اولش فقط یه بازی بود. یه کار ساده؛ بکَن، برو پایینتر، دوباره تکرار کن. اما هرچی خاک زیر دستام میریخت، یه چیزی تو وجودم بیدار شد. یه غریزه بدوی. یه نیاز. نیاز به کندن. زمان از دستم در رفت؛ غرق شدم تو اون حرکت ریتمیک، تو اون فشار و کشش، تو اون لذت خالصِ پایینتر رفتن. هر لایه از خاکی که کنار میزدم، انگار داشتم پوستهی قدیمی خودم رو میانداختم؛ استرسهام، اعتیادهام، شک و تردیدام. بدنم قویتر شد و ذهنم شفافتر. هیچچیز دیگه اهمیت نداشت. نه گرسنگی، نه خواب. فقط اون گودال. فقط سقوط به اعماق. میگن تهش یه گنج هست. نمیدونم واقعیه یا نه. نمیدونم چند وقته دارم میکَنَم. اما یه چیز رو مطمئنم؛ متوقف نمیشم. ۱۰ از ۱۰، تا ابد میکَنَم
۴۳۴ نفر مفید دانستند Steam