» سیاه، بعد یک جرم سفت سبز تیره… وقتی به آبهای زیرزمینی میرسیدیم، صبر میکردیم تا آبها برن و دوباره کارو ادامه میدادیم. گودال حسابی بزرگ شد؛ دو تا سه متر عمق. خاطرهاش فقط حس مثبت میده. اما سر وقت برگشتن خونه و گذاشتن این کار تا سال بعد رسید. دست همه همکارامو فشاری و با شلوارهای پشمی طرح مرد عنکبوتی تو ذهنم، خیال میکردم که سال آینده با نیروی تازه برمیگردم و کار رو تا آخر میکشم. یک سال میگذره، من با انگیزه بیپایان اینبار همچنان میخوام به گنجهای بینهایت برسیم، میرم سراغ بابابزرگ توی روستا. ۲۵۰ کیلومتر توی یک «بوهانک» بوی بد، چهار و نیم ساعت جاده خاکی… و اینجا هستم. با یک بیل ایستادهام جلوی همون جایی که قبلاً گودالام میاومد، میکشم… حالا اونجا دیگه کوه ابزار، آبهای زیرزمینی و گرادیان قشنگی که بود، نیست. تنها چیزی که توی اونجا مانده بود، «بوتهی لعنتی توتفرنگی» بود که بابا وقتی من به شهر بزرگ رفته بودم، کاشته بود. هیچ اخلاقی نیست. دهانم توی این توتفرنگیهای لعنتی گند شد. **نتیجه** بازی تونست منو به همون لحظهای برگردونه که بدون غذا، آب و حتی فکر دوم، توی اون حالت جریان عمیق بودم که هنوز دنبالشم تو هر کاری که جز حفاری گودال نیست. میتونی هر قدر بخوای فلسفهگویی کنی، پس دخترها، عکستونو توی دایرکت بفرستید. :D
بالاخره یه بازی پیدا شد که هدف زندگی من رو درک کنه: کندن یه گودال بیمعنی. کنترلها؟ بینقص. گرافیک؟ خاک. داستان؟ وجودی و فلسفی. پایانبندی؟ یه گودال عمیقتر. ۱۰ از ۱۰، باز هم بیل میزنم.
این بازی درباره کندن یه چاله است. به کسایی که از چاله و چاله کندن خوششون میاد پیشنهاد میکنم. زنم گفته اگه این نقد ۲۰ تا لایک و ۵ تا جایزه بگیره، اجازه میده توی زمین ویلامون یه چاله گنده بکنم. دمشون گرم، بچهها کمک کنید!
یه بازیه که کلا درباره کندن یه چاله است. واقعاً هیچ ایرادی نداره. یه جور تفریح بیخیال و استخراج معدنه. پس آره، حتماً بگیریدش! به هر حال، باید این رو بگم: من یه کوتولهام و دارم یه چاله میکنم بکن بکن چاله، بکن بکن چاله
سرگرمکننده و سادهست، ولی بیش از حد کوتاهه و محتوا یا کارهای خاصی برای انجام دادن نداره. قطعاً باید روی این بازی بیشتر کار بشه و گسترش پیدا کنه.
عصر فوقالعادهای بود! از وقتی اون بازیهای فلش قدیمی مثل مادرلود توی مینیکلیپ بود، دنبال یه همچین بازیای میگشتم. فقط یه درخواست برای دسترسیپذیری دارم (به خاطر دستهای پیرم): کاش بشه حالت کندن رو روی روشن/خاموش گذاشت تا مجبور نباشم دکمه رو نگه دارم.
بعد از اینکه هدف اصلی رو تموم کردم، رفتم دنبال گرفتن همه اچیومنتها. وقتی همهشون رو گرفتم، کل حیاط پشتی رو کندم. حالا که هر کاری از دستم برمیاومد رو کردم، دیگه میتونم استراحت کنم. واقعاً تجربه معنوی و خاصی بود توی این بازی.
اولش فقط یه بازی بود. یه کار ساده؛ بکَن، برو پایینتر، دوباره تکرار کن. اما هرچی خاک زیر دستام میریخت، یه چیزی تو وجودم بیدار شد. یه غریزه بدوی. یه نیاز. نیاز به کندن. زمان از دستم در رفت؛ غرق شدم تو اون حرکت ریتمیک، تو اون فشار و کشش، تو اون لذت خالصِ پایینتر رفتن. هر لایه از خاکی که کنار میزدم، انگار داشتم پوستهی قدیمی خودم رو میانداختم؛ استرسهام، اعتیادهام، شک و تردیدام. بدنم قویتر شد و ذهنم شفافتر. هیچچیز دیگه اهمیت نداشت. نه گرسنگی، نه خواب. فقط اون گودال. فقط سقوط به اعماق. میگن تهش یه گنج هست. نمیدونم واقعیه یا نه. نمیدونم چند وقته دارم میکَنَم. اما یه چیز رو مطمئنم؛ متوقف نمیشم. ۱۰ از ۱۰، تا ابد میکَنَم
برای یک یا دو ساعت وقتگذرونی خوبه، ولی بعدش دیگه کششی نداره. به نظرم محتوای بیشتری میخواست؛ دلم میخواست بیشتر زمین رو بکنم و برم پایینتر، ولی متأسفانه ته داره و اونقدرا هم که فکر میکنید عمیق نیست.
