یه تئوری هست به اسم «اثر اوج-پایان» که میگه تجربه مشتری بیشتر всего به شروع و پایان یه اتفاق بستگی داره. خب، منم وقتی سفر کوتاه ۱۱۹ دقیقهایم رو تموم کردم (که احتمالاً دقیقاً همون زمانی بود که میتونستم بازی رو پس بدم)، دقیقاً توی شروع و پایانش بدترین حس ممکن رو داشتم. اولش قدرت بیل خیلی افتضاح بود؛ انگار داشتم یه بازی کلیکر بازی میکردم و میترسیدم موس دستم بشکنه. هر از گاهی هم یه ذره خاک معلق توی هوا باعث میشد گیر کنم و نتونم تکون بخورم. اما بعد از اینکه اولین تونل رو کندم، بازی شروع کرد به جالب شدن. این حس وقتی دریل خریدم به اوج خودش رسید؛ وقتی دریل رو فول کردم، بالاخره تونستم مثل ماینکرفت یه حفر عمودی درستوحسابی بکنم و تا ته رفتم پایین و با کلی غنیمت برگشتم... تا اینکه افتادم توی یه تونل که دورش چهار تا تخته چوب بود. واقعاً برام عجیبه که سازنده چرا آخرش تصمیم گرفت سه تا سکانس تعقیب و گریز ترسناک پشت سر هم بذاره. تو کلاً تمام سیستمهایی که قبلاً ساختی رو دور ریختی و رفتی سراغ قابلیتهای پیشفرض حرکت و سرعتِ انجین آنریل ۵. از این بدتر اینکه گنج آخرش کاملاً خالی بود. راستش تعجب نکردم؛ چون اون صندوق هم درست مثل اون اتاق گنده و لختِ دور و برش، پوچ و بیمعنی بود. دقیقاً مثل حس رضایت از نظم دادن و جمعآوری که میخواستم از این بازی بگیرم؛ هر دو بیمعنی بودن. وقتی بازیکن غرق در بازیه، استفاده از این مدل سلیقههای بدجنسانه برای خراب کردن تجربه، واقعاً شرورانه است. کاش از قبل خبر میداد؛ اگه میدونستم دارم یه بازی سوللایک بازی میکنم، شاید اینقدر ناامید نمیشدم. من از این مدل طراحی پایانبندی متنفرم، حالا سازنده هر جوری که میخواد توجیحش کنه. یه بازی سندباکس باید به ساختوساز بازیکن اهمیت بده و تشویقش کنه که کارهایش معنا داشته باشه، وگرنه این یعنی تحقیر کردن بازیکن.
۱۵۸ نفر مفید دانستند Steam