یک مکان آرام: جاده پیش رو

Stormind Games A Quiet Place: The Road Ahead

یک مکان آرام: جاده پیش رو
  • Steam امتیاز کاربران ۷۴٪
  • ۲۰۲۴
  • ۱۵ ساعت بازی
  • رایانه
  • پلی‌استیشن
  • ایکس‌باکس

جای ساکت: جاده پیش رو» یک بازی ماجراجویی در سبک وحشت و تک‌نفره است که با الهام از مجموعه فیلم‌های پرطرفدار و تحسین‌شده‌ای به همین نام ساخته شده است. در سکوت مطلق برای بقا بجنگید.

برخی از نقدها

توصیه نمی‌کند

«این بازی بی‌روح و بی‌زرنگه و عملاً هیچ‌چیزی برای ارائه نداره. فقط روی اسم «ای کوایت پلیس: د رود اهد» حساب کرده و اصلاً تلاشی نکرده تا یه بازی خوب باشه. از این گذشته، کل بازی یه سری مسیر تکراری و بی‌پایه‌ست که فقط پس‌زمینه‌شون عوض می‌شه. گرافیکش قابل‌قبول بود و شروع بازی هم بد نبود. از نظر صدا هم چیز خاصی نداره؛ حتی بعضی جاها فاجعه‌ست، چون یه سری صدای بوق‌های خیلی بلندی داره که واقعاً گوش آدم رو اذیت می‌کنه.»

— بازیکن ، بازیکن

توصیه نمی‌کند

«فعلاً بازی رو نخرید. صبر کنید یه سری باگ‌هاش برطرف بشه و پچ بیاد. حتی روی پایین‌ترین تنظیمات هم خیلی بد اجرا میشه. واقعاً ناراحت‌کننده‌ست که درست کار نمی‌کنه :/»

— بازیکن ، بازیکن

توصیه نمی‌کند

«مگر اینکه دلتون خواسته باشه تجربه کنید ۷ ساعت پشت سر هم چهارزانو راه برید، وگرنه این بازی رو نخرید. ببینید، می‌دونم تم بازی روی ساکت موندنه، ولی نباید مجبورم کنید همه‌جا چهارزانو برم، اونم فقط چون سازنده‌ها نتونستن یه راه جذاب‌تر برای پیاده‌سازی گیم‌پلی مخفی‌کاری پیدا کنن. چک‌پوینت‌های بی‌رحمانه، مراحل تکراری، سیستم ردیابی صدای نامنظم (همون جوری که هیولاها صداها رو می‌شنون) و کلی چیز رو اعصاب دیگه. اگرم گیم‌پلی‌ش نبود، شخصیت‌هاش بود. اونقدر شخصیت‌هایی رو می‌کشن که قرار بوده برای نقش اصلی مهم باشن، اما چون من حتی ۱۰ دقیقه هم باهاشون آشنا نشدم، مرگشون هیچ اهمیتی برام نداره. تنها بخش قابل قبول بازی گرافیکشه، که اونم فقط در حد قابل قبوله. ۵ از ۱۰، بدجوری متوسطه؛ هرچند فیلم‌هاش تهِ خفنی‌ان.»

— بازیکن ، بازیکن

نماهایی از بازی

  • تصویری از یک مکان آرام: جاده پیش رو (۱)

نقدها

۵۲ نقد بازیکنان و منتقدان، به فارسی

توصیه نمی‌کند ۹٫۶ ساعت

ویرایش برای پاسخ به توسعه‌دهنده‌ها: قضیه این نیست که رنگ زرد توی بازی وجود نداره، قضیه اینه که بازی طوری ساخته شده که فقط یک مسیر داره و خلاقیت هرچی که بازیکن می‌خواد رو نمی‌ذاره. می‌تونی یه جعبه به ارتفاع زانو پیدا کنی که مسیر رو مسدود می‌کنه و به‌جای اینکه ازش بپرونی، مجبور می‌شی کل نقشه رو دور بزنیش. همه‌اش به این خاطر که اون جعبه رنگ زرد نداره. همین‌طور با آجرها؛ سنگ‌های زیادی توی بازی هست که شخصیت می‌تونه پرتاب کنه، اما فقط وقتی که زرد رنگ شده می‌تونی ازشون استفاده کنی، بقیه‌اشون فقط تزئینیه و شخصیت ترجیح می‌ده بمیرد تا این سنگ‌ها رو پرتاب کنه و هیولا رو پرت کند. حذف رنگ زرد، مشکل طراحی بازی رو حل نمی‌کنه. بازی باید طوری ساخته می‌شد که نیازی به راهنمایی‌های بیش از حد برای فهمیدنش توسط اکثر بازیکن‌ها نباشه. این فقط یه راه‌حل موقتی‌ست که برای اینه که بتونن به آدم‌هایی مثل من بگن «اگه رنگ زرد رو دوست ندارید، حذفش کنید» به‌جای اینکه بازی‌ای بسازن که شخصیت‌ها واقعا رفتار منطقی داشته باشن. این تا به‌حال خسته‌کننده‌ترین و آزاردهنده‌ترین بازی‌ای بوده که من بازی کرده‌ام. فیلم‌ها خوش‌گذرون بودن اما پر از سوراخ‌های داستانی بودن. معلوم شد که بازی هم فرقش نمی‌کنه. شخصیت‌ها این‌قدر احمقانه‌س که واقعاً عصبانی می‌شی. این‌جا چند تا از چیزهایی که منو بیشتر اذیت کردن می‌گم: - به‌دلیل یه دلیل نامعلوم نمی‌تونی هیچ‌کدوم از سنگ‌های پراکنده رو پرتاب کنی. باید صبر کنی تا آجرهای مخصوصی که رنگ زرد دارن پیدا بشن تا بتونی این کارو بکنی. - راجع به رنگ زرد بگم، هرکی تصمیم گرفت سبدهای صدها تا رنگ زرد رو با خودش ببره یک قهرمانه، چون رنگ زرد توی هرجایی که می‌خوای بری هست. این باعث می‌شه بازی تبدیل به یک آشوب احمقانه و بی‌معنی بشه. «اوه، یه شیء به ارتفاع زانو داریم که می‌تونیم ازش بپریم تا به هدف برسیم؟ بهتره نپریم چون رنگ زرد نداره، بریم دور کل نقشه تا به همون جا برسیم». - بشکه‌ها، قوطی‌ها و جعبه‌های قرمز رنگ توی همه‌جا هستن. حتی وسط جنگل هم قوطی‌های قرمز رنگ پراکنده‌اند. اگر بهشون بخوری صدا می‌سازی و هیولا احتمالاً تو رو می‌کشه. - شخصیت اصلی آسمان‌درد داره که اصلاً به داستان یا پیشرفت شخصیت ربطی نداره؛ فقط به‌عنوان یک مکانیزم استرس‌آور اضافه شده که باعث می‌شه شخصیت اصلی نتونه نزدیک هیولا باشه. - به‌دلیل یه دلیل نامعلوم این‌که این‌جا و اون‌جا این‌هواپیماهای استنشاقی و قرص‌ها روی زمین جنگل پخش شده، کاملاً تصادفی هست. - هر این‌هواپیما فقط یک‌بار می‌تونه استفاده بشه، در حالی که توی واقعیت این‌هواپیماها هزار بار قابل استفاده‌ان. - هر در این بازی صدای جیغ می‌کنه، باید یکی‌یکی و خیلی آهسته بازشون کنی. اولش شاید اشکالی نداره، اما وقتی باید صدها در رو باز کنی تا پیش بری، واقعاً خسته‌کننده می‌شه. - کادرهای برخورد اشیایی که صدا می‌سازن، به‌طرز عجیبی بزرگ‌تر از خود شیء هستن، پس راحت می‌تونی روی چیزی قدم بزنی وقتی می‌خواستی کنارش بری. - بدترین چیز توی بازی اینه که شخصیت تو ۹۰٪ مواقع می‌میرد: یک صدا می‌زنی که هیولا رو فوراً جذب می‌کنه، بعد شخصیت تو تو یک انیمیشن مرگ ۱۰ ثانیه‌ای می‌مونه و فقط می‌نشیند تا بمیره. نه می‌تونی به‌سرعت به‌جای امن برسی، نه می‌تونی چیز دیگه‌ای برای حواس‌پرتی پرتاب کنی، نه می‌تونی هر کاری بکنی تا زنده بمونی؛ فقط می‌ایستد و می‌میرد چون قانون بازی رو شکستی. - تو این بازی هیچ‌وقت نمی‌تونی بدوی. نمی‌تونی از هیولا فرار کنی و به‌جای امن برسی مثل یک آدم معمولی که حداقل سعی می‌کنه بدود. - من دروغ گفتم، فقط یک صحنه تعقیب وجود داره که ناگهان می‌تونی به‌مدت ۲۰ ثانیه از هیولا بدوی. این تنها باریه که شخصیت اصلی تصمیم می‌گیره بدود و هوشمندانه عمل کنه تا از مرگ حتمی جلوگیری کنه. وجود این صحنه تعقیب، تمام نکات قبلی رو خیلی بدتر می‌کنه. اگر هیچ‌وقت امکان دویدن نبود، یک قانون ثابت می‌موند، اما نه، شخصیت می‌تونه از هیولا فرار کنه. فقط ۱٪ زمان تصمیم می‌گیره بمیرد. - جز مفهوم اولیه فیلم (دنیایی که هیولاها بر پایه صدا می‌کشند) هیچ خلاقیتی توی این بازی نیست. گیم‌پلی واقعاً بی‌الهامیه، فقط راه رفتن به‌تندی که می‌تونی. پرتاب آجر، پریدن از لبه‌ها، گذاشتن تخته برای عبور از شکاف‌ها، آوردن فیوزها. همه این‌ها چیزهایی هستن که تو بازی‌های خیلی بهتر صد بار دیده‌ایم. - نیمه دوم بازی کاملاً بدون داستانه و دیگه صحنه‌های شخصیت ندارن، فقط از نقطه A به B می‌رن. حس می‌کنم که تیم توسعه فراموش کرده که حتی یک داستان یا پایان هم تو نیمه دوم بگذارند. تمام این شخصیت‌ها تو نیمه اول معرفی شدن ولی هیچ‌کدوم تو نیمه دوم اهمیتی ندارن. - پایان بازی این‌قدر یک‌دست و کسل‌کننده‌ست که من از وسط بازی هم ازش خسته شدم. لطفاً پول‌تون رو روی این هدر ندید.

  • بسیار مفید۱۰
  • امتیازهایم مال تو۸
  • تشویق آرام۷
  • عمیق۲
  • شاعرانه۲
  • دلقک۲
  • نظر جسورانه۱
  • شگفت‌انگیز۱
  • بامزه۱
  • سوپراستار۱
  • بی‌نقص۱
توصیه می‌کند ۵٫۶ ساعت

این بازی بر اساس فیلم معروف «جای ساکت» ساخته شده. وقتی اولین فیلمش اومد، تعداد انگشت‌شمار دیالوگ‌ها و اون اتمسفر ترسناکی که روی محور صدا ساخته بود، حسابی ترکوند. این بازی هم از نظر تنظیمات کلی و جزئیات، خیلی خوب تونسته دنیای فیلم رو بازسازی کنه، اما اگه بخوام فقط از نظر گیم‌پلی نظر بدم، ریتم بازی خیلی کنده و احتمالاً برای همه مناسب نیست. وفاداری به جزئیات فیلم! من به عنوان کسی که فیلم رو چندین بار دیده و از دید یه طرفدار بازی رو تجربه کردم، از اینکه بازی اینقدر دقیق فیلم رو پیاده کرده غافلگیر شدم. روایت بازی دقیقاً مثل فیلمه؛ از روزهای اول حمله هیولاها شروع می‌شه و با چند تا فلش‌بک، داستان رو از یه زاویه و خط زمانی جدید تعریف می‌کنه. از شخصیت اصلی که یه زن بارداره گرفته تا اون اسباب‌بازی موشکی که باعث مرگ برادر توی قسمت اول شد و حتی تله‌های صوتی که فقط یک بار توی فیلم دیده شدن، همه‌شون اینجا هستن. هیس! صدا نکن گیم‌پلی بازی دقیقاً مثل فیلمه و دور محور «نباید صدا کنی» می‌چرخه که در واقع قلب تپنده بازیه. برخلاف خیلی از بازی‌های ترسناک، اینجا با گله‌های هیولا طرف نیستید؛ حتی توی بیشتر مراحل اصلاً هیچ هیولایی ظاهر نمی‌شه. بازیکن باید با احتیاط کامل و بدون هیچ صدایی به مقصد برسه. توی این مسیر باید تا جای ممکن از قوطی‌های کنسرو و خرده‌شیشه‌های روی زمین دوری کنید؛ چون اگه اتفاقی روی‌شون پا بذارید، یه صدای بلند بلند می‌شه که بهتون هشدار می‌ده و اگه سریع واکنش نشون ندید، هیولا می‌کشتتون. فشار روانی و اتمسفری که توی این سکوت ایجاد می‌شه، دقیقاً مثل فیلمه و آدم رو چنان می‌ترسونه که حتی جرئت نمی‌کنه نفس بکشه. تجربه فوق‌العاده‌ایه! البته برای اینکه بازیکن مجبور بشه استراتژیک‌تر بازی کنه، روی شخصیت اصلی یه سری محدودیت گذاشتن. اول اینکه شخصیت دچار آسمه؛ فعالیت‌های بدنی، محیط‌های پر از گرد و غبار یا تند شدن ضربان قلب کنار هیولاها باعث می‌شه حملات آسم شدیدتر بشه و اگه کنترل نشه منجر به مرگ می‌شه. برای همین باید توی بازی دنبال دارو و اسپری بگردید. از طرفی، شارژ کردن باتری چراغ‌قوه و جمع کردن یادداشت‌ها برای پیشبرد داستان، انگیزه‌ی بیشتری به بازیکن می‌ده. گیم‌پلیش سلیقه‌ایه! تا اینجا احتمالاً حدس زدید که نقطه ضعف بازی چیه؛ ریتم بازی خیلی کنده و عادت کردن بهش سخته. منکر این نیستم که توی مراحل، چیزهای جدیدی مثل تله‌های خرس یا پل‌های تخته‌ای گذاشتن تا بازی تکراری نشه، اما چون نباید صدا کنید، سرعت حرکت شخصیت خیلی خیلی کمه؛ حتی چند برابر کندتر از خیلی از بازی‌های مخفی‌کاری. وقتی این موضوع با گیم‌پلی تک‌بعدی ترکیب می‌شه، تحملش سخت می‌شه. حتی بعد از اینکه کاملاً با مکانیسم‌های بازی آشنا شدید، باز هم لحظاتی هست که دلتون می‌خواد فقط بدوید و سریع از اون مرحله رد بشید. اما فارغ از این مسئله، تجربه ترسناک بازی خیلی خاصه و تونسته عصاره فیلم رو توی جزئیاتش پیاده کنه. پیشنهاد می‌کنم امتحانش کنید.