من یه بازی میخوام که توش بتونم یه گودال به عمق ۱۲ کیلومتر، دقیقا مثل چاه فوقعمیق کولا، بکنم؛ کمتر از اینم قبول نیست! بعد از اینکه هر وجب خاک رو کندم و بیشتر از ۱۰۰ هزار دلار جمع کردم، تازه فهمیدم که آزادی عمل من توسط یه سری صخرههای سفید محدود شده که حتی با دینامیت هم از بین نمیرن. واقعا دپرس شدم. من نه داستان میخوام، نه شخصیتهای جذاب و نه دنیای بازی. من فقط یه بیل میخوام. و حاضرم تا ابد بکنم. تو بازی هیچ موسیقیای نیست، هیچکس باهات حرف نمیزنه، فقط صدای دریل هست و یه هدف مشخص. و همین برای من کافیه. میدونید، من حتی فکر میکنم کل زندگی ما نه توی اقیانوس، بلکه زیر زمین شروع شده. چون اصلا کششی به گشتوگذار توی اعماق دریا ندارم، ولی عاشق کندن و کندن هستم! اما فقط ۱۰۰ متر؟ شوخی کردید؟ بعدشم کی از موشکور میترسه؟ شماها کرمهای خاکخورده رو توی باغچه مادربزرگهامون ندیدید؟ اونها موجودات کابوسوار واقعی هستن که باغچهها رو به خاک سیاه مینشونن. موشکورها اصلا جدی نیستن، رفقا. خلاصه که منتظر ادامهاش هستم، شنیدید چی گفتم؟
یه بازیه که فقط توش باید چاله کنی. واقعاً هیچ ایرادی هم نداره. یه سرگرمی ساده و بیخیاله که فقط میکنی و میکنی. پس آره، حتماً بگیریدش! در هر صورت، باید اینو بگم: من یه دورفم و دارم چاله میکنم دیگی، دیگی هول، دیگی، دیگی هول
ایبهبه. اولش خوش میگذشت، همینطوری خاک و اینجور چیزها رو میکندم. هرچی پایینتر میروی سنگ معدن پیدا میکنی که میتوانی با آنها تجهیزاتت را ارتقا بدهی. میتوانی برای جاهای تاریک چراغ بخری و برای سنگهایی که برای دریل یا بیلت خیلی سخت هستند، دینامیت بگیری. تا وقتی به عمق ۱۰۰ متری رسیدم و تمام ارتقاهای ممکن را گرفتم، واقعاً داشتم لذت میبردم و نمرهاش برایم ۶ از ۱۰ بود. اما وقتی به ته رسیدم، یک نقطه برای پایین رفتن پیدا شد که یهو بازی از یک گرایند آرامبخش تبدیل شد به یک ماموریت مخفیکاری در یک غار تاریک، بدون اینکه هیچ مسیر مشخصی داشته باشی. نه میتوانی دریل بزنی، نه از جتپک استفاده کنی، نه چراغ داری و نه دینامیت؛ یعنی برای اینکه بازی تبدیل به مخفیکاری شود، تمام ارتقاهایت را ازت گرفتهاند. این تغییر ناگهانی سبک بازی خیلی توی ذوق میزند و من دقیقاً همان لحظهای که از کنار دشمن رد شدم و دیدم یک تالار بزرگتر با دشمنان بیشتر منتظرم است تا باز هم مخفیانه رد شوم، کلاً علاقهام را به بازی از دست دادم. در کل، به خاطر این تغییر سبک، یک بازی متوسط است.
اگه فقط دنبال گنج باشید، این بازی کلاً ۴۰ دقیقه وقت میگیره. پس شاید براتون سوال بشه که چرا من نزدیک ۶ ساعت طول کشید؛ خب راستش من دنبال گنج نبودم، فقط چون دلم میخواست زمین رو بکَنَم، گند زدم به همهجا و هر چی که میشد رو کندم و بیرون آوردم و اینجوری شد که ۶ ساعت طول کشید. اصلاً هم پشیمون نیستم، خیلی آرامشبخش بود و دَم این بازی گرم که گذاشت رویای بچگیام رو زندگی کنم و یه چال غولپیکر توی حیاط بکنم. ۱۰ از ۱۰. اگه باز هم فرصتش باشه، دوباره همهاش رو میکنم.
