یک مکان آرام: جاده پیش رو
از وقتی اولین فیلم اومد، منتظر چیزیهای مثل این بودم. این یه بازی فوقالعادهست که دقیقاً به منبع خودش وفاداره و نمونهٔ برجستهای از تبدیل موفق فیلم به بازی. - سرعت بازی خوبه و دیالوگها هم با صداهای واقعی ضبط شدن. - سطوح بازی سفت و محکم و خوب طراحی شدن، بدون اینکه خیلی پیچیده باشن. - طراحی صدا، با موسیقی سنگین و تهدیدآمیزش، دقیقاً حس تنش رو تقویت میکنه. - سیستم ذخیرهکردن (چکپوینت) نسبتاً بخشنده است. - تو واقعاً سایه میاندازی، بدنی داری و حتی میتونی فکر کنی. - موجودات همچنان به قدری ترسناکند که قبلاً هم بود. - هر چه موجود بهت نزدیکتر میشه، ضربان قلبت بالا میره و احتمال حملهٔ اضطراب یا آسم هم زیاد میشه؛ این جزئیات حسابی خوبه. - داستان قابل قبوله. - میتونی با استفاده از قدرت خودشون، با پرت کردن اشیا بهشون حواسشون رو پرت کنی و مسیرهای فرار بسازی. - بازی تمام تمرکزتو میطلبه. هر حرکتی که میکنی باید دقیق و حسابشده باشه. همیشه باید قدمهات رو زیر نظر داشته باشی. حتی یک صدای کوچیک میتونه به راحتی مرگت رو به ارمغان بیاره. درهای کشوها رو بهتدریج باز میکنی، سعی میکنی مسیرها رو تو ذهن بسازی و حرکت موجودات رو پیشبینی کنی و همهاش رو در سکوت کامل انجام میدی. این بازی صبرتو به بهترین شکل ممکن میسنجه. در سختی بالا مجبور شدم چند بار آزمون و خطا بکنم تا بفهمم باید به نشانههای صوتی گوش بدی. یکبار صدا زیاد دربیاری، دیگه راه برگشتی نیست. نمیتونی پنهون شی یا از موجود دوری کنی. هیچ راهحلی نیست. تقریباً یک یا دو بار فرصت داری قبل از اینکه صداها به اوج برسن و موجود موقعیت تو رو بفهمه. این بازی مطمئناً حس «عزلهگی» تو «Alien Isolation» رو برآورده میکنه. جیم هالپرت حتماً به این افتخار میکنه.
۲