  • دلنشین۲
  • عمیق۱
  • باید داشت۱
  • شگفت‌انگیز۱
توصیه نمی‌کند ۱۰٫۸ ساعت

بازی اولش بد نبود و ایده‌اش هم جالب بود، اما بعد از یه ساعت می‌فهمی چقدر تکراری و کسل‌کننده‌ست. با این مدل طراحی مراحل، اصلاً حس غوطه‌وری توی بازی نداری: باید از یه فاصله خیلی کم رد شی؟ بدشانسی آوردی، چون شخصیت اصلی آسمه داره و اصلاً نمی‌تونه بپره. یه فواره آب راهت رو بسته؟ ای بابا، انگار شخصیت بازی نمی‌تونه خیس بشه، واسه همین باید ۵ تا شیر رو که هر کدوم یه گوشه اتاقن ببندی، اونم در حالی که اون موجود مثل آهن‌ربا چسبیده بهت. در مورد اون موجود هم بگم؛ بعد از یه ساعت دیگه ترسناک نبود و فقط رو اعصاب شد. هر دری، هر کابینتی و هر تخته‌ای که می‌بینی جیرجیر می‌کنه. توی دنیایی که سکوت از هر چیزی مهم‌تره، هر چی سطل و قوطی و وسیله پرصدا هست رو همین‌جوری شلخته ریختن وسط راه. انگار روغن برای لولای در اختراع نشده. اون موجود انگار دقیقاً می‌دونه کجایی، حتی اگه کاملاً ساکت بمونی. اصلاً نمی‌تونی به هدف اصلی برسی چون اون موجود رو اعصاب، دقیقاً همون لحظه که بهت می‌آد، یهو از ناکجاآباد می‌پره جلوی روت. چه تصادفی! البته بیشتر وقت‌ها اصلاً موجود رو نمی‌بینی و تنها چیزی که می‌شنوی یه سری کورد‌های دراماتیک و صدای تیک‌تیکه که بهت هشدار می‌ده موجود صداتو شنیده. بعد از دو بار خطا هم یه کات‌سین مرگ فوری میاد. هیچ راه فراری هم نیست. شخصیت احمق بازی فقط همون‌جا می‌ایسته، دستشو می‌ذاره روی دهنش و سرنوشتش رو قبول می‌کنه. آخه دختر، فقط بدو! سعی کن فرار کنی، جونت به این بستگی داره! ولی نه، سازنده‌ها تنبل‌تر از اون بودن که اجازه این کار رو بدن. اگه بعد از خطای دوم، موجود رو نزدیکت اسپاون می‌کردند تا مجبور شی ازش فرار کنی، مکانیک بازی خیلی جذاب‌تر می‌شد، نه اینکه یهو پشت سرت ظاهر بشه و درجا بکشتت. شخصیت‌ها فقط توی ساعت اول (شایدم کمتر) هستن و بعدش خیلی بی‌مقدمه کشته می‌شن؛ یا پشت صحنه یا ۳۰ دقیقه بعد از اینکه دیدیمشون. راستش توی کل این «سفر»، ذره‌ای برام مهم نبود چه بلایی سرشون میاد. در مورد آسمه‌اش هم که اصلاً حرف نزنید. می‌فهمم سازنده‌ها یه مکانیکی می‌خواستند که بازیکن نتونه بی‌صدا کنار موجود کمین کنه، ولی این بیماری دیگه خیلی زیاده‌رویه. از یه دیوار سی سانت ارتفاع بری بالا؟ آسمه‌اش می‌گیره. دوباره بدوی؟ آسمه‌اش می‌گیره. (راستی گفتم بدوی؟ اصلاً نمی‌دونم چرا سازنده‌ها دکمه دویدن رو گذاشتن، چون فقط توی مناطق امنِ دو در دو می‌شه ازش استفاده کرد.) به هر حال، بحث رو کج و کوله کردم. اگه این بازی رو بازیکن‌های واقعی تست می‌کردند و نه خودِ سازنده‌ها، الان اصلاً بحث این چیزها رو نمی‌کردیم و منم ۳۰ دقیقه‌ام رو برای نوشتن این نقد تلف نمی‌کردم. من عاشق سبک بقا و ترس هستم، ولی این نه بقا بود و نه ترس. بیشتر شبیه این بود که آدم سعی کنه از ترسناکیِ این بازی افتضاح جون سالم به در ببره.

  • شاعرانه۸
  • بامزه۳
  • دلقک۳
  • خیلی خنده‌دار۲
  • بسیار مفید۲
  • گنجینه۲
  • نظر جسورانه۱
  • شگفت‌انگیز۱
  • تشویق آرام۱
بازیکن بازیکن ۱۳۰ مفید ۲۳ Steam
توصیه می‌کند ۸٫۸ ساعت

به‌طور کلی از بازی لذت بردم اما مشکلات زیادی داره. روی سخت بازی کردم و دیدم هیولاها همیشه می‌دونن کجا هستی و حتی وقتی ساکت می‌مونی هم تو رو محاصره می‌کنن. قراره که دور بزنن یا سرگردون، ولی این یه فریبِ کاملِ؛ هوش مصنوعی همیشه موقعیتتو می‌دونه و تو خیلی از مواقع وقتی نزدیک هدف می‌شی، حتی اگه ساکت باشی، برنامه‌ریزی شده که به سمت تو بیاد. این واقعا عصبانی‌ت می‌کرد، مخصوصاً تو بخش‌های سخت‌تر. همچنین باید همیشه به حسگر صدا نگاه می‌کردم و حتی وقتی مطمئن بودم که در محدوده‌ی صداهای پس‌زمینه‌ام هستم، باز هم شناسایی می‌شدم. این‌جور مشکلات کلی تجربه رو تلخ می‌کنن. همچنین چند مشکل فنی هم هست، مخصوصاً صفحه‌نمایش که تو اولین مرحله می‌لرزید. داستان خوب بود اما بعضی از شخصیت‌ها گاهی بدون دلیل کارهای احمقانه می‌کنن که معمولاً منجر به مرگ کسی می‌شه. گرافیک هم نسبتاً خوبه. یک چیز عجیبی هم اینه که تا آخرین مرحله مکانیک‌های جدید اضافه می‌کردن. LOL، کلی مکانیک اضافه شدن ولی همه‌شون نیمه‌پختن. تلاشش شجاعانه بود، می‌تونست بهتر می‌شد اما من هنوز ازش خوشم اومد…

  • بسیار مفید۳
  • وای۱
توصیه نمی‌کند ۸٫۶ ساعت (۸٫۴ ساعت هنگام نوشتن)

این بازی بی‌روح و بی‌زرنگه و عملاً هیچ‌چیزی برای ارائه نداره. فقط روی اسم «ای کوایت پلیس: د رود اهد» حساب کرده و اصلاً تلاشی نکرده تا یه بازی خوب باشه. از این گذشته، کل بازی یه سری مسیر تکراری و بی‌پایه‌ست که فقط پس‌زمینه‌شون عوض می‌شه. گرافیکش قابل‌قبول بود و شروع بازی هم بد نبود. از نظر صدا هم چیز خاصی نداره؛ حتی بعضی جاها فاجعه‌ست، چون یه سری صدای بوق‌های خیلی بلندی داره که واقعاً گوش آدم رو اذیت می‌کنه.

  • امتیازهایم مال تو۶
  • بسیار مفید۴
  • شاعرانه۳
  • تک‌شاخ طلایی۳
  • زیرکانه۳
  • تشویق آرام۳
  • سوپراستار۲
  • عمیق۱
  • دلگرم‌کننده۱
  • دلنشین۱
  • دلقک۱
توصیه می‌کند ۸٫۱ ساعت

بازی رو تموم کردم، حدود ۸ ساعت طول کشید. سرگرم‌کننده‌ست و اون‌قدرا که فکر می‌کنید ترسناک نیست، ولی یه سری از بخش‌هاش—که من بهشون می‌گم بخش‌های استاکر—واقعاً روی اعصابه؛ همون جاهایی که توی یه محیط با یه «دث انجل» گیر می‌افتی. راستش اگه از دنیای «ای کوایت پلیس: د رود اهد» خوشتون می‌آد، این بازی مال شماست. من خودم طرفدار این فرنچایزم و برای همین کاملاً پیشنهادش می‌کنم. جهت اطلاع: اگه الان بخوام بخرمش؟ فکر کنم بهتره صبر کنید. حداقل تا چند تا آپدیت بیاد، چون بازی از نظر صدا و فریم‌ریت مشکل داره و دث انجل‌ها هم گاهی گیر می‌کنن یا هوش مصنوعی‌شون تو مسیر رفتن به مشکل می‌خوره. خلاصه: بازی کوتاهی هست که بیشتر برای طرفدارای این مجموعه ساخته شده، ولی چون فعلاً باگ داره، بهتره برای خریدش صبر کنید تا آپدیت بشه یا تخفیف بخوره.

  • امتیازهایم مال تو۱
توصیه می‌کند ۱۲٫۰ ساعت

~ درجه سختی ~ 🔲 مادربزرگ ۹۰ ساله‌مم از پسش برمیاد 🔲 آسون 🔲 معمولی ✅ سخت 🔲 در حد دارک سولز ~ گرافیک ~ 🔲 در حد نقاشی کامپیوتر 🔲 بد 🔲 ایول نیست 🔲 گرافیک تو این بازی اهمیتی نداره ✅ خوب 🔲 زیبا 🔲 شاهکار ~ موسیقی ~ 🔲 بد ✅ خاص نیست 🔲 خوب 🔲 زیبا ~ داستان ~ 🔲 این بازی اصلاً داستان نداره 🔲 انگار برای داستان بازی کردن تمپل رانر ✅ واسه اونایی که دنبال داستان باشن، هست 🔲 خوش‌ساخت 🔲 حماسی 🔲 تصور کنید کینگدام هارتس باشه ولی با یه مشت مواد ~ قیمت ~ 🔲 رایگان 🔲 ارزون‌تر از چیزیه که باید باشه ✅ قیمتش کاملاً مناسبه 🔲 می‌تونست ارزون‌تر باشه 🔲 گرونه 🔲 پولتون رو دور می‌ریزید ~ سیستم مورد نیاز ~ 🔲 با مایکروویو هم اجرا میشه ✅ متوسط 🔲 سیستم بالا 🔲 کامپیوتر ناسا می‌خواد ~ زمان بازی ~ 🔲 خیلی کوتاه (۰ تا ۲ ساعت) ✅ کوتاه (۲ تا ۱۵ ساعت) 🔲 متوسط (۱۵ تا ۵۰ ساعت) 🔲 طولانی (۵۰ تا ۹۰ ساعت) 🔲 بیش از حد طولانی (۹۰ تا ۱۱۰ ساعت) 🔲 تهش معلوم نیست ~ میزان لذت ~ 🔲 ترجیح می‌دم خشک شدن رنگ دیوار رو تماشا کنم 🔲 سخت میشه ازش لذت برد 🔲 تکراریه ✅ واقعاً سرگرم‌کننده‌ست 🔲 از اون مدل لذت‌هایی که یادت می‌مونه 🔲 تجربه عمرم بود ~ ارزش تکرار ~ 🔲 یه بار بازی کنی کافیه 🔲 فقط برای گرفتن اچیومنت‌ها ✅ اگه چند ماه یا چند سال صبر کنی، میشه دوباره زدش 🔲 قطعاً 🔲 بی‌نهایت تکرارپذیره ~ ارزش خرید ~ 🔲 نه 🔲 صبر کن تخفیف بخوره ✅ بله