بازی خوبیه. اگه تا به حال یه بازی فلش قدیمی به اسم Motherlode بازی کردید، این بازی عملاً همون مفهوم رو داره: شما زیر زمین میدورید، اولش حسابی بد میشید، اما معادن رو استخراج میکنید که هرچند پایین میروید، ارزششون بیشتر میشه و باید قبل از اینکه سوخت/باتریهاتون تمام شه و بمیرین، اونارو بالا بیارید تا بفروشید، ارتقا بدید، دوباره بزنید پایین و بهتر انجام بدید. راستی، اگه دنبال بازیهای مشابه این هستید، یک نسخه مدرنسازی شده از Motherlode توی استیم موجوده که میتونید بخرین. بیشتر زمان بازیم توی نسخه فلش قدیمی بود، اما یه مقدار هم نسخه جدیدش رو بازی کردم؛ اونم حسابی خوشگذرونه و حتی حالت کو‑اپ داره!
دم سازندهها گرم که هزینه کردن و یه لوکالیزه حرفهای برای بازی آوردن. وقتی تو عمق ۱۰ متری یه اتوی قدیمی و رها شده پیدا کردم، از شدت واقعگرایی و جزئیات بازی شوکه شدم. بدون شک بازی سال.
بازی کوتاهه ولی سرگرمکننده و آرامبخشه. واقعاً فقط یه چاله میکنی... متأسفانه خیلی زود تموم میشه و بخش آخرش و پایانبندیش زیاد حال نمیده. اگه دنبال یه ساعت تفریح با ۵ یورو میگردی، این بازی مناسبته... وگرنه زیاد پیشنهادش نمیکنم.
ببینید، من آدمیام که تو زندگیش هیچ چالشی نداشته، هر چی هم دست و پا زدم شکست خوردم، حتی به عنوان یه پدر هم به درد نمیخوردم. تو این گودال دنبال گنج نیستم، دارم دنبال خودم میگردم؛ تا وقتی جونی تو تنم هست باید به کندن ادامه بدم.
کوتاهه ولی از بازی کردنش لذت بردم، هرچند ۵ دلار برای چیزی که واقعاً گیرم اومد یه کم زیاده. به نظرم اگه «مود دستاوردها» از همون اول باز بود تجربه بهتری میشد، چون اینکه بخوای دوباره از صفر شروع کنی اصلاً جذابیتی نداره.
یه بازی بانمک و سرگرمکننده که «اندگیمش» کلاً گند زد بهش. اینکه یه تجربه که تمامش درباره کندن یه چاله است، یهو هر چی ابزار داری رو ازت بگیره تا یه بخش مخفیکاریِ وصله پینه شده، ناهماهنگ و بدساخته رو پیش بکشه، واقعاً انتخاب عجیبی بود...
اگه اسم این بازی رو خوندی، خریدیش و حالا خوشت نمیاد، واقعاً نمیدونم چه توقعی داشتی. این بازی دقیقاً همون چیزیه که از اسمش معلومه؛ یه بازی دربارهی کندن یه گودال.
