فیلم ·۱ ساعت و ۴۴ دقیقه ·هیجانی، عاشقانه

با هم کشیده شده

Drawn Together
امتیاز تماشاگران ۶۹٪ تماشاگران ۲۳۹ نظر امتیاز منتقدان ۳۶٪ منتقدان ۱۱ منتقد
اسپانیایی
«

استر اکسپوزیتو تنها کسیه که داستان رو جلو می‌بره، ولی چون فیلم درباره یه رابطه است، انگار داشت با دیوار حرف می‌زد.

Khaztiel Delbod D تماشاگر
با هم کشیده شده
نقدهای تماشاگران

برخی از نقدها

مرتب‌سازی
مفیدترین بالاترین امتیاز پایین‌ترین امتیاز
فیلتر امتیاز
همه ۵ ۴ ۳ ۲ ۱

استر اکسپوزیتو تنها کسیه که داستان رو جلو می‌بره، ولی چون فیلم درباره یه رابطه است، انگار داشت با دیوار حرف می‌زد.

ظاهرش گرون‌قیمت و شیکه و کاملاً برای یه مخاطب خاص از طرفداران ژانر رمانتیک-تریلر ساخته شده، اما تقریباً همه‌چیزش برام خیلی تکراری بود. استر اکسپوزیتو حضورش روی پرده غیرقابل‌انکاره و بخش زیادی از جذابیت فیلم رو به دوش می‌کشه، هوگو دیگو گارسیا هم توی نقش بادیگارد مرموز بد نبود. مشکل اصلی، کلیشه‌های دور و بر اون‌هاست: وارث پولدار، خطر، رازها، مجبور بودن به کنار هم موندن، تنش جنسی و پیچش‌های داستانی که خیلی قبل‌تر از اینکه فیلم لوشون بده، می‌شه حدس زد. رابطه عاشقانه بیشتر شبیه یه فرمول مهندسی‌شده‌ست تا چیزی که طبیعی اتفاق افتاده باشه و تعلیق فیلم هم به‌ندرت واقعاً دلهره‌آور می‌شه، چون از همون اول انگار همه ورق‌ها روی میز بوده‌ن. کیفیت ساختش اون‌قدری هست که بشه تماشاش کرد، اما اون‌قدر شخصیت، شوخی یا تاریکی نداره که بتونه این فرمول تکراری رو تازه کنه. یه تریلر رمانتیک براق و مکانیکی که بسته‌بندیش عالیه ولی هیچ غافلگیری‌ای نداره.

بازم یه فیلم دیگه با همون داستان تکراری، یا تقریباً شبیه همه‌شون، که هیچ چیز جالبی توش نیست جز شاید یه لاس‌زدن کلیشه‌ای بین دو تا خوش‌تیپ. بدتر از همه هم اینه که فیلم اصلاً ته و توی داره و تموم نمی‌شه، چون می‌خواد آدم رو بکشونه سمت قسمت دوم. شاید تنها نقطه قوتش ته فیلم باشه که چندتا غافلگیری کوچیک داره، مخصوصاً در مورد ویلن و داستانش.

یه فیلم متوسط و معمولی‌ست که فقط به خاطر بازیگرای نقش اولش نجات پیدا کرده؛ چون اونا می‌دونستن با چه جور فیلمیه طرفن: فیلمی که اگه قرار نیست از نظر سینمایی مخاطب رو راضی کنه، حداقل باید بتونه تحریکش کنه.

ژانر عاشقانه بادیگارد یه اثر جدید و قابل قبول به خودش اضافه کرد. فیلم «درون توگدر» یا همون «انفرنتادوس: مارفیل» با بازی استر اکسپوزیتو و هوگو دیگو گارسیا، دقیقاً همون شرط اصلی یه تریلر عاشقانه با تم «مجبور به نزدیکی» رو داره: یعنی شیمی بین بازیگرها.

اولش یه چیزی بود، ولی بعدش تبدیل شد به یه آشغال به تمام معنا.

راستش چون توی بخش فیلم‌ها بود و نه سریال‌ها، انتخابش کردم. داشتم از فیلم لذت می‌بردم، اما کل این کوفتی رو دیدم که تهش بفهمم نیمه‌ی دومش هم هست؛ اونم اتفاقاً اصلاً برای تماشا در دسترس نیست. وقتم رو تلف کردم. اگه یه اثر تک‌پارت نیست، باید بنویسید!

حیف که این فیلم ۱۰۴ دقیقه‌ای اون جذابیتی که داستان‌های کوتاهش داشت رو نداره؛ چون تنها چیزی بود که می‌تونست پیش‌بینی‌پذیر بودنِ مطلقِ داستان و خط داستانیش رو جبران کنه.

این مدل فیلم‌ها بخشی از یه استراتژی مشخص هستن که هنوزم کلی جای پیشرفت داره و از نفس نیفتاده.

بدترین ترکیب ممکنه؛ یه اثر آشغالی که حتی اون ذره تفریح یا سرگرمیِ آثار سطح پایین رو هم نداره و تازه ادعاهایش هم زیاده.

امیدوارم توی قسمت بعدی به جنبه‌های عاشقانه و هیجانی فیلم بیشتر پرداخته بشه، ولی سوال اینجاست که آیا بیننده‌ها واقعاً ترغیب می‌شن که به تماشاش ادامه بدن؟

نقدهای بیشتر به‌زودی ۳ نقد دیگر در حال ترجمه به فارسی است و به‌زودی همین‌جا اضافه می‌شود.

داستان این اثر

مارفیل، دختر یک تاجر قدرتمند اسپانیایی، زمانی که ربوده شده و سپس بدون هیچ توضیحی آزاد می‌شود، زندگی‌اش در نیویورک زیر و رو می‌شود. پدرش سباستین مور را به عنوان بادیگارد او استخدام می‌کند و در حالی که این دو مجبورند هر لحظه را در کنار هم بگذرانند، در دنیایی که هیچ چیز آن‌طور که به نظر می‌رسد نیست، جذابیتی اجتناب‌ناپذیر میان آن‌ها شعله‌ور می‌شود.

سازندگان
موسیقی متن

Luis Almau

بازیگران

عوامل