آتش کهنه
الیزا شوا دوساپین، رمان چهارم خودش «The Old Fire» رو با ورود آگاهِ، یک فیلمنامهنویس ساکن نیویورک، به روستای پرگورد، فرانسه، توی یه طوفان بارونی شروع میکنه... آگاهِ برای خالی کردن و فروش خونهاش که توی دوران کودکی توش بزرگ شده، به فرانسه میره. این سفر باعث میشه دوباره توی مدار خواهر کوچیک و ساکتش قرار بگیره... سبک کمحرف و محدود دوساپین، حسابی با اون حالت ساکن عاطفی که بین دو خواهر بزرگسال که از هم دور شدن، میچره، جور در میاد، حتی با این چالش اضافه که ورا فقط با حرکات بدن، نوشتن روی کاغذ یا زدن کلمات توی تلفناش ارتباط برقرار میکنه... درست مثل رمان پرطرفدار ۲۰۲۱ «Winter in Sokcho» که جایزه کتاب ملی هم برد، توی «The Old Fire» توصیفهای دوساپین از مکانهای فیزیکی سرشار از رنگ و جذابه... اما فاصله عاطفی آگاهِ توی طول رمان چندان کم نمیشه. چون او از احساسات عمیق میگریزه، خواننده هم حس خاصی نمیکنه. یه جایی میگه «دلم میخواد بدونم خواهرم چه میخونه توی خواب». اما هرگز نمیپرسه و رمان شیک اما محکم دوساپین، همین سؤال رو توی ذهن ما میذاره.