یه تئوری هست به اسم «اثر اوج-پایان» که میگه تجربه مشتری بیشتر всего به شروع و پایان یه اتفاق بستگی داره. خب، منم وقتی سفر کوتاه ۱۱۹ دقیقهایم رو تموم کردم (که احتمالاً دقیقاً همون زمانی بود که میتونستم بازی رو پس بدم)، دقیقاً توی شروع و پایانش بدترین حس ممکن رو داشتم. اولش قدرت بیل خیلی افتضاح بود؛ انگار داشتم یه بازی کلیکر بازی میکردم و میترسیدم موس دستم بشکنه. هر از گاهی هم یه ذره خاک معلق توی هوا باعث میشد گیر کنم و نتونم تکون بخورم. اما بعد از اینکه اولین تونل رو کندم، بازی شروع کرد به جالب شدن. این حس وقتی دریل خریدم به اوج خودش رسید؛ وقتی دریل رو فول کردم، بالاخره تونستم مثل ماینکرفت یه حفر عمودی درستوحسابی بکنم و تا ته رفتم پایین و با کلی غنیمت برگشتم... تا اینکه افتادم توی یه تونل که دورش چهار تا تخته چوب بود. واقعاً برام عجیبه که سازنده چرا آخرش تصمیم گرفت سه تا سکانس تعقیب و گریز ترسناک پشت سر هم بذاره. تو کلاً تمام سیستمهایی که قبلاً ساختی رو دور ریختی و رفتی سراغ قابلیتهای پیشفرض حرکت و سرعتِ انجین آنریل ۵. از این بدتر اینکه گنج آخرش کاملاً خالی بود. راستش تعجب نکردم؛ چون اون صندوق هم درست مثل اون اتاق گنده و لختِ دور و برش، پوچ و بیمعنی بود. دقیقاً مثل حس رضایت از نظم دادن و جمعآوری که میخواستم از این بازی بگیرم؛ هر دو بیمعنی بودن. وقتی بازیکن غرق در بازیه، استفاده از این مدل سلیقههای بدجنسانه برای خراب کردن تجربه، واقعاً شرورانه است. کاش از قبل خبر میداد؛ اگه میدونستم دارم یه بازی سوللایک بازی میکنم، شاید اینقدر ناامید نمیشدم. من از این مدل طراحی پایانبندی متنفرم، حالا سازنده هر جوری که میخواد توجیحش کنه. یه بازی سندباکس باید به ساختوساز بازیکن اهمیت بده و تشویقش کنه که کارهایش معنا داشته باشه، وگرنه این یعنی تحقیر کردن بازیکن.
بهتون میگم، هیچوقت دستتون رو به موشکورها نزنید... یکی از آشنایانم همینطور فوت کرد... طرف معمولاً توی مسابقات سهگانه شرکت میکرد و همیشه میرفت باشگاه و بدنش رو میساخت؛ خلاصه این دفعه خونه جدید خریده بود و داشت حیاطش رو مرتب میکرد که یه موشکور اونجا پیدا کرد... میگفت چه بامزهست و میخواست بهش دست بزنه، همه جلوش رو گرفتیم ولی گوش نداد و دست زد. همونجا جلوی چشمامون تموم کرد... یهو قاپیدش و کشیدش زیر زمین... فقط یه جیغ کوتاه کشید و بعدش توی اعماق زمین غیب شد.. هنوزم یادمه، از ذهنم بیرون نمیره... از اون موقع به بعد، هر جای دنیا موشکور ببینم، حتی نزدیکش هم نمیشم.
ریویوهای استیم و یوتیوب منو گول زدن و فکر کردم یه بازی شبیهسازه، یه چیزی تو مایههای پاورواش یا بخش معدنکاوی ماینکرفت. ولی اصلا اینطوری نیست. کل بازی یه مرحله کوتاهه که توی یکی دو ساعت تمومش میکنید. در کمال تعجب، به جز چندتا اچیومنت که حدود نیم ساعت دیگه وقت میگیره، هیچ چیز دیگهای توی بازی نیست. واقعا جای تعجب داره، چون حتی مینیمالترین بازیهای شبیهسازی که تا حالا زدم (مثلاً تینی بوکشاپ یا وی-ایلفن هال-ای بارتندر) خیلی بیشتر از این محتوا داشتن. حس میکنم این بازی یه جور میم یا شوخی درونیه که من متوجهش نشدم. نمیگم بازی بدیه، ولی واقعا باید توقعتون رو پایین بیارید.
فکر میکردم این یه بازیه که فقط توش چاله میکنی و برای کسایی که از بازیهای جنگی خسته شدن آرامشبخشه؛ تازه تو توضیحات بازی هم نوشته بود عجلهای در کار نیست و قانونی هم وجود نداره، ولی یهو بازی تبدیل شد به قایمباشک و دویدن دور یه موشکور غولپیکر که واقعاً رو اعصاب بود. من فقط میخواستم از حس لذتبخش کندن زمین و گنج پیدا کردن لذت ببرم... این مدل بازیهایی که یهو تغییر مسیر میدن و میرن تو فضای وحشت واقعاً رو اعصابن و هیچ جذابیتی ندارن، امیدوارم دیگه هیچکس همچین کاری نکنه. حداقل توی توضیحات بازی اشاره میکردن که قراره اینطوری بشه، یا اگه نمیخواستن بنویسن، یه راهی برای مقابله با اون موجود میذاشتن. آره، قبول، گفتم از بازیهای جنگی خستهام، ولی خب وقتی با یه دشمن روبرو میشی و بدون اینکه حتی فرصت جنگیدن داشته باشی درجا میمیری، معلومه که لذتبخش نیست، نه؟ سیستمکیلهای یکطرفه و خشونتباری که انگار داره تمام زحمات قبلی آدم رو مسخره میکنه، اصلاً نمیتونه جذاب باشه. لازم نبود حتماً یه غافلگیری یا پایان خاص بذارن، اگه میذاشتن تا آخرش گنج پیدا کنم خیلی بهتر بود. شاید بعضیا بگن فقط بخش گنجیابی رو بازی کن، ولی خب اونطوری که بازی تموم نمیشه... واقعاً نمیدونم با این وضعیت و این پایانبندی تهوعآور باید چیکار کرد. واقعاً عصبانیم و فکر نکنم دیگه هیچوقت بازی رو اجرا کنم، تازه دیگه هیچکدوم از بازیهای این سازنده رو هم نمیزنم.
