یه جوریه که همزمان هم تند و تیزه، هم سبک و راحت، و هم مدام به خودش ارجاع میده... بعضی از خطوط داستانی بیشتر از بقیه تو اولویتن و یه مدتهای طولانی خبری از بعضی شخصیتها نمیشه... هرچند در نهایت به نظر میرسه این گپها عمدی بوده... ولی خب، لحظات عمیق و تکاندهنده هم کم نیست. هر صفحه از اولین رمان مدلین کش واقعاً آدم رو میخکوب میکنه و لحن نویسندگیش قطعاً دل و خنده مخاطب رو میبره. مطمئنم هر اثر طنز و ظریف دیگهای که بنویسه رو خواهم خوند.
Even in her delusions and mean-spirited snark-fests, Lillian’s voice is lucid and magnetic for fans of obsessive female narrators ... King performs an admirable feat, immersing us in Lillian’s head while cluing us into her egotism through the mouths, reactions and choices of the supporting characters. Although Lillian’s narcissism intensifies her perceptions of the world, her unreliability begs a profound and relatable question: Can we really trust ourselves?