  • عمیق۱
  • امتیازهایم مال تو۱
توصیه نمی‌کند ۸٫۰ ساعت

بازی **A Quiet Place: The Road Ahead** بد نیست، اما متأسفانه هم خوب هم نیست. بهترین واژه‌ای که می‌تونم براش بزنم «متوسط»‌ست. بعضی ایده‌های داخل بازی تو ابتدا نویدبخش و جالب به نظر می‌اومدن، اما اجراش خیلی کمبود داره. در مورد حلقه گیم‌پلی بگیم، خیلی زود تکراری می‌شه و می‌تونی با اطمینان بگی تو چند ساعت اول تقریباً تمام چیزهایی که بازی می‌تونه بده رو دیدی. هوش مصنوعی که نه چندان هوشمندیه، گیم‌پلی رو بیشتر اذیت‌کننده می‌کنه تا ترسناک، یعنی تنش رو می‌شکنه نه این‌که بسازه. محتوای جدیدی برای نگه‌داشتن تو در حالت هوشیار یا اضطراب وجود نداره، به‌همین خاطر بعد از یه مدت کوتاه بازی حس ایستایی می‌ده. داستان هم از تصمیمات مشکوکی رنج می‌بره. قهرمان داستان، اگرچه تو محیط جا می‌گیره، اما انتخاب عجیبیه؛ آدمی با آسم که تو دنیای **A Quiet Place** زنده می‌مونه، باورپذیر نیست. درگیری اصلی هم سطحی به نظر می‌رسه و به تصمیمات نامعقول شخصیت‌های دیگه تکیه داره که تو این وضعیت قابل باور نیستن. اما فلاش‌بک‌های بازی جالب‌ترین بخش‌هاست؛ اون‌ها پس‌زمینه‌ای برای اینکه همه‌چیز چطور شروع شد می‌دن و صحنه‌های پر از اکشن و جذاب دارن. جایی که بازی واقعا فرصت رو از دست می‌ده، تو کاوش دنیای خودش هست. با وجود خشونت و ترس تو دنیای **A Quiet Place**، تیم سازنده می‌تونست به تراژدی‌های بقیه بازماندگان بپردازه و درام تاریک و احساسی بسازه. متأسفانه این پتانسیل کاملاً نادیده گرفته شده و بازی حس خالی و بی‌روحی داره. در نهایت بهتره پولتو روی عناوینی مثل **Still Wakes the Deep** خرج کنی که تجربه‌ای پرمحتوا و رضایت‌بخش‌تر ارائه می‌دن.

  • دلقک۳
  • بسیار مفید۲
  • شگفت‌انگیز۱
  • امتیازهایم مال تو۱
  • دلنشین۱
توصیه نمی‌کند ۰٫۳ ساعت

فعلاً بازی رو نخرید. صبر کنید یه سری باگ‌هاش برطرف بشه و پچ بیاد. حتی روی پایین‌ترین تنظیمات هم خیلی بد اجرا میشه. واقعاً ناراحت‌کننده‌ست که درست کار نمی‌کنه :/

  • بسیار مفید۳
  • دلقک۲
  • خیلی خنده‌دار۱
توصیه نمی‌کند ۸٫۰ ساعت

مگر اینکه دلتون خواسته باشه تجربه کنید ۷ ساعت پشت سر هم چهارزانو راه برید، وگرنه این بازی رو نخرید. ببینید، می‌دونم تم بازی روی ساکت موندنه، ولی نباید مجبورم کنید همه‌جا چهارزانو برم، اونم فقط چون سازنده‌ها نتونستن یه راه جذاب‌تر برای پیاده‌سازی گیم‌پلی مخفی‌کاری پیدا کنن. چک‌پوینت‌های بی‌رحمانه، مراحل تکراری، سیستم ردیابی صدای نامنظم (همون جوری که هیولاها صداها رو می‌شنون) و کلی چیز رو اعصاب دیگه. اگرم گیم‌پلی‌ش نبود، شخصیت‌هاش بود. اونقدر شخصیت‌هایی رو می‌کشن که قرار بوده برای نقش اصلی مهم باشن، اما چون من حتی ۱۰ دقیقه هم باهاشون آشنا نشدم، مرگشون هیچ اهمیتی برام نداره. تنها بخش قابل قبول بازی گرافیکشه، که اونم فقط در حد قابل قبوله. ۵ از ۱۰، بدجوری متوسطه؛ هرچند فیلم‌هاش تهِ خفنی‌ان.

  • بسیار مفید۱
  • امتیازهایم مال تو۱
توصیه نمی‌کند ۳٫۸ ساعت

کانسپت بازی عالیه و استفاده از میکروفون توی گیم‌پلی هم ایده‌ی نو و جالبیه، ولی هیولای بازی خیلی محدود و بد طراحی شده. هیولا فقط توی چندتا منطقه ظاهر می‌شه و بقیه‌ی وقت فقط دارید با محدودیت صدا می‌جنگید. امیدوار بودم بشه یه جوری هیولا رو کشوند به یه نقطه یا تحریکش کرد که بیاد، ولی در واقع فقط یه کات‌سین از پیش ساخته‌ست که اگه زیاد سر و صدا کنید پخش می‌شه. اون چندتا تعاملی هم که موقع ظاهر شدن هیولا دارید، خیلی زود کسل‌کننده می‌شه.

  • شگفت‌انگیز۱
توصیه نمی‌کند ۱۰ ساعت

اولش هیجان‌انگیز بود ولی بعدش تکراری و به‌شدت کسل‌کننده شد؛ پولتون رو دور نریزید و فقط استریم یا ویدیو بازی کردن بقیه رو ببینید. (اصلاحیه) تازه بازی رو تموم کردم و باید بگم که این بازی یه تیکه آشغال به تمام معناست.

  • دلقک۴
  • امتیازهایم مال تو۲
  • عمیق۱
  • بسیار مفید۱
  • زیرکانه۱
توصیه نمی‌کند ۴۴٫۵ ساعت (۴۴ ساعت هنگام نوشتن)

تنها دلیلی که این بازی رو پیشنهاد نمی‌کنم اینه که هنوز تموم نشده. اصلاً آماده‌ی عرضه نبود. کلی باگ داره؛ بیشترش هم اینه که درها و دیوارها غیب می‌شن. بعضی وقت‌ها هیولاها باگ می‌زنن و خشکشون می‌زنه، اون وقت من می‌تونستم برم جلوشون و دورشون بچرخم و هر مدل سر و صدایی دربیارم ولی اونا حتی پلک هم نمی‌زدن. لطفاً قبل از اینکه بازی رو منتشر کنید، تمومش کنید. اگه لازمه تاریخ انتشار رو عقب بندازید. ما کیفیت می‌خوایم!!!!!!!!!!

  • شاعرانه۱
  • امتیازهایم مال تو۱
توصیه می‌کند ۱۰٫۲ ساعت (۹٫۲ ساعت هنگام نوشتن)

این یه بازی خوبه و گزینهٔ عالی برای طرفداران ترس و به‌خصوص مخفی‌کاریه. اساساً بازی اینه که توی مناطقی که پر از اشیائی هست که صدای بلندی می‌دن راه می‌روید، پس باید آرام حرکت کنید، از وسایل برای پرت کردن توجه هیولاها استفاده کنید و به‌خصوص به وضعیت سلامتی‌تون مراقبت کنید. چون شخصیت اصلی، بدون فاش کردن جزئیات، وضعیت سلامتی خیلی ضعیفی داره... لحظات اکشن هم وجود داره، جایی که تمرکز روی تعقیب‌ها و چند صحنه تیراندازیه، اما این بازی در اصل روی مخفی‌کاری تمرکز داره، پس به‌خوبی به کسانی که بازی‌های آرام‌تری رو دوست دارن و می‌تونن تجربه‌ای که بیشتر به حل مشکل از طریق محیط تکیه داره رو تحمل کنن، توصیه می‌کنم. یک بار دیگه می‌گم: این یک ماجراجویی خیلی مخفی‌کاریه، اما به‌خاطر تعداد زیاد مکانیک‌های پرت کردن توجه توی گیم‌پلی که برای مقابله با هیولاها وجود داره، حسابی خوشاینده. پ.ن: من بازی رو تموم کردم و واقعاً کلی لذت بردم، اما پیشنهاد می‌کنم تو تخفیف بگیرید چون تجربه‌اش خیلی طولانی نیست و قابلیت تکرارش هم بیشتر به این شکل هست که بعضی مناطق رو اسپیدران کنید و امتیاز بگیرید تا بتونید محتواهای اضافه مثل آرت‌کانسپت‌ها رو بخرید.

توصیه می‌کند ۳٫۸ ساعت (۲٫۲ ساعت هنگام نوشتن)

بعد از چند دقیقه بازی، می‌تونم این رو بگم: ساکت باشید! بازی من رو یاد الین ایزولیشن می‌ندازه، ولی خیلی سخت‌تره. هر صدایی می‌تونه به قیمت جونتون تموم بشه. استرس موقع بازی واقعاً روی اعصابه. گرافیک بازی هم خیلی خوبه. قابلیت تشخیص صدا از طریق میکروفون، حس تعلیق رو خیلی بیشتر می‌کنه. چند تا جامپ‌اسکر هم داره. تا الان با هیچ باگی برخورد نکردم. تنها مشکلم گاهی اوقات تشخیص صداست؛ مثلاً بعضی وقت‌ها حتی وقتی روی شن راه می‌رم، صدا شناسایی می‌شه. کات‌سین‌ها خوبن و کلی دارم لذت می‌برم. این بازی برای کسایی که می‌خوان سریع پیش برن ساخته نشده. باید ساکت بمونید. ویرایش: بادم اومد - میکروفون صدا رو تشخیص داد - هیولا به خاطر سر و صدا من رو کشت - انتخاب طبیعی پس وقتی میکروفون روشنه، بلند باد نزنید!

  • شاعرانه۲
  • خیلی خنده‌دار۱
  • امتیازهایم مال تو۱
  • دلقک۱
توصیه می‌کند ۹٫۸ ساعت (۲٫۴ ساعت هنگام نوشتن)

بازی‌های اقتباسی از فیلم، دقیقاً مثل پختن نودل می‌مونن؛ اگه دما، زمان و شعله گاز دقیق تنظیم نشه، به جای یه غذای خوشمزه، یه توده خمیر چسبناک و بدقواره تحویل می‌گیری. از نظر من، بازی «ای کوایت پلیس: د رود اهد» که توسط استودیو استورمیند گیمز ایتالیایی ساخته شده، یه جورایی خام مونده، هرچند که هنوزم یه رایحه خوشی ازش به مشام می‌رسه. سازنده‌ها تصمیم گرفتن همه چیز رو کند کنن و با استفاده از سکوت و ریتم بازی، سعی کردن اون فضای خفقان‌آور فیلم رو بازسازی کنن. اگه بخوام ادبی بگم، این بازی یه دادگاه خاموشه که شما رو با دوراهی اخلاقی و بقا در دنیای آخرالزمان روبرو می‌کنه؛ اما اگه بخوام رک بگم، یه سفر ترسناکه که توش «یه اشتباه کوچیک یعنی مرگ». مرگ و زندگی در یک صدا ایده اصلی فیلم «ای کوایت پلیس» خیلی ساده بود: صدا نده، وگرنه می‌میری. استورمیند گیمز دقیقاً همین فلسفه وحشت رو گرفت و تبدیلش کرد به مکانیسم اصلی گیم‌پلی «د رود اهد». هر برگی که زیر پات می‌ره، هر گودال آبی که ازش رد می‌شی و هر دستگیره دری که می‌چرخونی، می‌تونه باعث بشه اون فرشته‌های مرگ یهو بپرن جلوت و آخرین نفس‌هات رو بند بیارن. البته سازنده‌ها به فرمول تکراری «مخفی‌کاری و بقا» اکتفا نکردن و چندتا مکانیسم جدید مربوط به صدا اضافه کردن؛ مثلاً یه نمایشگر سنجش صدا که سمت چپش صدای بازیکن و سمت راستش صدای محیط رو نشون می‌ده. وقتی صدای شما از صدای محیط بیشتر بشه، خطر به شدت بالا می‌ره. اما مشکل اینجاست که سیستم کنترل صدا خیلی مکانیکی طراحی شده؛ یعنی به محض اینکه از یه حد خاص رد بشی، مستقیم می‌میری و بازی تموم می‌شه. کندتر، باز هم کندتر؛ تا رسیدن به یک خشونت آرام «کندی»، شاید مهم‌ترین کلمه برای توصیف «د رود اهد» باشه. طراح‌های استورمیند گیمز اصلاً عجله نداشتن که بازیکن رو با تعقیب و گریزهای هیجانی بمباران کنن، بلکه با یه روش ضدشهودی — یعنی کند کردن همه چیز — سعی کردن حس خفقان آخرالزمان رو بیشتر کنن. برای یه کار ساده مثل باز کردن در، باید دستگیره رو خیلی آروم بچرخونی و فشار دستت رو کنترل کنی تا صدا نده. بالا رفتن از موانع، رد شدن از سیم‌های خاردار یا حتی هل دادن یه میز، باعث می‌شه حس کنی زمان کش اومده و فشار عصبی روی دوشته. این ریتم بازی یه جورایی حالت ادبی داره. انگار داری یکی از رمان‌های داستایوفسکی رو می‌خونی: کند و سنگین، اما هر ثانیه‌اش انگار یه چاقوی کند داره قلبت رو می‌بُره. هر حرکت، حتی چهارزانو رد شدن از یه راهرو، باعث می‌شه حس کنی دقیقاً توی همون وضعیت 절ناکی فیلم هستی. اما همین «کندی» یه ریسک بزرگی هم داره. اولش این ریتم تازگی داره و جذابه، اما جلوتر می‌ری، خسته می‌شی. مخصوصاً توی چندتا مرحله که بیش از حد کش‌دارن، آدم شک می‌کنه که نکنه طراح‌ها دیگه ایده‌ای نداشتن و داشتن وقت می‌کشتن. اگه «کندی» شمشیر این بازی باشه، قطعاً باید تیزتر می‌بود، نه اینکه مدام با یه روش تکراری صبر و حوصله بازیکن رو امتحان کنه. جمع‌بندی اوایل حس می‌کنی بازی واقعاً چیزی برای گفتن داره و از صدای محیط خوب استفاده کرده، اما بعد از چند ده دقیقه، دیگه نمی‌تونی ادامه بدی. ریتم بازی بیش از حد یکنواخته و طراحی‌اش خیلی مکانیکیه. همون‌طور که ادونیس، شاعر سوریه‌ای، توی کتابش می‌گه: «دنیا من رو زخم کرد، اما از زخم‌هایم بال درآورد». مشکل «د رود اهد» اینه که زخم‌هاش فرصت نکردن خوب بشن و در عوض، باعث شدن اون تیزی و جذابیتی که باید می‌داشت رو از دست بده.