بازی خیلی کوتاه بود، کلاً توی یک ساعت و نیم تمومش کردم، ولی در هر حال بهم خوش گذشت. بازی بانمک و کوچیکی بود؛ فقط کاش یه کم بیشتر روی داستان و دنیای بازی مانور میداد، چون پایانش برای من واقعاً غیرمنتظره بود و یهو اتفاق افتاد. در کل خوشحال شدم که بازی کردم و مشتاقم ببینم آیا آپدیتی میگیره یا نه.
انکار نمیکنم بازی باحاله، ولی واقعاً محتوایش خیلی کمه. تعداد سنگها، آپگریدها و بیلها خیلی محدوده. خود بازی هم هنوز خام و نپختهست، تازه میشه توی یه ساعت تمومش کرد. از سازندهها خواهش میکنم محتوای متنوعتری بهش اضافه کنن، حتی اگه در حد یه دیالسی باشه.
یه بازی فوقالعاده درباره چاله کندن. اگه حالت بینهایت و بخش چندنفره یا کو-آپ داشت خیلی بیشتر میچسبید :۳ ۱۰ از ۱۰، حاضرم یه چاله دیگه هم بکنم.
پایان بازی واقعاً کل اثر رو از یه اثر عالی تبدیل کرد به یه تیکه گوه. دویست تا دینامیت خریدم، بعد میگه نمیشه استفاده کرد؛ مادرتو ب***م. هر وقت بازیکن بتونه اون سه تا موشِ جنده رو منفجر کنه، اون وقت میام نظر مثبت میذارم.
تازه بازی رو «تموم کردم» و حالت دستاوردها باز شد؛ همون جایی که باید از اول شروع کنی و بازی کنی تا کاپهای دستاورد رو توی گاراژت جمع کنی. به نظرم ابزارها به آپگرید بیشتری نیاز دارن. من حتی قبل از اینکه پلاتین پیدا کنم، همه چیز رو تا ته آپگرید کرده بودم. بعدش هم تمام تمرکزم رو گذاشتم روی اینکه مستقیم برم پایین و زمین رو بکنم. به هیچ وجه بازی بدی نیست. تا لحظهی آخر واقعاً خوش میگذشت، ولی تهش میبینی هر چی زحمت کشیدی اصلاً اهمیتی نداره. با این حال، احتمالا برای گرفتن دستاوردها یه دور دیگه بازی رو شروع میکنم. برای قیمتی حدود ۵ دلار، برای چند ساعت سرگرم شدن، نمرهاش ۹ از ۱۰ هست. پیشنهاد میکنم.
خیلی سرگرمکنندهست ولی خیلی کوتاهه. چون تو حراج تابستونی خریدم برام مهم نیست. کل بازی رو توی ۳ ساعت، همون موقعی که منتظر بودم دوستدخترم برای باربیکیو آماده شه تموم کردم. در حد همینقدر کوتاهه.
این بازی رو خریدم چون دلم میخواست یه چاله بکنم. یه چاله کندم. همینطور به کندن اون چاله ادامه دادم. یهو دیدم ساعتها گذشته و منم از نظر احساسی وابسته شدم به اون چاله. ۱۰ از ۱۰ برای این چاله. باز هم میکنم.
از قبل از انتشار منتظر این بازی بودم و تا حالا ۴ بار تمومش کردم. این بازی مدیتیشنگونه کمک کرد استرسم بریزه، مشکل «بیمیلی به بازی کردن»م رو حل کنه و کاملاً ریلکس بشم. به همه توصیه میکنم تمام تروفیهاش رو بگیرید. تنها پیشنهادم اینه که کاش یه حالت بینهایت میذاشتن تا بشه بیشتر کند؛ چون هر بار که زمین تموم میشه و مجبور میشم بازی رو از اول شروع کنم، دیگه کلافه میشم.
