برههای گمشده
یه جوریه که همزمان هم تند و تیزه، هم سبک و راحت، و هم مدام به خودش ارجاع میده... بعضی از خطوط داستانی بیشتر از بقیه تو اولویتن و یه مدتهای طولانی خبری از بعضی شخصیتها نمیشه... هرچند در نهایت به نظر میرسه این گپها عمدی بوده... ولی خب، لحظات عمیق و تکاندهنده هم کم نیست. هر صفحه از اولین رمان مدلین کش واقعاً آدم رو میخکوب میکنه و لحن نویسندگیش قطعاً دل و خنده مخاطب رو میبره. مطمئنم هر اثر طنز و ظریف دیگهای که بنویسه رو خواهم خوند.

یک آدم خوب