یک مکان آرام: جاده پیش رو
اول بگم، این بازی برای همه نیست، مخصوصاً برای کسایی ساخته شده که طرفدار دنیای فیلم هستن. پس از طرف استودیو عذرخواهی میکنم به گیمیرهای حرفهای که دنبال مکانیکهای پیچیده، غیرتکراری و سرگرمکننده میگردن؛ من میخواستم یه بازی ببینم که اصلاً تکراری نباشه. به جز خستگی شخصیام از حس بیحسی بعضی آدمها، بازی خیلی خوبه. داستانش هم که بگم، خاصی نیست، اما برای من که فقط برای تجربه بازی کردم، حسابی راضی شدم. حس اینکه حتی نمیتونم سرفه کنم (به خاطر میکروفون فعال) رو دوست دارم، دوست دارم هر گوشهای رو بگردم و پیامها، داستانهای قدیمی، خاطرات، هر چی که ربط به دنیای بازی داره پیدا کنم. اگه طرفدار فیلمها هستید و طراح بازی حرفهای نیستید که فقط میخواید مزاحمتون بشه، از کارهای تیم توسعه لذت میبرید. نقطه منفیاش بهینهسازیه. من ۹۶ گیگابایت رم DDR5، RTX 4090، SSD با سرعت ۱۲۰۰۰ مگابایت/ثانیه دارم و با اینحال زیر ۶۰ فریم در ثانیه میمونه وقتی همه تنظیمات رو روی حداکثر میذارم (برای رسیدن به ۸۰ فریم مجبور شدم فریمجنراتور رو روشن کنم). چون این بازی همونطور که اکثر بازیهای ساختهشده با Unreal 5 هست، تیم توسعه باید کار خونهاشونو بکنن و این بخش رو بهینه کنن، وگرنه با اکثر کارتگرافیکهای XX60 مشکل میشه، که واقعاً ناراحتکنندهست. اگه این مشکل حل بشه، مطمئنم نظرات مثبت بیشتری میاد. به نظرتون ارجاع به فیلم Day 0 توی رستوران بود؟ متوجه شدید آخرش کی چراغ رو روشن کرد؟ (اون لورا ساسی روانی) خخخ خلاصه بگم، خیلی خوشم اومد. به افرادی که ترس آهستهدار و بدون واکنش (مثل Outlast، Alien Isolation، Amnesia) دوست دارن توصیه میکنم. این بازی هم همین سبک رو داره: یک کمپین خطی، رازهای زیاد نیست، چند آیتم جمعکننده توی مسیر، کیفهای تصادفی برای باز کردن و معماهای ساده مسیر/هزارتو.
۲