به حرف اونایی که میگن بازی کوتاهه گوش ندین، هر چقدر دلتون بخواد میتونید توش وقت بگذرونید.. (: هدف من رسیدن به ته چاه نبود، نه بابا. هدفم این بود که اون گودال رو از تکتک دانههای خاک خالی کنم. میخواستم چنان با شدت این چاله رو خالی کنم که حتی مادرم هم بهم افتخار کنه. شما نمیفهمید. هر ذره شن و خاکی باید پاک بشه، همینجوری یه چاله تا ته زمین نکنید و بگید تموم شد. بیلتون رو بردارید و دست به کار شید؛ داریم با هم یه سفر هیجانانگیز به سمت پوچی میریم. دوست دارم بتونم این بازی رو دوباره برای اولین بار تجربه کنم. لطفاً یکی برام ماشین زمان بفرسته. (البته شاید واقعاً طولانیترین بازی دنیا نباشه.)
این بازی رو توی یوتیوب دیدم و وسواسم بهم گفت که بخرمش و به جای اینکه مثل بقیه یه تونل بزنم، کل باغ رو بکنم؛ منم همین کار رو کردم و حالا دیگه حالم خوبه. ۱۰ از ۱۰
حواستون باشه که تروفیها فقط بعد از اینکه برای اولین بار بازی رو تموم کردید باز میشن. دفعه اول الکی لفتش ندید و وقت تلف نکنید، وگرنه مثل من دستخالی میمونید.
امیدوار بودم یه حفاری ابدی تا مرکز زمین باشه، ولی تهش معلوم شد کلاً ۲ ساعت گیمپلی داره که بعد از یه حفاری کوتاه و ناامیدکننده، خیلی سریع و یهو تموم میشه.
روی استیمدک خیلی عالی اجرا میشه، هیچ مشکلی نداره و حتی کنترلرهای درست رو توی رابط کاربری نشون میده. روی ۶۰ فریم ثابت اجرا میشه و مصرف باتریش هم نسبتاً بهینه است. برای وقتگذرونی بازی سرگرمکنندهایه، چیز خاص و عجیبی نیست ولی به نظرم کاملاً ارزش قیمتش رو داره.
نقدی بیپرده: این بازی یادم میاندازه به Motherload که تو اون روزها میرفتم، خوشگذرونه، پر از رمز و راز، پیشرفت داره. تنها مشکلم توش طول بازیه. یهمقدار خیلی کوتاه و شتابزدهست. برای هر سطح جدید معدن فقط حدود ۳ تا ۴ دقیقه میگذرونی. به نظرم اضافه کردن زمان دیگه برای گسترش بازی، اونقدر هم زمان نمیبرد که بازی رو دهبرابر طولانی میکرد! با این حال کلی خوشم اومد. علاوهبراین، بازی روانه، گرافیکش بامزه و داستان جالبیه. اگه آپدیت بشه و محتوا بیشتر بشه، دوباره بازی میکنم!
بازی کوتاه و عالیایه و داستانش هم جذابه. فقط اون تغییر یهویی حال و هوای بازی تو ساعت ۲ صبح اصلاً به مذاقم خوش نیومد، خندهدار بود ولی نه واقعاً.
امتیاز بازی توسط TrophyHunter اولین بار این بازی رو توی «سوشیال مدیا» دیدم، بعدش چند روز پیش خودم خریدش کردم و تا حالا چند بار تمومش کردم. ظاهر بازی خیلی بامزه بود و یهجوری منو یاد بازیهای مثل «PowerWash Simulator» میانداخت، چرا اینطوری میپرسید، من اصلاً نمیدونم. به هر حال تصمیم گرفتم که این بازی رو تموم کنم، اول برای دستاوردها و دوم، هرچند که خیلی عجیب میشنوه، برای این که تمام زمین رو از توی سوراخ بیرون بکشم. شواهدش توی اسکرینشاتهام هست :3 بازی «A Game About Digging A Hole» توسط استودیوی توسعهدهنده «Cyberwave» ساخته شده و همین فوریه امسال منتشر شد. همه چیز با خرید یک خونه جدید شروع میشه که توی حیاطش گفته میشه یه گنج مخفی شده. از همینجا هم بلافاصله شروع میکنیم به خاککوبی توی حیاط. تو مسیر پایین رفتن میتونی یک یا دو کیف پول، دو تا کلید و چند تونل معدن قدیمی پیدا کنی که توشون جعبهها مخفی هستن. برای اینکه زیاد خرابکردن داستان نکنم، این بخش از حفاری توی سوراخ رو اینجا خلاصه میکنم و میذارم خودتون کشف کنید که توی عمق حیاطتون چه چیزهایی