توصیه می‌کند ۹٫۰ ساعت

یه بار بازی رو توی درجه سختی نرمال تموم کردم. شروع بازی خیلی کنده، اما از اواسطش مکانیک‌های بیشتری معرفی می‌شن و بیشتر با هیولا سر و کله می‌زنید. از اونجایی که اواخر بازی باید مکانیک‌ها رو با هم ترکیب کنید تا بتونید جابه‌جا بشید و از دست هیولا در برید، خوشم اومد. در کل، یه بازی ترسناک درست و حسابیه و کاملاً به دنیای ای کوی‌ات پلیس وفاداره. باید خیلی بی‌صدا باشید و با احتیاط پیش برید، وگرنه سریع می‌میرید. بهش ۷ از ۱۰ می‌دم.

توصیه نمی‌کند ۳٫۶ ساعت

به کنار گیم‌پلی بی‌روحش، خیلی خوشم اومد که شخصیت اصلی یه مهندس زن سیاه‌پوستِ غیردوجنسیته که حامله‌ست، آسم داره، عینک می‌زنه، چشمش دورتر از نوک دماغش رو نمی‌بینه، مثل فیل راه می‌ره و یه بار اضافیه که باعث می‌شه بقیه بمیرن.

  • برنده۳
  • خنده‌دار۲
  • نجات‌بخش۱
  • منم موافقم۱
توصیه می‌کند ۳٫۸ ساعت

فعلاً حدود نصف بازی رو رفتم و باید بگم کلی نکته مثبت داره، اما یه سری ایراداتی هم داره که متأسفانه نمیشه نادیده‌شون گرفت. مثبت‌ها: - گرافیک و بهینه‌سازیش فوق‌العاده‌ست. من عادت کرده بودم بازی‌هایی که بر اساس فیلم ساخته می‌شن، ظاهر و اجرای افتضاحی داشته باشن، اما ویژوال‌های ای کوی‌ت پلیس: د رود اهد واقعاً سطح بالاست. کاراکترها انگار از لاستیک ساخته نشدن و طراحی دث انجل‌ها هم که دیگه حرف نداره. - بازیگری‌ها عالیه. رابطه بین الکس و مارتین خیلی بامزه و دلنشینه و بقیه بازیگرها هم هر کدوم کارشون رو خوب بلدند. - گیم‌پلی دقیقاً همونیه که باید باشه. من قابلیت میکروفون رو فعال کردم و گشت‌وگذار توی محیط‌های خیره‌کننده و ترسناک بازی با این قابلیت، خیلی غوطه‌ورکننده‌تر و پرتنش‌تر شد. سیستم آسم (تنگی نفس) هم خیلی خاصه و نمی‌ذاره بازیکن بیش از حد خیالش راحت باشه. - طراحی صدا عالیه. صدای دث انجل‌ها دقیقاً مثل فیلمه و صدای ضربان قلب توی گوشت موقع لحظات حساس، باعث می‌شه تنش رو واقعاً حس کنی. سطح کیفیت و دقت به جزئیات صوتی خیره‌کننده‌ست. منفی‌ها: - یه سری باگ‌ها باعث شد بعضی جاها از فضای بازی بیام بیرون. به یه دلیلی قابلیت میکروفون فقط وقتی کار می‌کرد که بازی رو استاپ می‌کردم و دوباره ادامه می‌دادم. توی بخشی که آیتم‌های پرتابی رو پیدا می‌کنی، نه تنها میکروفون کار نمی‌کرد، بلکه سیستم آسم هم کاملاً مختل شده بود تا وقتی که بازی رو استاپ و استارت کردم. هنوز کلی ایراد ریز هست که باید رفع بشن. - انگار یه نفر موقع گذاشتن افکت‌های صوتی ترسناک زیادی جوگیر شده؛ چون با بی‌خطرترین حرکات هم این صداهای جیغ‌مانند پخش می‌شن. بدترین قسمتش اینه که وقتی دث انجل می‌رسه به جایی که شما وسیله‌ای برای پرت کردن حواسش انداختید، این صداها پخش می‌شن که هم رو اعصابه و هم گیج‌کننده، چون نمی‌فهمی تو باعث شدی صدا بیاد یا نه. - باتری چراغ‌قوه انگار با سیب‌زمینی شارژ می‌شه؛ اونم نه سیب‌زمینی خوب، انگار سیب‌زمینی شیرینه! - بازی همون مشکلی رو داره که خیلی از بازی‌های ترسناک برام دارن؛ به محض اینکه می‌میری، اون حس تنش و ترس تبدیل به عصبانیت می‌شه. هرچی بیشتر بمیری، بازی بیشتر تبدیل به یه کار طاقت‌فرسا می‌شه. - اگه یه تخته‌چوب تنها راه عبوره، مخصوصاً توی بخش‌هایی که دث انجل هست، نباید این‌قدر صدا بده. - رنگ‌های زردی که همه‌جا هست، هرچند به خاطر شلوغ بودن محیط‌ها قابل درکه، اما یه کم مسخره‌ست. حتی یه جای بخش‌های پیش‌درآمد، برای جایی که باید یه جعبه آبجو بذاری هم رنگ زرد گذاشتن. شک ندارم این کار به خاطر نتایج تست‌های بازی بوده و برایم غیرقابل تحمل نیست، اما باز هم خیلی لوسه. - هنوز نصفه بازی‌ام، ولی حس می‌کنم ممکنه گیم‌پلی‌اش کم‌کم تکراری بشه. البته اگه هر چی جلوتر می‌ریم مکانیک‌های جدید اضافه کنن، قطعاً این یکنواختی از بین می‌ره. در کل، این بازی قطعاً یه خروج از حاشیه امن برای استورمیند گیمز بود که اثر قبلی‌ش یه آر‌پی‌جی فانتزی ایزومتریک بود. اما این ریسک ارزشش رو داشت و با حمایت سیبر اینتراکتیو، تونستن یکی از معدود بازی‌های «بر اساس فیلم» رو بسازن که واقعاً خوبه. ۷ از ۱۰. هنوز نیاز به صیقل خوردن داره اما با این حال لذت‌بخش و غوطه‌ورکننده‌ست.

  • بسیار مفید۴
  • شاعرانه۱
  • تشویق آرام۱
توصیه نمی‌کند ۹٫۷ ساعت

مثبت‌ها: از نظر گرافیکی بازی واقعاً خوش‌قیافه‌ست. طراحی موجودات باحاله و دقیقاً شبیه فیلم‌هاست. منفی‌ها: سیستم استیلث (مخفی‌کاری) افتضاحه. داستانش خیلی کسل‌کننده‌ست و شخصیت‌پردازی‌ها هیچ پیشرفتی نمی‌کنن. هر بار که موجود متوجه حضورت بشه، یعنی مرگ سریع و بی‌دردسر. بعضی وقت‌ها بدون هیچ دلیل مشخصی می‌میری (شوخی نمی‌کنم، یهو یه صدای رندوم بلند می‌شه و می‌میری). پر از باگ و گلیچه. بعد از چند ساعت بازی، اینکه مجبور باشی هر چیزی رو با سرعت لاک‌پشتی باز کنی، به‌شدت خسته‌کننده می‌شه. اینکه باید همه‌جا رو آروم راه بری و حتی نتونی از راه رفتن سریع استفاده کنی، واقعاً رو اعصابه. تا آخرین لحظه‌ی بازی مدام دارن مکانیک‌های جدید معرفی می‌کنن. موجودات توی جاهایی که اصلاً نباید بتونن بهت برسن، یهو تلپورت می‌کنن سرت. ممکنه وسط یه کات‌سین بمیری. عملاً هیچ راهی برای مبارزه با این موجودات نیست و تنها کاری که می‌تونی بکنی اینه که حواسشون رو پرت کنی. بازی ترسناک نیست؛ بعد از یه ساعت یا بیشتر، درگیر شدن با موجودات فقط اعصاب‌خردکن می‌شه. هوش مصنوعی موجودات خیلی احمقه؛ یه چیزی پرت می‌کنی که حواسش پرت بشه ولی اصلاً واکنش نشون نمی‌ده. مسیر حرکت موجودات هم خیلی رو اعصابه؛ دقیقاً همون جایی که باید بری، همین‌طور عقب و جلو می‌ره. راستش این لیست همین‌طور ادامه داره...

  • دلقک۷
  • بسیار مفید۴
  • امتیازهایم مال تو۳
  • شاعرانه۲
  • دلنشین۲
  • تشویق آرام۱
توصیه می‌کند ۸٫۹ ساعت

تقریباً ۴ ساعت هست که دارم بازی می‌کنم و با توجه به شکایت‌های بقیه که می‌گن «خیلی راحت سر و صدا می‌کنی»، معلومه که این آدما اصلاً فیلم‌ها رو ندیدن. این موجودات شنوایی‌شون فوق‌العاده حساسه و هر چیزی رو می‌شنون. اصلاً نیازی به جای قایم شدن نیست، فقط باید یاد بگیری چطوری جابه‌جا بشی. اینکه شما توی بازی افتضاحید تقصیر بازی یا سازنده‌ها نیست، تقصیر خودتونه که دست‌وپاتون رو گم می‌کنید. تا اینجا بازی واقعاً خوب بوده، اون حس تنش و استرسی که به آدم می‌ده رو دوست دارم. گرافیکش عالیه و صداهای محیطی هم خیلی خوب طراحی شدن. بعضی از داستان‌هایی که توی بازی خوندم خیلی غم‌انگیز و تلخ بودن. یه پیشنهاد دارم: میکروفون رو توی بازی فعال کنید. این کار بازی رو می‌بره به یه سطح دیگه و وقتی مجبورید واقعاً ساکت باشید، خیلی بیشتر غرق در فضای بازی می‌شید. به این لوس‌بازی‌ها گوش ندید، اصلاً نمی‌دونن دارن درباره چی حرف می‌زنن؛ چون عادت کردن مثل فیل توی محیط راه برن و احتمالاً از اینتروی فیلم‌ها جلوتر نرفتن و بعدش هر بهانه‌ای رو می‌ارن تا غر بزنن چون توی بازی کردن ضعیفن. آره، قضیه آسم توی بعضی جاها منطقی نیست، ولی ایده‌اش فقط اینه که شما رو مجبور کنه استراتژیک فکر کنید و لزومی نداره همه چیز دقیقاً مثل دنیای واقعی باشه. [آپدیت] بازی رو تموم کردم و هنوز روی حرفم هستم؛ مردم احمقن. بله، بازی سخته و بله، خیلی راحت صدای شما رو می‌شنون. ولی آخه فیلم‌ها رو دیدید؟ قراره خیلی راحت بشنون! این دیگه به شما بستگی داره که بفهمید چطوری از یه جایی بزنید بیرون و از دستشون فرار کنید. پایان بازی هم بد نبود، نمی‌دونم بقیه اصلاً چه توقعی داشتن. از طرف من ۸ از ۱۰

  • دلقک۴
  • عمیق۱
  • خیلی خنده‌دار۱
  • بسیار مفید۱
  • میکل‌آنژ۱
  • بامزه۱
  • تشویق آرام۱
  • امتیازهایم مال تو۱
توصیه می‌کند ۲۶٫۹ ساعت (۱۰٫۸ ساعت هنگام نوشتن)

