نیمه اول بازی هیجانزده بودم و از مسیری که داستان میرفت خیلی خوشم میاومد، ولی نیمه دومش از دستم در رفت چون باورم نمیشد چطور تونستن اون همه زمینهسازی رو اینطوری به گند بکشن.
وجود موجودات بیگانه تقلیدگر تقریباً کاملاً بیفایده بود؛ بهجز چند تا سکانس کوتاه که هیچ پیشزمینه یا تنشی هم نداشتن، عملاً هیچ کاری با این کانسپت نکردن. تنها باری که باید میفهمیدی کی تقلیدگره و کی نیست، در واقع فقط تبدیل شد به «دکمه رو روی اون تقلیدگرِ تابلو بزن»، به جای اینکه واقعاً مجبور باشی تستهای جالبی بگیری تا بفهمی کی واقعیه. یه بار دیگه هم که یه تقلیدگر بین خدمه بود، اونقدر ضایع بود که داشتی سر مانیتور داد میزدی که یکی از این احمقها بالاخره متوجه این موجود تابلو بشه. ولی اونا واقعاً هیچکدوم از این نشانههای واضح رو زیر سوال نبردن و همینطوری تقلیدگر رو با خودشون بردن که خب طبیعتاً تهش به اتفاقات بدی ختم شد. واقعاً باید باور کنم اینا فضانوردهای باهوشی هستن که برای یه ماموریت ویژه برای نجات زمین فرستادنشون؟
This game is a bit of a mess. The storytelling is extremely basic and not nuanced at all. You already understand it after the first creepy sequence but then it just keeps explaining it over and over. I thought that was a bit lame but the gameplay was really fun. I love clicking around the old computer looking for ways to progress, combining the games was fun and especially the dating game was hilarious.
The ending however is TERRIBLE. Like genuinely it MUST have been a rush to get it done since it's just a slow platforming lore dump where the player feels like a third wheel who really shouldn't be there. Then you make a choice and it fades to black with credits. Nothing else. The ending left such a sour taste in my mouth it kind of ruined the whole experience even though up till then I constantly said to myself "oh wow this is fun, this game is clever".
Maybe the ARG adds a lot more but that's honestly not something I enjoy so I didn't look into it. I was severely disappointed and hoped for a lot more creepy vibes rather than the heavy basic story angle they went with.
After waiting three years for this game I can happily say that this is one of those times where all three years were used to its fullest potential to make a beautiful game. Not just visually, but emotionally. It's terrifying, it's dark, it's deep, it's clever. So much love went into this and you can really feel it.
I've never played a game that so cleverly used the cinematic bars for storytelling purposes. And I have to be honest that I took severe psychic damage when some people here on the steam store that only played 30 minutes leave a negative review "I can't turn off the cinematic bars". Literally this game couldn't exist without them. Obviously you can't turn them off.
But anyway, this game is awesome. The demo was already good, but mostly because it was just really beautiful in terms of graphics, besides the graphics it was relatively generic. I went into this expecting yet another regular scary psychological horror game that I would play, get scared at, and then forget. But instead I got an experience that I will be measuring all future "meaningful" games against. As someone who has played hundreds of horror games I am so happy to have something unique rather than a safe and easy quick scare.
Definitely highly recommend.
ATTENTION TO STREAMERS:
DO NOT PLAY THIS GAME ATM. There is a huge security flaw where in Friends Only lobbies people can hack into your game and spam racist words, loud music, etc. It happened to me today and makes this game unplayable for streamers. Please fix ASAP devs.