پنهون هست. همینقدر بگم، این بازی برای آدمهای ضعیفقلب نیست. به هر حال، اون چیزهایی که اون پایین هستن و پایان بازی برام خیلی شگفتانگیز بود. این پیشرفت رو انتظار نداشتم. معادن کوچیکی که به مرور زمان استخراج میکنی، میتونی توی گاراژت بفروشی و پولش رو مستقیم توی تجهیزات بهتر سرمایهگذاری کنی. تقریباً همینجوری تمام گیمپلی شکل میگیره تا وقتی که به هدفات برسی. چیزی که توی گیمپلی برام کمی اذیتکننده بود اینه که دستاوردها فقط بعد از یک بار تمام کردن بازی فعال میشن. از نظر گرافیک بازی حداقل خوبه و با گرافیک اکثر شبیهسازهای کوچیک امروز میتونه رقابت کنه. سرگرمی بازی کاملاً رضایتبخش هست، اما اگه طولانی بازی کنی میتونه خیلی خستهکننده بشه چون گیمپلی خیلی تکراریه. کنترلها خوب پیادهسازی شدن و فقط به توابع ضروری محدود شدن. در حال حاضر بازی ۱۰ دستاورد برای باز کردن داره و فقط ۵ یورو توی استیم قیمت داره. نسبت قیمت به ارزشش کاملاً قابل قبوله. باید صادقانه بگم که این بازی حسابی خوشم اومد و امیدوارم توسعهدهندهها شاید کمی بیشتر فکر کنن که چه ویژگیهای دیگهای میتونن به بازی اضافه کنن. از طرف من، دوست داشتم چند تا «اشیای زبالهای» مثل دوچرخه زنگزده، قوطیهای فلزی، استخوان و غیره اضافه بشه که بتونی با کمی پول بفروشی. نقشههای دیگه هم طبیعتاً خوشایند میبود. این بازی قطعاً یک دستبالا میگیره و من مشتاقم بهروزرسانیهای زودترش. خلاصه، خودتون یه تصویر بسازید. اینو حتماً بدونید. 👑 پروفایل ۱ (نقدها: ۱ تا ۲۰۰۰) 👑 پروفایل ۲ (نقدها: ۲۰۰۱ تا ۴۰۰۰) 👑 پروفایل ۳ (نقدها: ۴۰۰۱ تا ۶۰۰۰)
+ لذت خالص کندن و زمینکنی + به سبک خودش اورجیناله - خیلی زود تموم میشه. من زیر دو ساعت تمومش کردم، ولی فکر کنم بشه توی یه ساعت هم رفت. با این بیس میشه یه بازی ایدهآل و طولانی برای ریلکس کردن ساخت. با این قیمت میشه خرید و چند ساعت باهاش حال کرد.
۱۰ از ۱۰، باز هم میکنم. این بازی واقعاً افتضاحه... ولی از اون افتضاحهای درجه یک. میکنی، میکنی و باز هم میکنی؛ انگار یه موشکورِ باکلاسی، ولی با کلی اضطراب وجودی. هرچی عمیقتر میری، بیشتر میفهمی که گنج واقعی، خودِ این چالهست. شدیداً توصیه میکنم به هر کسی که رویای بچگیش این بوده یه چاله تا چین بکنه... یا حداقل تا وقتی که انگشتات بگیره و کرخت بشه. برای کسایی که میخوان کرم خاکی بشن، بازیِ ضروریه!
چالهمو کندم. حدود ۳ ساعت طول کشید. قیمتش هم تقریباً اندازه یه فنجون قهوه بود. اونقدرا جذابه که کاش بیشتر از این بود. یکی باهوشتر از من میاد اینو تبدیل به یه بازی معدنکاری درست و حسابی میکنه و یه ثروت عجیبغریب به جیب میزنه. واقعاً هسته و اساس یه بازی معدنکاری رو داره، ولی انگار بودجه یا حمایت لازم رو نداشته تا ببرتش به یه سطح بالاتر. ولی خب، با توجه به قیمتش که اندازه یه قهوهست، برای چیزی که هست عالیه.
راستش معمولی بود. اگه فقط روی هدف تمرکز کنید، حدود یک ساعت طول میکشه تا تمومش کنید و اگه بخواید همه کارها رو انجام بدید، بیشتر از دو ساعت زمان میبره. بد نیست، ولی چیز خاصی هم نداره؛ البته بازی بدی هم نبود. با قیمت ۵ دلار، قیمتش زیاد نیست. تنها نکته منفی واقعی بازی، اون تکههای معلق خاکِ بهشدت رو اعصابیه که عرضشون فقط یک پیکسل هست و راهتون رو میبندن. (سازنده باید میکرد هر تیکه خاکی که از یه اندازه خاص کوچیکتره، خودبهخود نابود بشه). پایانبندیش هم اصلاً چشمگیر نبود.