یه اثر ترسناکِ بد نیست که بعضی وقت‌ها (متأسفانه خیلی کم) می‌تونه بازیکن رو توی یه وضعیت تعلیق و استرسِ لذت‌بخش نگه داره. اما بیشتر اوقات، بازی بیشتر آدم رو خفه می‌کنه؛ چون اینکه بفهمی دقیقاً باید چیکار کنی تا نیفتی تو چنگ هیولا اون‌قدرها واضح نیست. این همزمان هم نقطه قوتشه (به خاطر غافلگیری) و هم نقطه ضعفش (چون فقط به خاطر اینکه شخصیت اصلی افتاد تو یه گودال لعنتی و صدا کرد، باید همه چیز رو از چک‌پوینت دوباره شروع کنی!). به نظرم بازی موش و گربه با این هیولای کور اما «تیزپوش»، با وجود یه سری ایرادات رو اعصاب، باز هم درست و حسابی اجرا شده. یه سری بدسلیقگی‌ها تو گیم‌دیزاین و هوش مصنوعی هست که اگه یه سری قابلیت‌های اورجینال (مخصوصاً تو بخش استیلث) نبود، احتمالاً تبدیل به نقاط ضعف بحرانی می‌شدن. اولاً: این ایده که شخصیت اصلی یه دختر باشه که هم آسم داره و هم حامله‌ست، امتیاز مثبته. بدون شوخی، این موضوع موقعیت‌های خیلی حساس و لبه پرتگاهی می‌سازه که توش تا یه تار مو با لو رفتن فاصله داری و تو آخرین لحظه نجات پیدا می‌کنی (هرچند بیشتر اوقات بدبخت می‌شی و می‌میری). بازی کردن با یه مرد خفنِ همیشگی که یه شاتگان دستشه هم لابد حال می‌داد، ولی نه تو این مورد خاص. ثانیاً: یه سری ابزارهای باحال هست، مثلاً کیسه‌های شنی که می‌تونی باهاشون مسیرهای بی‌صدا و امن برای خودت درست کنی؛ هرچند نمی‌تونی زیاد با کیسه بدوی چون دختره شروع می‌کنه به تنگی نفس گرفتن، با اینکه مثلاً از نسل آدم‌های خیلی مقاومه... همین‌طور منابع صوتی وجود داره که صدای ما رو می‌پوشونه و می‌شه ازشون استفاده کرد. موقع جابه‌جایی تو مراحل باید مدام حواست باشه روی چه سطحی راه می‌ری و نباید قوطی‌های خالیِ آبجو رو که کارگرها این‌ور اون‌ور رها کردن از دست بدی، چون اگه بهشون بخوری چنان صدایی می‌کنه که انگار بابات تو اتاق بغلی عطسه کرده. در کل، بعد از مدت‌ها با یه بازی استیلث طرفیم که واقعاً باید بی‌صدا باشی و مثل کتابخونه سکوت کنی، وگرنه کارت تمومه. راستی، قابلیت اتصال میکروفون رو امتحان نکردم، برای همین نمی‌دونم چقدر روی گیم‌پلی اثر می‌ذاره. یه داستانِ معمولی هم برای اینکه جای خالی پر بشه هست و حتی چند تا اپیزود آرام‌بخش که به‌طور غیرمنتظره‌ای خیلی بامزه، روشن و اتمسفریک هستن. بازی طبق استانداردهای امروزی کوتاهه، بودجه‌اش هم زیاد نبوده، مشکل بهینه‌سازی داره (آره، سلام به آنریل انجین ۵، لعنت بهش) و باگ داره، اما در کل، یه محصول معمولی از یه لایسنس معروف نیست و شاید لایق توجه بیشتری باشه تا اون چیزی که در نهایت بهش شد. من با اینکه فنِ این فرنچایز سینمایی نیستم، ولی با لذت تمومش کردم. هر دو فیلمِ امیلی بلانت رو دیدم (دوستش دارم)؛ اولی یادم مونده، دومی نه زیاد. پیش‌درآمد هم که دیگه امیلی توش نیست، برای همین عجله ندارم ببینمش. احتمالاً طرفدارهای دوآتیشه این سری بتونن بیشتر از بقیه با بازی ارتباط برقرار کنن. ۷ قوطی آبجوی خالی از ۱۰ آپدیت: با پچ‌ها بالاخره بهینه‌سازی رو درست کردن. میکرو-فریزها و تیک زدن‌ها رفت. حالا بازی کردن خیلی راحت‌تر شده.

  • بامزه۱
  • امتیازهایم مال تو۱
توصیه نمی‌کند ۱۱٫۱ ساعت (۹٫۲ ساعت هنگام نوشتن)

ببینید. واقعاً نمی‌تونم این بازی رو توصیه کنم. نه فقط به این خاطر که من ترسو هستم و از بازی‌های ترسناک متنفرم، بلکه تو زمینه بازی‌های ترسناک این بازی تقریباً ♥♥♥♥♥♥♥ مزخرفه؟ ۱. کل ایده «ساکت باش، جیغ نزن» یه مفهوم خوبه. البته برای یه مدت. جالبه وقتی معماها می‌خوان ساکت بشی و جلوی این که هفت‌ونه قوطی تو راهت بزنیش، ساکت کنی. ۲. کل «ساکت باش، جیغ نزن» وقتی دلت می‌خوای مخفی بشی، تمام بازی ♥♥♥♥♥♥♥ رو تشکیل می‌ده. همین. ۳. هیجان «کشف شدن» و فرار به امنیت و استرس تعقیب شدن اصلاً وجود نداره. فقط «آهنگ می‌کنی؟ خب، بلافاصله می‌میری». و این خوش‌گذرونی نیست؟ یعنی وقتی سر و صدا می‌کنی، می‌میری. تمام بازی دور «صدا نکن» می‌چرخد، که اگر بازی کاری جز «باید این آیتمو بگیری تا جلو بری» و «باید به‌صورت دقیق و ساکت راه بری» انجام بده، حسابی باحاله.

  • امتیازهایم مال تو۳
  • عمیق۲
  • خیلی خنده‌دار۱
توصیه نمی‌کند ۱۱٫۶ ساعت

بد نیست، ولی راستش از وسط به بعد حسابی کسل‌کننده می‌شه. همه‌اش شده «آروم از نقطه الف برو به نقطه ب» و همین چرخه تکراری، با دو سه تا پازل مشابه که توی هر محیط دوباره تکرار می‌شن.

توصیه نمی‌کند ۸٫۰ ساعت

شبیه‌ساز یه زن حامله‌ی مریض! واقعاً ناامیدکننده بود. کل داستان دور محور درام‌های شخصیت اصلی و رابطه‌اش با نزدیکانش می‌چرخه. المان‌های ترس و اون فضای وحشتناک بازی به حداقل رسیده. اصلاً هیچ ریتمی نداره. محیط‌ها رو فقط برای این طراحی کردن که زمان بازی طولانی‌تر بشه. نیم ساعت طول می‌کشه تا ۱۵ متر رو از بین اون همه قوطی و ظرف رد بشی. گیم‌پلی هم هیچ فرصتی نمی‌ده تا آدم از این محیط‌های کسل‌کننده فاصله بگیره، چون کل بازی همین شکلیه. ده متر برو جلو، از دست هیولا فرار کن، یه تخته بردار، برگرد، دوباره ده متر برو... این مدل بازی ترسناک نیست، فقط آدم رو خسته می‌کنه. گیم‌پلی تکراری و خفه‌کننده‌اش شاید اگه یه داستان جذاب داشت که آدم دوست داشت دنبالش کنه، قابل تحمل بود، ولی متأسفانه اینجا اونم نیست. هر چی جلوتر می‌رفتم، بیشتر دلم می‌خواست کات‌سین‌ها رو رد کنم. کلیشه‌ای و خسته‌کننده‌ست. تمام مشکلات داستان هم کاملاً الکی و ساختگی‌ان. شخصیت اصلی هیچ حسی جز حرص و کرینج (ضدحال) ایجاد نمی‌کنه. هر از گاهی دل آدم می‌خواد با همون تخته بزنه تو سرش. شخصیت‌های فرعی هم عجیب‌وغریب رفتار می‌کنن. دنیا به آخر رسیده و موجودات ناشناخته جلوی چشم‌شون می‌چرخن، ولی اونا تصمیم می‌گیرن یه درام با تعقیب و گریز راه بندازن. خب چرا که نه؟ از نکات مثبتش فقط می‌تونم بگم بعضی از محیط‌ها اتمسفر خوبی داشتن و طراحی هیولاها هم خوب بود. موجودات جالب به نظر می‌رسن و وقتی بهشون نزدیک می‌شی دلت می‌خواد دقیق‌تر بررسیشون کنی. همین و بس. در کل، کل بازی شبیه یه فیلم ترسناک ارزون‌قیمت و یه جور توهین به سبک بقا-وحشته. نظرات مثبت هم احتمالاً مال طرفدارای این فرنچایزه، چون باورم نمی‌شه کسی بتونه اینقدر از این بازی لذت ببره...

  • بسیار مفید۲
  • تشویق آرام۲
  • شاعرانه۱
Morana بازیکن ۴۷ مفید ۴ Steam
توصیه می‌کند ۱۰٫۲ ساعت

اتفاقی که به‌نظر غیرممکن می‌اومد رخ داد: هجوم هیولاهای نابینا که شنوایی‌شون می‌تونه صداها رو از صدها متر دور هم بگیره. دنیا عوض شد، مردم صدایشون رو از دست دادن، اما امیدشون هنوز باقیه. با سازگار شدن، بشریت راه‌هایی پیدا کرد تا با این موجودات خطرناک هم‌زیستی کنه و تو این میان، دختری به اسم الکس زیر سرپرستی ما می‌افته. یکم درباره قهرمان‌مون و ویژگی‌ه‌اش بگیم. الکس مبتلا به آسمه و هر‌چند هم‌نشانی فیزیکی، یا توی فضاهای پرگرد و یا توی لحظات استرس‌زا، این بیماری‌اش تشدید می‌شه. اون هم‌چنین بارداره؛ این وضعیت رویش تأثیری نداره، اما حس ناامیدی و درام رو تو داستان تقویت می‌کنه. بعد از اینکه عاشقش رو از دست می‌ده، مجبور می‌شه تو این دنیای جدید تنها به‌تنهایی راه بره و نه فقط برای خودش، بلکه برای آینده‌ی بچه‌اش هم بجنگه. داستان روح فیلم‌ها رو خوب منتقل می‌کنه، اما به نظرم یه درام ساده‌ونقاشیه که توش آدم‌ها به‌سادگی نمی‌تونن خشمشون رو کنترل کنن و به مسأله از زاویه‌ای دیگه نگاه کنن. تو پایان، نبرد سنگین بین دو قهرمان مثل کاغذ چیده می‌شه و دور می‌ندازن. اگر به تعداد مشکلاتی که به هم ایجاد کردن نگاه کنیم، این پایان همه‌چیز‌پذیر سؤال‌برانگیزه: چطور ممکنه؟ با این حال. روایت به‌خوبی ارائه می‌شه، با ترکیب صحنه‌های فعلی و فلاش‌بک‌ها، کم‌کم تصویر کامل اتفاقات رو می‌سازه. این کار به بازیکن اجازه می‌ده نور به جاهایی بیاره که قبلاً مثل جنگل تاریک به‌نظر می‌رسید. اما خود تعارض طرف‌ها حس اغراق‌شده‌ای داشت، مخصوصاً وقتی جزئیات تازه‌وار فاش می‌شدن. فضا واقعاً توی بازی حس می‌شه. باید از هر طریقی از صدا پرهیز کنی: بیماری قهرمان‌ات رو کنترل کنی (از جمله انجام QTE توی حملات آسم)، زیر پاها و اطراف نگاه کنی، توی زندگی واقعی صدا نکنی (بازی حتی می‌شنوه میکروفون رو)، و شرایطی برای حرکت‌های تا حد امکان ساکت فراهم کنی. همه اینا توی یک خلأ بی‌صدا غوطه‌ور می‌شن که فقط قدم‌ها و صدای خفه‌کننده‌ی هیولاها شنیده می‌شه. مکانیک‌ها هم فضا رو تقویت می‌کنن: ریختن شن توی سطوح پرصدا، خنثی‌کردن تله‌های صوتی، باز کردن درها و تهویه به‌صورت ساکت. آخرین مورد بیش‌ترین حوصله‌ام رو گرفت. شخصیت خودش مثل حلزون حرکت می‌کنه، اما بازی می‌خواد توی چهل ثانیه در رو به‌دست‌هات فشار بدی تا بی‌صدا بازش کنی. اگر پنج تا در اینجوری بود، شاید بپذیری، اما این درها زیادن. حتی این مکانیک توی جعبه‌ها، کمدها و قفسه‌ها هم ادامه داره. در نهایت مجبور می‌شی ماوس رو میلی‌متر به میلی‌متر حرکت بدی، که خیلی زود خسته‌کننده می‌شه. توی بازی از تخته‌ها برای عبور، اشیای پرتابی برای حواس‌پرتی و دیتکتور صدا استفاده می‌کنن که به کنترل سطح صداهایی که تولید می‌کنی کمک می‌کنه. بیشتر از همه، استلسی که طولانی شد منو ناامید کرد. هر‌چه توی جنگل پیش می‌روی، هیولاها زشت‌تر می‌شن، مثل این که می‌گن. این نیاز به این‌که مثل موش کوچیک ساکت بمونی، تدریجاً تبدیل به عذابی می‌شه. مخصوصاً تو انتها، وقتی که باید یه جمع‌بندی منطقی بگیری، بازی دوباره می‌خواد تو رو وادار به حمل و نقل شن، چرخاندن ولوها (هر جا که بذاری، این یک پاراداکس خسته‌کننده‌ست، قسم می‌خورم!)، به‌سرعت حلزون راه رفتن و ساعت‌ها منتظر موندن تا دشمن‌ها برن، تو گوشه‌ها گیر کنن. این هم که از درها حرف نمی‌زنم!!!!!!! من بازی رو توی سخت‌ترین حالت انجام دادم، جایی که حتی یک صدا هم می‌تونه فاجعه‌ساز باشه، پس مجبور شدم سه‌برابر محتاط باشم. این باعث شد بخش دوم بازی خیلی طولانی بشه و سریع خسته‌م کرد. در ابتدا بازی با سر و صدا توی سر تو رو می‌گیره. استرس از کنترل مداوم صدا، صدای خش‌خش هیولاها پشت سرت، مکانیک‌های جدیدی که کم‌کم میاد و حتی درام نسبتاً خوب توی زندگی الکس که تنهایی و سختی‌های وضعیت رو به تصویر می‌کشه. اما تا انتها همه این‌ها زیر فشار گیم‌پلی یکنواخت و طولانی می‌ریزن. بازی تمام تلاششو می‌کنه تا تو رو خسته کنه و بخوای زودتر تمومش کنی. به‌صرفه‌ست فقط به اونایی که استلست رو تحمل می‌کنن و آماده‌ان برای کاملاً بی‌دینامیک بودن بازی، چون بازی خیلی آهسته‌ست. در کل یک پروژهٔ قابل‌قبوله که بازی کردنش لذت‌بخش بود. اما مثل خیلی از بازی‌های دیگه، خودش رو با کشیدن مصنوعی پایان می‌گیره. بیشتر نقدها رو می‌تونی اینجا پیدا کنی 👉 اینجا

