یک مکان آرام: جاده پیش رو
بازی **A Quiet Place: The Road Ahead** بد نیست، اما متأسفانه هم خوب هم نیست. بهترین واژهای که میتونم براش بزنم «متوسط»ست. بعضی ایدههای داخل بازی تو ابتدا نویدبخش و جالب به نظر میاومدن، اما اجراش خیلی کمبود داره. در مورد حلقه گیمپلی بگیم، خیلی زود تکراری میشه و میتونی با اطمینان بگی تو چند ساعت اول تقریباً تمام چیزهایی که بازی میتونه بده رو دیدی. هوش مصنوعی که نه چندان هوشمندیه، گیمپلی رو بیشتر اذیتکننده میکنه تا ترسناک، یعنی تنش رو میشکنه نه اینکه بسازه. محتوای جدیدی برای نگهداشتن تو در حالت هوشیار یا اضطراب وجود نداره، بههمین خاطر بعد از یه مدت کوتاه بازی حس ایستایی میده. داستان هم از تصمیمات مشکوکی رنج میبره. قهرمان داستان، اگرچه تو محیط جا میگیره، اما انتخاب عجیبیه؛ آدمی با آسم که تو دنیای **A Quiet Place** زنده میمونه، باورپذیر نیست. درگیری اصلی هم سطحی به نظر میرسه و به تصمیمات نامعقول شخصیتهای دیگه تکیه داره که تو این وضعیت قابل باور نیستن. اما فلاشبکهای بازی جالبترین بخشهاست؛ اونها پسزمینهای برای اینکه همهچیز چطور شروع شد میدن و صحنههای پر از اکشن و جذاب دارن. جایی که بازی واقعا فرصت رو از دست میده، تو کاوش دنیای خودش هست. با وجود خشونت و ترس تو دنیای **A Quiet Place**، تیم سازنده میتونست به تراژدیهای بقیه بازماندگان بپردازه و درام تاریک و احساسی بسازه. متأسفانه این پتانسیل کاملاً نادیده گرفته شده و بازی حس خالی و بیروحی داره. در نهایت بهتره پولتو روی عناوینی مثل **Still Wakes the Deep** خرج کنی که تجربهای پرمحتوا و رضایتبخشتر ارائه میدن.
۳
۲
۱
۱
۱