خریدم و بعدش پس دادم؛ انتظاراتم رو برآورده نکرد، هرچند تقصیر خودم بود. این بازی کلاً دربارهی کندن یه چالهست. اگه از چاله کندن خوشتون میآد، از این بازی خوشتون میآد. من از چاله کندن خوشم نمیآد جناب.
یه بازی کوچیک، ساده و سرگرمکننده است. عمق زیادی نداره، البته به جز اون جنبهاش که کاملاً واضحه. کلاً برای وقتگذرونی عالیه.
یه شبیهساز حفاری ساده و سرگرمکننده. پیدا کردن منابع ارزشمندتر و ارتقای تجهیزاتش واقعاً اعتیادآوره. کنجکاوی برای کشف رازهای جدید توی اعماق حیاط خونه، آدم رو به بازی جذب میکنه.
در بهترین حالتش یه ذره سرگرمکنندهست، ولی سیستم کندن توی این بازی واقعاً کسلکنندهست. هیچ فیزیکی روی چیزایی که میکنی وجود نداره، واسه همین خیلی وقتها میبینی سنگهای معدنی و تیکههای ریز خاک همینجوری توی هوا معلق موندن. این موضوع باعث میشه رفتوآمد به معدنها سخت بشه و توی اواخر بازی که باید توی چالههایی که خودت کندی بپری پایین، میتونه بدجوری گند بزنه به همهچی. ابزارها بد نیستن ولی آپگرید آخر دریل اصلاً کافی نیست. برای دینامیت هم هیچ آپگریدی نداره. کل بازی خیلی کند پیش میره و اولش یه جوریه که انگار داری بازیهای کلیکری یا اینکرمنتال بازی میکنی. و اما پایانبندی؟ افتضاح بود. کاش یه چیزی شبیه کندن تا مرکز زمین یا حفر تونل تا چین بود، ولی تهش خیلی ضدحال بود و حتی اونقدرها هم عمیق نبود. زیر ۴ ساعت تمومش کردم. در ضمن هر کی به این بازی جایزه دلقک بده، یه احمقِ مغز-مردهست.
در کل بد نیست، ولی خیلی کوتاهه؛ اولین باری که بازی کردم طبق گفته خود بازی ۱۰۶ دقیقه طول کشید (جالبه که حتی یه اچیومنت داره برای کسایی که زیر ۳۰ دقیقه تمومش کنن). سیستم ارتقا واقعاً کمه، حتی بعد از اینکه همه چیز رو فول کردی، باز دلت میخواد مثلاً دریل قویتری داشته باشی. کلاً نصف بازی (یعنی حدود یک ساعت) میگذره و تو دیگه هر چی بود رو ارتقا دادی، واسه همین آخرش پولها فقط میرسه به این که جون و انرژی بگیری یا کلی دینامیت بخری که فقط واسه خنده و تفریح هر جا دلت خواست بترکونی (۴۷ هزار تا پول جمع کردم، بازی رو تموم کردم، یه بازی جدید شروع کردم و بعدش کلاً اومدم بیرون). اگه یه سیستمی بود که بعد از هر بار تموم کردن بازی، یه سری بونوس برای ارتقاها باز میشد تا با هر بار شروع دوباره تبدیل به یه غول بشی، تکرار کردن بازی خیلی جذابتر میشد. ولی در نهایت تا جایی که فهمیدم، بعد از تموم شدن بازی فقط اچیومنتها باز میشن و همین. امیدوارم آپدیتهایی بیاد که محتوای بیشتری اضافه کنه و بازی رو خیلی جذابتر کنه. نتیجه: ۶ از ۱۰. خیلی کوتاهه و محتوایش کمه، ولی در عوض آرامشبخشه. پیشنهاد میکنم فقط واسه یه شب امتحانش کنید.
نقدی با این امتیاز پیدا نشد.
بازی «ای گیم اباوت دیگینگ ای هول»، اثری مینیمالیستی است درباره حفر چالهای در حیاط خانهای که بهتازگی خریداری شده است. منابع را جمعآوری کنید، آنها را بفروشید، تجهیزات خود را ارتقا دهید و از رازی مرموز پرده بردارید. قیمتی به اندازه یک فنجان قهوه!
English, German, French, Italian, Spanish - Spain, Portuguese - Brazil, Simplified Chinese, Japanese, Korean, Polish, Russian
Minimum:
Requires a 64-bit processor and operating system
OS: Windows 10 / 11
Processor: Intel Core i5
Memory: 8 GB RAM
Graphics: NVIDIA GTX 770 Recommended:
Requires a 64-bit processor and operating system