  • شاعرانه۱
  • میکل‌آنژ۱
توصیه نمی‌کند ۱۲٫۸ ساعت

اولین چیزی که می‌خوام بگم اینه که این بازی سخت‌تر از Alien Isolation نیست – فقط می‌خواستم اینو واضح بکنم با توجه به همه‌ی نظرات دیگه. برای مقایسه، من تو حالت نرمال بازی کردم ولی رنگ زرد و چند گزینه‌ی «آسان‌تر» رو خاموش کردم. به طور کلی بازی خوبه، اما واقعاً چیز خاصی توش نیست. روابط بین شخصیت‌ها به‌خوبی شکل نگرفته، حس و حالی نسبت بهشون پیدا نکردم. اینکه هیولا همیشه قابل دسترس باشه، جو ترسناکه رو برای من خراب کرد. من بیشتر از مکان‌های ناشناخته و صداهایی که می‌شنوم لذت می‌برم تا اینکه همه‌چیزو توی چشم‌ام ببینم. همچنین چند تا باگ قابل توجه توی هوش مصنوعی، صدا و سقوط از تخته‌ها وقتی به سطح می‌رسید وجود داره. آیا این بازی با قیمت ۲۵ پوند برای کمتر از ۱۲ ساعت گیم‌پلی ارزش داره؟ من فکر نمی‌کنم این بازی قابلیت بازپخش داشته باشه، داستانش هم خیلی متوسطه. خلاصه می‌گم این بازی ۲۵ پوند ارزش نداره و واقعاً توصیه‌اش نمی‌کنم.

  • دلقک۲
  • خیلی خنده‌دار۱
توصیه نمی‌کند ۱٫۴ ساعت

ناامیدی مطلق. اول از همه، ظاهر و گیم‌پلیش شبیه این بازی‌های ترسناک ارزونه که یه نفر تک‌وتنها ساخته. دوم اینکه، شخصیت اصلی جوری راه می‌ره و صدا می‌کنه انگار نیم تُن می‌وزه و کفش‌های چدنی پاشه (اصلاً هم اغراق نمی‌کنم). سومش هم داستان... شخصیت اصلی چند وقتیه تو این دنیا زندگی می‌کنه، ولی هنوز یاد نگرفته که سر و صدا نکنه یا به قوطی‌های کنسرو لگد نزنه. توی فیلم «جای ساکت: روز اول»، موقع رعد و برق شخصیت‌ها عادی حرف می‌زدند و درها رو با لگد باز می‌کردند، ولی اینجا حتی زیر بارون هم با اشاره با هم ارتباط می‌گیرند.

  • زیرکانه۱
  • تشویق آرام۱
توصیه نمی‌کند ۱۳٫۱ ساعت

با کلی امید وارد این بازی شدم، اما حسابی ناامید شدم. گیم‌پلیش به شدت تکراری و کسل‌کننده‌ست. موجودات فقط توی نقاط مشخصی ظاهر می‌شن. ۸۰٪ بازی فقط یه شبیه‌ساز بزرگ شده از خزیدن و صفحه لودینگه. (کاش شوخی می‌کردم.) اگه زیاد سر و صدا کنی، فقط همان صحنه مرگ کلیشه‌ای رو می‌گیری. دوباره و دوباره همین‌جوری.

توصیه می‌کند ۲۱٫۸ ساعت (۱۱٫۷ ساعت هنگام نوشتن)

بازی خوش‌گذرانیه و من از اول تو سخت بازی کردم. چند نکته‌ای دارم که امیدوارم توسعه‌دهن‌ها ببینن و تو آینده رفعشون کنن. هشداری: حاوی اسپویلره. **این‌هالرها:** می‌دونم تیم توسعه چه هدفی از سیستم این‌هالرها داشتن، اما واقعاً خنده‌دار بود که چقدر این‌هالر مصرف می‌کردم بدون این‌که حتی دویدن کنم. تو دو روز داخل بازی، حدود ۳۰ این‌هالر تمام شد! این هم با این‌که عمداً سعی می‌کردم از بعضی از مکانیک‌های صرفه‌جویی در این‌هالرها استفاده نکنم… هر چی به هیولا نزدیک می‌شدی، ریه‌هات سریع‌تر تحریک می‌شه؟ ایده‌اش جالبه، ولی تو بازی واقعاً آزاردهنده شد. یه هیولایی داشتم که اصلاً از سرم نمی‌رفت و باعث شد بخاطر خشک شدن ریه‌هام بمیرم. بله، سیستمی هست که می‌تونی تو QTE فرصتی برای زنده موندن داشته باشی، اما تو ۱۱ ساعت پیوسته بازی، یک‌بار هم نتونستم موفق بشم. شاید بهتره مکانیک ریه رو کمی کم‌نقش‌تر کنن. حس می‌شه شخصیت من ۴۰۰ پوند وزن داره و COPD داره. **پرت کردن:** خیلی وقت‌ها وقتی می‌خواستم یه شیء بندازم تا یک فرشته مرگ رو پرت کنم، مسیر پرتاب شخصیتم مثل تو زلزله می‌لرزید. چندین بار بود که به جای پرتاب دقیق، اشتباهی به شیء‌ای نزدیکم خوردم و بعدش خورده شدم. **سطح صدا و تخته‌ها:** یه جایی می‌رسه که باید روی تخته‌هایی که می‌تونی حرکت کنی راه بری. صدای محیط معمولاً ۳ تا ۵ نواره. وقتی شخصیت‌ات در حالت خمیده و پا ثابت می‌ره روی این تخته‌ها، صدایش می‌شه ۴ تا ۵ نوار. وقتی دشمن‌ها توان اسکن پیدا می‌کنن، منتظر می‌مونی که صدا از ۳ به تصادفی ۴‑5 نوار بره، تخته‌ها می‌شکنن و تو می‌میری. شاید بهتره شخصیت‌ات وقتی روی تخته‌ها می‌ره صدایش کمتر بشه، مثلاً ۳ نوار، و از «کوبیدن» روی تخته‌ها بپرهیزن. **هوش مصنوعی دشمن:** چندین بار بود که دشمن اصلاً از سرم نمی‌رفت، حتی وقتی کاملاً ساکت بودم. نوار صدا ندارم، یک آجر پرتاب می‌کنم، فرشته مرگ اون رو برای دو ثانیه می‌گیرد، بعد می‌چرخد و مستقیم تو اتاق میاد سمت من. انگار حتی اگه ساکت باشی، هوش مصنوعی دشمن خیلی خوب می‌دونه کجا هستی. می‌دونم تو سخت بازی می‌کنم، اما گاهی فکر می‌کردم دشمن نابینا نیست چون این‌قدر دقیق عمل می‌کنه...

  • بسیار مفید۲
توصیه می‌کند ۱۱٫۵ ساعت

یکی از اون فرشته‌های مرگ بیشتر از ۳۰ ثانیه یه گوشه خشکش زده بود؛ با خودم یه کم بلند گفتم: «هوم، حتماً موجود باگ خورده». همون لحظه چرخید سمتم و با سرعت ۳۰۰ مایل بر ساعت کلاً منو از روی زمین پاک کرد. بازی فوق‌العاده‌ایه، خوشحالم که همون دفعه اول تو درجه سختی سورایور تمومش کردم. این بازی و استیل ویکز د دیپ قطعاً بهترین انتخاب‌های تک‌نفره من تو سبک وحشت برای امسال هستن!

  • تک‌شاخ طلایی۱
  • پتوی گرم۱
  • امتیازهایم مال تو۱
توصیه می‌کند ۱۴٫۲ ساعت

خیلی دوستش دارم! کاش تو بازی می‌شد افراد ناشنوا یا زبان اشاره رو دید. من گوش‌نوا ندارم؛ من ناشنوا هستم. ولی به دخترم گفتمش. واقعاً بازی فوق‌العاده‌ایه. امیدوارم برای این بازی «A Quiet Place 2» هم بسازن.

  • سوپراستار۱
توصیه نمی‌کند ۹٫۴ ساعت

کدوم احمقی فکر کرده بود ایده‌ی خوبیه برای بازی «ای کوآیت پلیس: د رود اهد»، شخصیت اصلی رو همزمان هم حامله کنه و هم آسم مزمن بده؟ خنده‌داره واقعاً! جدی می‌گم، واقعاً سعی کردم از این بازی خوشم بیاد، ولی این سیستم آسم رو اعصاب‌ترین چیز دنیاست. به جز اون هم، خود بازی خیلی معمولی و متوسطه و هیچ چیز خاص یا به‌یادماندنی نداره؛ هر چی جلوتر می‌ری، یکنواخت‌تر، پیش‌بینی‌پذیرتر و کسل‌کننده‌تر می‌شه. من عاشق فرنچایز فیلم‌هاشم، ولی در مورد این بازی اصلاً نمی‌تونم همین حرف رو بزنم. امیدوارم در آینده بازی بهتری بسازن، چون واقعاً پتانسیلش رو داره. ولی به نظر من، این بازی بیشتر یه فرصت سوخته بود.

  • دلقک۱
توصیه نمی‌کند ۹٫۳ ساعت

اینکه هی اون موجود مثل آهن‌ربا بهت می‌چسبه کلاً بازی رو می‌کشه، حتی وقتی که هنوز متوجه حضورت نشده. باعث می‌شه همه‌چی بیش از حد کش بیاد.

توصیه می‌کند ۹٫۷ ساعت

حس و حالم نسبت به این بازی واقعاً دوگانه است... از یه طرف گرافیکش دلنشینه و شروع داستانش هم جذابه، اما از طرف دیگه هوش مصنوعی موجوداتش خیلی احمقه و گیم‌پلیش از نیمه دوم به بعد به‌شدت خسته‌کننده و کلافه‌کننده می‌شه. در کل برای یه بار بازی کردن بد نیست، ولی اگه ازش بگذرید واقعاً چیزی رو از دست ندادید. تا جایی که فهمیدم این اولین بازی جدی این سازنده‌هاست، پس برای پروژه‌های آینده‌شون آرزوی موفقیت می‌کنم!

  • زیرکانه۱
توصیه می‌کند ۷٫۸ ساعت (۳٫۳ ساعت هنگام نوشتن)

سیستم مخفی‌کاریش یه جورایی منو یاد الین ایزولیشن می‌ندازه؛ واقعاً خوبه ولی ریتمش خیلی کنده. البته این موضوع زیاد اذیت نمی‌کنه چون دقیقاً شبیه فیلم‌هایی هست که از روش ساخته شده. اگه فیلم‌هاش رو دوست داشتید، از این بازی هم خوشتون می‌آد. پ.ن: دیالوگ‌هاش بعضی وقتا خیلی لوس و ضایعه.

توصیه می‌کند ۴٫۶ ساعت (۲٫۶ ساعت هنگام نوشتن)

قصد دارم بیشتر بازی‌اش کنم، چون عاشق استایل بازی و طراحی صداش شدم. فقط موقع راه رفتن روی شن‌ها یه سری مشکل هست که یهو باعث می‌شه هیولا از یه زاویه غیرمنتظره بیاد و بکشتت. تنها ایراد واقعی‌اش اینه که وقتی صدای زیادی ایجاد می‌کنی، به جای اینکه بتونی قایم بشی یا فرار کنی، سر جات خشک می‌شی و یه کات‌سین مرگ میاد؛ به جای اینکه هیولا بدوئه سمتت و واقعاً بگیرت. مثلاً کاراکترت یه قوطی رو لگد می‌کنه، صدای زیادی می‌سازه و فقط برای یک ثانیه همون‌جا خشکش می‌زنه، بعد صفحه سیاه می‌شه و صحنه مرگ میاد. آدم باید بتونه سعی کنه اشتباهش رو جبران کنه. ولی در کل دارم ازش لذت می‌برم.

