چیزهایی که هرگز نمیگوییم
کتابیه که ارزش این رو داره دوباره خونده بشه، چون کل داستان از همون اول، هرچند در پوشش، حضور داره. جزئیات عجیب و مشاهدات غیرمعمول فصلهای اول، تکههای یه پازلن که اهمیتشون فقط بعد از دیدن تصویر کلی مشخص میشه. معمولاً وقتی نویسنده یه سری اطلاعات رو از خواننده مخفی میکنه رو اعصابه، اما سبک الیزابت استراوت اونقدر راحت و روانه و قصهگوییش اونقدر مطمئنه که این حذف کردنها به جای اینکه دستکاریشده به نظر برسه، هوشمندانه و طبیعی میآد. همراهی با این روایت واقعاً لذتبخش بود... استراوت توی ایجاد حسِ «جمع شدن تکههای پازل» استاده. توی رمانهاش، صحنهها، حاشیهها و اتفاقات بهیادآورده شده، کمکم مثل تیکههای یه لونه پرنده که با اشیاء پیدا شده بافته شده باشه، به یه معنای کلی میرسن... حس یه شروع تازه رو داره، هرچند خیلی از دغدغههای همیشگی استراوت هنوز هستن: طبقه اجتماعی، خودکشی، ناامیدی بین والدین و فرزندان، عشقهای پنهانی، شوهرهای ملایم با زنهای سرسخت، و فضای سیاسی فعلیمون... که البته پرداختن به مورد آخر توی ادبیات داستانی کار سختیه.