توصیه می‌کند ۱۰٫۷ ساعت

۵۰-۵۰». نظر یه طرفدار و یه گیمر معمولی اگه توی استیم می‌شد امتیاز «۵۰-۵۰» داد، من دقیقاً همین رو انتخاب می‌کردم. اما چون همچین گزینه‌ای نیست، می‌زنم روی «توصیه می‌کنم»؛ تا حد زیادی هم به خاطر اینه که به نظرم ساخت بازی توی این دنیای خاص، بدون اینکه قوانین خودش رو زیر پا بذاره، واقعاً سخت بوده. حتی شانس آوردید، چون توی این نقد نظر دو نفر رو می‌خونید و می‌تونید بازی رو از دو زاویه مختلف ببینید. خلاصه بگم: • اگه طرفدار دوآتیشه این دنیایید و می‌خوید حس کنید وسط فیلم هستید، حدود ۸۰ درصد احتمال داره از بازی خوشتون بیاد. • اما اگه فقط اسم فیلم رو شنیدید و با خودتون گفتید «بیام یه امتحانی بکنم»، و از طرفی دوست ندارید بیشترِ مدت بازی رو مثل کرم روی زمین بخزید، اصلاً پیشنهاد نمی‌کنم بخریدش. مشکل اصلی گیم‌پلی اون زمانی که توی پروفایلم می‌بینید، در واقع می‌شه راحت جمعش کرد توی ۲-۳ ساعت؛ این همون زمان واقعی‌ایه که توی بازی اتفاقی می‌افته. بقیه وقت بازی کش اومده، چون ۹۹ درصد گیم‌پلی فقط جلو رفتن روی دو زانوئه، اونم خیلی وقت‌ها با سرعت خیلی پایین. تعداد دفعاتی که می‌تونیم مثل یه انسان درست و حسابی روی پاهامون راه بریم، با انگشتای یه دست می‌شه شمرد... البته اگه اون دست کلاً ۳ تا انگشت داشته باشه. تجربه ما از بازی بازی رو با همسرم تموم کردم. اون طرفدار این دنیائه و واقعاً از بازی خوشش اومد. من اما طرفدارش نیستم و برای من بازی در حد «بد نیست» بود. برای همین ۱۰.۷ ساعت بازی کردن برام خیلی کش‌دار و خسته‌کننده بود. و خدا می‌دونه چقدر عصبی می‌شدم وقتی می‌مردیم و لول تقریباً از اول شروع می‌شد... در حالی که همسرم داشت حال می‌کرد، هرچند بیشتر مجبورم می‌کرد من بازی کنم چون خودش می‌ترسید. مثبت‌ها ✔ • گرافیک زیبا • بهینه‌سازی خوب؛ هیچ لگی نداشتیم منفی‌ها ✖ • برای من گیم‌پلی خیلی کش‌دار بود • شخصیت‌ها اصلاً تو ذهن نمی‌مونند، حتی نقش اصلی • یادداشت، یادداشت، اوه، این دیگه چیه؟ باز هم یادداشت! • داستان کاملاً قابل پیش‌بینی!!! (البته اینجا نظرات متفاوته، چون برای همسرم داستان اون‌قدرها هم بدیهی نبود!!!) حکم نهایی همسرم: «وای چقدر باحال بود، بازی خفنی بود، بیایم دوباره فیلمش رو ببینیم؟» - توصیه می‌کند ✔ من: «خدایا شکر که بالاخره تموم شد. می‌ذارمش ته قفسه با برچسبِ "هرگز اجرا نشود، برو یه آبجو بخور بهتره"» - فقط به طرفدارهای دوآتیشه و کسایی که عاشق گیم‌پلی‌های کش‌دار هستند توصیه می‌کنم.

  • دلنشین۳
  • مفید۱
  • نجات‌بخش۱
  • منم موافقم۱
  • طلای ناب۱
توصیه می‌کند ۱۰٫۵ ساعت (۹٫۵ ساعت هنگام نوشتن)

عاشق این بازی شدم. همیشه طرفدار مجموعه «ای کوایت پلیس: د رود اهِد» بودم و اینکه تبدیل به بازی شد خیلی خوشحالم کرد! هر وقت یکی از اون موجودات رو جلو روم می‌دیدم، واقعاً استرس می‌گرفتم و می‌ترسیدم. چیزی که بیشتر از همه دوست داشتم این بود که وقتی باید با یکی از اون موجودات روبرو می‌شدی، به‌ندرت پیش می‌اومد که یه نشونه صوتی یا یه کات‌سین بیاد و خبرت کنه. همین‌طور داشتی بی‌صدا راه می‌رفتی که یهو یکی‌شون آروم می‌ومد جلوی چشمت؛ دقیقاً از اون لحظاتی بود که آدم ناخودآگاه دستش رو می‌ذاره روی دهنش تا صدا نده. داستانش عالی بود، بازیگری‌ها هم فوق‌العاده بود؛ واقعاً از تجربه کردنش لذت بردم. البته چندتا مورد هست که به نظرم نیاز به بهبود داره: - هوش مصنوعی موجودات خیلی بدقلق و ضعیفه. توی بازی‌ای که دشمن‌ها فقط با صدا شکار می‌کنن، وقتی تو داشتی نهایت سکوتت رو رعایت می‌کردی ولی اونا باز هم همه‌اش دنبالت می‌اومدن، حس بدی می‌داد. انگار موجودات همیشه می‌دونستن کجایی؛ واسه همین اون حس «باید ساکت باشم وگرنه پیدام می‌کنه» از بین رفت و تبدیل شد به «خب این موجود همیشه می‌دونه من کجام، پس باید همیشه یه چیزی برای پرت کردن حواسش دم دستم باشه». اگه کمتر حس تعقیب شدن می‌داد و بیشتر روی این تمرکز می‌کرد که با ساکت موندن «جلوگیری کنی» که دنبالت بیان، خیلی بهتر می‌شد. - یه جاهایی حس می‌شد فشار آسم (تنگی نفس) خیلی سریع و بیش از حد بالا می‌ره. مخصوصاً با همون بحث هوش مصنوعی که گفتم؛ چون موجودات همه‌اش بهت می‌چسبیدن، این موضوع بدتر می‌شد چون فشار آسم مدام می‌رفت بالا. - مورد آخر هم تخته‌هاست. قبلاً دیدم بقیه هم بهش اشاره کردن، ولی منم می‌خوام بگم که وقتی یه مکانیک بازی برای رد شدن از یه سری مناطق اجباریه، نباید استفاده ازش این‌قدر خطرناک باشه. صدای تخته حتی وقتی آروم یا در حالت نشسته حرکت می‌کنی، نباید این‌قدر بلند باشه. به جز این موارد، واقعاً از بازی لذت بردم. دمتون گرم، به همین مسیر ادامه بدید.

  • عمیق۱
توصیه نمی‌کند ۴٫۴ ساعت

خب، این بازی تو اولین ساعت حسابی سرگرم‌کننده و پر اضطرابه، بعدش یه کشیدگی وحشتناک می‌شه. این که می‌تونی از سر و صدای زیاد بمیری جالبه، تا وقتی که به عادت‌های بقا می‌رسی که هم بقا می‌دن و هم خسته‌ت می‌کنن. کل بازی حس اسکریپت‌دار داره، وقتی سر و صدای زیادی می‌کنی، یه دشمن میاد و دنبالت می‌دوه؟ نه، از پشت می‌زنه و توی یک صحنه‌برش می‌میری. راه رفتن دشمن‌ها هم انگار همیشه توی یک مسیر ثابت می‌چرخه. سیستم حس صدا سه بار هشدار می‌ده، اگر سر و صدای زیادی بکنی صدای افکت میاد، ایست می‌زنی و هیچی نمی‌شه. دوباره حرکت می‌کنی صدای دیگه‌ای میاد، ایست می‌زنی باز هم هیچی، دوباره حرکت می‌کنی و می‌میری. باید برای دو بار اول سر و صدای زیاد یه تنبیه می‌بود، مثلاً یه موجودی به‌مدت کوتاهی دور بگرده. رویدادهای زمان‌سریع (QTE) پایه و اساس بازی‌ان، که واقعاً ناامیدکننده‌ست. حمله آسم، QTE. تله‌روشن، QTE. اگه QTE رو شکستید، فوراً می‌میرید. اسمش «یک مکان ساکت» هست، ولی اصلاً خوش‌گذر نیست. تنها بخش‌هایی که می‌تونی هیولا رو ببینی، جاییه که می‌تونی لذت ببری؛ سعی در تعادل بین سرعت برای فرار از هیولا و مخفی‌کاری برای نمره‌گیری فوری، جالبه، تا این‌که بهت ۴۰ آجر در هر بخش می‌دن تا هیولا دیگه مهم نباشه. به‌دلیل نامعلومی، سیستم صدا تو این بخش‌ها سخت‌تر نمی‌شه حتی وقتی هیولا درست جلوت هست، اگر دو بار سر و صدای زیاد بکنی هیولا یک‌دفعه واکنش می‌ده، بعد دوباره بی‌توجه می‌مونه، چرا به سمت من نمی‌ره؟ تو تمام بازی اصلاً از چراغ قوه استفاده نکردم. بازی رو تو حالت سخت بازی کردم و فقط یک‌بار پف‌های آسم تموم شد. این که نمی‌تونی قرص‌ها رو برداری و بعداً ذخیره کنی هم تجربه رو می‌شکنه و هم حسابی عصبانی می‌کنه. «یک مکان ساکت» محیطی داره که می‌تونه یک بازی ترسناک خوب باشه، اما گیم‌پلی همراهش نیست. مجبور بودن همه‌چیز رو به‌تندی انجام بدی می‌تونه جالب باشه اگه فشار زمان وجود داشته باشه، ولی بدون این فشار فقط یک بازی صبر و تحمل می‌شه. من هیچ‌وقت حس نکردم که باید عجله کنم؛ باید لحظاتی می‌بود که مجبور می‌شدم برای فرار یا انجام هدف یا جمع‌آوری آیتم صدا کنم. کل بازی می‌شه به‌صورت خمیده و آهسته بازی کرد و راحت می‌گذره. بازی خودتو هم، هم خودش رو آهسته می‌کنه. اضطرابی که از اول حس می‌کنی مثل یک اژدهای بزرگه که تمام بازی‌ات رو دنبالش می‌دوی.

  • بسیار مفید۲
  • زیرکانه۲
  • شاعرانه۱
  • امتیازهایم مال تو۱
توصیه می‌کند ۱۷٫۳ ساعت (۱۵٫۶ ساعت هنگام نوشتن)

اول بگم، این بازی برای همه نیست، مخصوصاً برای کسایی ساخته شده که طرفدار دنیای فیلم هستن. پس از طرف استودیو عذرخواهی می‌کنم به گیم‌یرهای حرفه‌ای که دنبال مکانیک‌های پیچیده، غیرتکراری و سرگرم‌کننده می‌گردن؛ من می‌خواستم یه بازی ببینم که اصلاً تکراری نباشه. به جز خستگی شخصی‌ام از حس بی‌حسی بعضی آدم‌ها، بازی خیلی خوبه. داستانش هم که بگم، خاصی نیست، اما برای من که فقط برای تجربه بازی کردم، حسابی راضی شدم. حس اینکه حتی نمی‌تونم سرفه کنم (به خاطر میکروفون فعال) رو دوست دارم، دوست دارم هر گوشه‌ای رو بگردم و پیام‌ها، داستان‌های قدیمی، خاطرات، هر چی که ربط به دنیای بازی داره پیدا کنم. اگه طرفدار فیلم‌ها هستید و طراح بازی حرفه‌ای نیستید که فقط می‌خواید مزاحمتون بشه، از کارهای تیم توسعه لذت می‌برید. نقطه منفی‌اش بهینه‌سازیه. من ۹۶ گیگابایت رم DDR5، RTX 4090، SSD با سرعت ۱۲۰۰۰ مگابایت/ثانیه دارم و با این‌حال زیر ۶۰ فریم در ثانیه می‌مونه وقتی همه تنظیمات رو روی حداکثر می‌ذارم (برای رسیدن به ۸۰ فریم مجبور شدم فریم‌جنراتور رو روشن کنم). چون این بازی همون‌طور که اکثر بازی‌های ساخته‌شده با Unreal 5 هست، تیم توسعه باید کار خونه‌اشونو بکنن و این بخش رو بهینه کنن، وگرنه با اکثر کارت‌گرافیک‌های XX60 مشکل می‌شه، که واقعاً ناراحت‌کننده‌ست. اگه این مشکل حل بشه، مطمئنم نظرات مثبت بیشتری میاد. به نظرتون ارجاع به فیلم Day 0 توی رستوران بود؟ متوجه شدید آخرش کی چراغ رو روشن کرد؟ (اون لورا ساسی روانی) خخخ خلاصه بگم، خیلی خوشم اومد. به افرادی که ترس آهسته‌دار و بدون واکنش (مثل Outlast، Alien Isolation، Amnesia) دوست دارن توصیه می‌کنم. این بازی هم همین سبک رو داره: یک کمپین خطی، رازهای زیاد نیست، چند آیتم جمع‌کننده توی مسیر، کیف‌های تصادفی برای باز کردن و معماهای ساده مسیر/هزارتو.

  • تشویق آرام۲
توصیه می‌کند ۲۷٫۱ ساعت (۱۶٫۵ ساعت هنگام نوشتن)

از وقتی اولین فیلم اومد، منتظر چیزیه‌ای مثل این بودم. این یه بازی فوق‌العاده‌ست که دقیقاً به منبع خودش وفاداره و نمونهٔ برجسته‌ای از تبدیل موفق فیلم به بازی. - سرعت بازی خوبه و دیالوگ‌ها هم با صداهای واقعی ضبط شدن. - سطوح بازی سفت و محکم و خوب طراحی شدن، بدون این‌که خیلی پیچیده باشن. - طراحی صدا، با موسیقی سنگین و تهدیدآمیزش، دقیقاً حس تنش رو تقویت می‌کنه. - سیستم ذخیره‌کردن (چک‌پوینت) نسبتاً بخشنده است. - تو واقعاً سایه می‌اندازی، بدنی داری و حتی می‌تونی فکر کنی. - موجودات همچنان به قدری ترسناکند که قبلاً هم بود. - هر چه موجود بهت نزدیک‌تر می‌شه، ضربان قلبت بالا میره و احتمال حملهٔ اضطراب یا آسم هم زیاد میشه؛ این جزئیات حسابی خوبه. - داستان قابل قبوله. - می‌تونی با استفاده از قدرت خودشون، با پرت کردن اشیا بهشون حواسشون رو پرت کنی و مسیرهای فرار بسازی. - بازی تمام تمرکزتو می‌طلبه. هر حرکتی که می‌کنی باید دقیق و حساب‌شده باشه. همیشه باید قدم‌هات رو زیر نظر داشته باشی. حتی یک صدای کوچیک می‌تونه به راحتی مرگت رو به ارمغان بیاره. درهای کشوها رو به‌تدریج باز می‌کنی، سعی می‌کنی مسیرها رو تو ذهن بسازی و حرکت موجودات رو پیش‌بینی کنی و همه‌اش رو در سکوت کامل انجام می‌دی. این بازی صبرتو به بهترین شکل ممکن می‌سنجه. در سختی بالا مجبور شدم چند بار آزمون و خطا بکنم تا بفهمم باید به نشانه‌های صوتی گوش بدی. یک‌بار صدا زیاد دربیاری، دیگه راه برگشتی نیست. نمی‌تونی پنهون شی یا از موجود دوری کنی. هیچ راه‌حلی نیست. تقریباً یک یا دو بار فرصت داری قبل از این‌که صداها به اوج برسن و موجود موقعیت تو رو بفهمه. این بازی مطمئناً حس «عزله‌گی» تو «Alien Isolation» رو برآورده می‌کنه. جیم هالپرت حتماً به این افتخار می‌کنه.

  • بسیار مفید۲
توصیه نمی‌کند ۶٫۳ ساعت

اگه مجبور نباشیم مخفیانه پیش بریم، این بازی رو میشه تو کمتر از بیست دقیقه با دویدن و چاقو زدن تموم کرد. واقعاً از بازی کردنش دپرس شدم.

  • بسیار مفید۱
توصیه نمی‌کند ۷٫۹ ساعت (۰٫۹ ساعت هنگام نوشتن)

بازی خوبیه ولی من کارت گرافیک آر‌تی‌اکس ۳۰۷۰ دارم و باز هم بازی داره لگ می‌زنه و به زور اجرا می‌شه، بهینه‌سازیش صفره. آنریل انجین ۵ واقعاً یه فاجعه‌ست. اصلاً نمی‌شه بازی کرد.

توصیه می‌کند ۹٫۸ ساعت

عجب بازی خفنیه! تصور کن تو یه همچین دنیایی زندگی کنی، آدم دلش می‌خواد خودشو بکشه.

توصیه می‌کند ۱۲٫۴ ساعت (۳٫۵ ساعت هنگام نوشتن)

من چون طرفدار پر و پا قرص فیلم‌هاش بودم، این بازی رو خریدم. راستش انتظار زیادی نداشتم، ولی واقعاً غافلگیر شدم. بهترین بازی دنیا نیست، اما بد هم نیست. به نظر من از نظر غوطه‌وری و حس و حال، خیلی به الین ایزولیشن نزدیکه. اینکه همیشه باید گوش‌به‌زنگ باشی، محیط رو زیر نظر بگیری و حواست باشه که سر و صدا نکنی، حسی رو بهت می‌ده که خیلی کم پیش میاد توی بازی‌های دیگه پیدا کنی. از نظر من نمره‌اش ۸ از ۱۰ می‌شه.

توصیه می‌کند ۱۴٫۹ ساعت

یه بازی ترسناک که بر اساس دنیای فیلم‌های «کوی‌ات پلیس: د رود اهد» ساخته شده. حتی اگه فیلم‌ها رو ندیده باشید باز هم از بازی لذت می‌برید، ولی اگه اول فیلم‌ها رو ببینید، تجربه بازی براتون جذاب‌تر می‌شه. هرچند من شخصاً با فیلم‌ها زیاد حال نکردم چون کلی جای اشکال داشت. از اونجایی که بازی صداهای محیطی رو تشخیص می‌ده، پیشنهاد می‌کنم حتماً از هدست میکروفون‌دار استفاده کنید. فقط یه نکته؛ تنظیمات پیش‌فرض تشخیص نویز یه کم حساسه، پس بهتره هر کسی خودش بره توی آپشن‌ها و طبق میلش تنظیمش کنه. توی ریویوها امتیازات خیلی بالایی نگرفته (اوایل انتشارش بحث‌برانگیز بود)، ولی به نظرم بازی کاملاً سر کیفه و خوش می‌گذره. حس تعلیق و تنش بازی واقعاً عالی بود و حجم محتواش هم بیشتر از چیزی بود که فکر می‌کردم و راضیم کرد. اگه تریلرش رو دیدید و کنجکاو شدید، حتماً امتحانش کنید. پیشنهاد می‌کنم!

توصیه نمی‌کند ۴ ساعت

شک ندارم که بازی برای یه اثر اکشن-استیلث انقلابیه، ولی همین تاکید بیش از حد روی مخفی‌کاری باعث شده دست و پاش بسته بشه. همه مراحل عین هم هستن: چهارزانو دور موانع بچرخی، دعا کنی هیولا صدای پات رو توی اون یه دونه گودال آب نشنوه، یه سر و صدایی کنی تا حواسش پرت شه و بعد فرار کنی. اولش واقعاً جذابه، ولی هر مرحله‌ای که می‌گذره، بازی به جای اینکه پیچیده‌تر بشه، فقط کسل‌کننده‌تر می‌شه. اگه بازی می‌تونست پیچیدگی‌ش رو بیشتر کنه و در عین حال قابل کنترل بمونه، خیلی بهتر می‌شد؛ اون‌وقت همزمان با بالا رفتن ضربان قلبت، حس آرامش و رضایتی که بعد از خروج از یه منطقه می‌گیری هم بیشتر می‌شد. عجیب اینجاست که من تا حالا چنین مکانیک‌هایی رو ندیده بودم، پس اینکه خودِ بازی این سیستم رو خسته‌کننده و کلیشه‌ای کرده، نشون می‌ده وقتی سازنده‌ها تنبل می‌شن و یه چیز رو مدام تکرار می‌کنن، بازی چقدر می‌تونه افت کنه. تا اینجا ای کوی‌ت پلیس یه سری فیلم فوق‌العاده با سه تا اثر درخشان بوده و با اینکه روی کاغذ، ساخت بازی ازش یه ایده ناب به نظر می‌رسه... ولی در واقع این‌طور نیست.

  • شاعرانه۱
  • باید داشت۱
توصیه نمی‌کند ۱۲٫۱ ساعت

دلم می‌خواست از این بازی خوشم بیاد، ولی این بیشتر شبیه شبیه‌ساز آسمه است تا وحشت و بقا. کل گیم‌پلی بازی بر پایه یه شخصیت اصلی احمق و ضعیفه که آسمه داره و وسط آخرالزمان تصمیم گرفته رابطه داشته باشه و حامله بشه. (به خاطر مکانیک‌های بازی، انگار معتاد هم هست). هر تعاملی با محیط باعث تشدید آسمه می‌شه. وقتی هیولا ظاهر می‌شه یا نزدیکته، استرسِ آسمه بالا می‌ره. وقتی نفست می‌گیره، فقط چون هیولا جلوت ایستاده، صفحه سیاه می‌شه. (اصلاً «استرس آسمه» دیگه چه صیغه‌ایه؟!) این سیستم هیچ چالشی ایجاد نمی‌کنه، فقط رو اعصابه. همین‌جوری‌اش هم بازی به خاطر مخفی‌کاری‌های مداوم، خیلی کنده. این چه مدل طراحی مسخره‌ایه؟ فقط منتظر مود یا چیتی باشید که این سیستم آسمه رو حذف کنه. ویرایش: بازی رو تموم کردم و هنوز روی حرفم هستم. کلی تجربه بد در مورد تشخیص صدا و طراحی صوتی بازی وجود داره. اول از همه، برگ‌ها... چند تا برگ که روی زمین پهن شدن، صدای بلندی ایجاد می‌کنن و هیولا رو خبردار می‌کنن. روی زمین هیچ شیشه‌ای دیده نمی‌شه ولی یهو صدای شکستن شیشه میاد. آب... یکی از مراحل پر از آبه و به‌سختی می‌شه توش حرکت کرد، چون یه قدم کوچیک در حالت نشسته، صدای بلندتری از راه رفتن روی فلز یا بتن می‌ده و سریع هیولا می‌فهمه کجایی. فرقی هم نمی‌کنه آب کم‌عمق باشه یا عمیق، هر دو یک اندازه صدا می‌دن. در مورد تخته‌های چوبی هم همین‌طوره؛ یه قدم آروم برمی‌داری و هیولا می‌فهمه کجایی. آخه این چه وضعیه؟ هیولا مدام دنبالته تا وقتی که چند بار پشت سر هم صدا کنی و بعدش هم یه مرگ سریع و آنی در انتظارته. گیم‌پلیش افتضاحه. داستانش هم راستش اصلاً ارزش گفتن نداره. شخصیت‌ها همگی ضعیف و بی‌عرضه‌ان. بیشتر شبیه یه فن‌فیکشن (داستان طرفداری) از فیلم اوله.

  • شاعرانه۱
  • دلقک۱
توصیه می‌کند ۳۴٫۴ ساعت (۱٫۸ ساعت هنگام نوشتن)

تا چند تا مرحله‌اش رو رفتم و تا اینجا از بازی خوشم اومده. کات‌سین‌هاش خوبه و بعضی جاها واقعاً ترسناک بود. قابلیت استفاده از میکروفون هم باحاله.

  • میکل‌آنژ۱
  • سوپراستار۱
توصیه نمی‌کند ۱۱٫۳ ساعت

مکانیک‌های استیل بی‌پایانش «خنده‌دار» هستن، ولی گیم از هر نظر از یه گیم‌پلی جذاب دور می‌مونه. وقتی متوجه می‌شی چه حرکتی مهمه و چه‌هیچ، همه‌چی یه‌دفعه خسته‌کننده می‌شه و به شدت فرمولی پیش میره. آخرش هم... خالی‌ه، بی‌روح. انگار بعد از یه‌سوم اول یادمون رفته داستان بنویسیم، و بقیش فقط یه سیر زحمت‌کشه. اصلا قیمتش رو نداره—مگر اینکه لذت‌ت باشه ۱۲ ساعت یا کمتر فقط به آرامی دروازه‌ها رو باز کنی. واقعاً همین‌قدر هم گیم‌پلی داری.

توصیه نمی‌کند ۲٫۰ ساعت

پولم رو پس گرفتم. همون‌طور که توی بیشتر نقدها گفتن، داستان و اتمسفر اولش خوبه ولی مکانیک‌های بازی افتضاحه. بعد از اینکه از بیمارستان می‌زنی بیرون، بازی می‌شه فقط «برو از نقطه الف به ب، از کنار هر چیزی که صدا می‌ده و دقیقاً سر راهته رد شو، و همین چرخه رو تکرار کن». اگه حداقل زحمت این رو می‌دادن که ببینی هیولا از یه جایی میاد و اگه صدا بدی دنبالت می‌افته، یه جورایی باحال می‌شد؛ ولی در عوض فقط یه کات‌سین می‌بینی که هیولا یهو پشت سرت ظاهر می‌شه.

رفتن به جزئیات اثر ↓

۹ نقد دیگر در حال ترجمه به فارسی است و به‌زودی همین‌جا اضافه می‌شود.

جزئیات اثر

درباره‌ی بازی
  • میانگین زمان بازی۱۵ ساعت
  • دستاوردها۳۴
  • حالت بازیتک‌نفره
  • حالت بازیپشتیبانی از دسته
سکوها
  • PC
  • PlayStation 5
  • Xbox Series S/X
سیستم مورد نیاز (PC)

حداقل

Minimum:
Requires a 64-bit processor and operating system
OS: Windows 10 64-bit + (22H2 update or later)
Processor: CPU Ryzen 3 1200, Core i5-4690
Memory: 8 GB RAM
Graphics: GTX 1660; RX Vega 64
Storage: 50 GB available space

پیشنهادی

Recommended:
Requires a 64-bit processor and operating system
OS: Windows 10 64-bit + (22H2 update or later)
Processor: CPU Ryzen 5 1500X, Core i5-6600
Memory: 16 GB RAM
Graphics: Graphics RTX 3070; RX 6700 XT
Storage: 50 GB available space
زبان‌های بازی

English, French, Italian, German, Spanish - Spain, Japanese, Portuguese - Brazil, Russian, Simplified Chinese

صداگذاری کامل: English

فروشگاه‌ها
سازنده و ناشر
  • Saber Interactiveناشر
  • Stormind Gamesسازنده

اطلاعات بازی از RAWG · نظرها و امتیاز کاربران از Steam