ویرایش برای پاسخ به توسعهدهندهها: قضیه این نیست که رنگ زرد توی بازی وجود نداره، قضیه اینه که بازی طوری ساخته شده که فقط یک مسیر داره و خلاقیت هرچی که بازیکن میخواد رو نمیذاره. میتونی یه جعبه به ارتفاع زانو پیدا کنی که مسیر رو مسدود میکنه و بهجای اینکه ازش بپرونی، مجبور میشی کل نقشه رو دور بزنیش. همهاش به این خاطر که اون جعبه رنگ زرد نداره. همینطور با آجرها؛ سنگهای زیادی توی بازی هست که شخصیت میتونه پرتاب کنه، اما فقط وقتی که زرد رنگ شده میتونی ازشون استفاده کنی، بقیهاشون فقط تزئینیه و شخصیت ترجیح میده بمیرد تا این سنگها رو پرتاب کنه و هیولا رو پرت کند. حذف رنگ زرد، مشکل طراحی بازی رو حل نمیکنه. بازی باید طوری ساخته میشد که نیازی به راهنماییهای بیش از حد برای فهمیدنش توسط اکثر بازیکنها نباشه. این فقط یه راهحل موقتیست که برای اینه که بتونن به آدمهایی مثل من بگن «اگه رنگ زرد رو دوست ندارید، حذفش کنید» بهجای اینکه بازیای بسازن که شخصیتها واقعا رفتار منطقی داشته باشن.
این تا بهحال خستهکنندهترین و آزاردهندهترین بازیای بوده که من بازی کردهام. فیلمها خوشگذرون بودن اما پر از سوراخهای داستانی بودن. معلوم شد که بازی هم فرقش نمیکنه. شخصیتها اینقدر احمقانهس که واقعاً عصبانی میشی. اینجا چند تا از چیزهایی که منو بیشتر اذیت کردن میگم:
- بهدلیل یه دلیل نامعلوم نمیتونی هیچکدوم از سنگهای پراکنده رو پرتاب کنی. باید صبر کنی تا آجرهای مخصوصی که رنگ زرد دارن پیدا بشن تا بتونی این کارو بکنی.
- راجع به رنگ زرد بگم، هرکی تصمیم گرفت سبدهای صدها تا رنگ زرد رو با خودش ببره یک قهرمانه، چون رنگ زرد توی هرجایی که میخوای بری هست. این باعث میشه بازی تبدیل به یک آشوب احمقانه و بیمعنی بشه. «اوه، یه شیء به ارتفاع زانو داریم که میتونیم ازش بپریم تا به هدف برسیم؟ بهتره نپریم چون رنگ زرد نداره، بریم دور کل نقشه تا به همون جا برسیم».
- بشکهها، قوطیها و جعبههای قرمز رنگ توی همهجا هستن. حتی وسط جنگل هم قوطیهای قرمز رنگ پراکندهاند. اگر بهشون بخوری صدا میسازی و هیولا احتمالاً تو رو میکشه.
- شخصیت اصلی آسماندرد داره که اصلاً به داستان یا پیشرفت شخصیت ربطی نداره؛ فقط بهعنوان یک مکانیزم استرسآور اضافه شده که باعث میشه شخصیت اصلی نتونه نزدیک هیولا باشه.
- بهدلیل یه دلیل نامعلوم اینکه اینجا و اونجا اینهواپیماهای استنشاقی و قرصها روی زمین جنگل پخش شده، کاملاً تصادفی هست.
- هر اینهواپیما فقط یکبار میتونه استفاده بشه، در حالی که توی واقعیت اینهواپیماها هزار بار قابل استفادهان.
- هر در این بازی صدای جیغ میکنه، باید یکییکی و خیلی آهسته بازشون کنی. اولش شاید اشکالی نداره، اما وقتی باید صدها در رو باز کنی تا پیش بری، واقعاً خستهکننده میشه.
- کادرهای برخورد اشیایی که صدا میسازن، بهطرز عجیبی بزرگتر از خود شیء هستن، پس راحت میتونی روی چیزی قدم بزنی وقتی میخواستی کنارش بری.
- بدترین چیز توی بازی اینه که شخصیت تو ۹۰٪ مواقع میمیرد: یک صدا میزنی که هیولا رو فوراً جذب میکنه، بعد شخصیت تو تو یک انیمیشن مرگ ۱۰ ثانیهای میمونه و فقط مینشیند تا بمیره. نه میتونی بهسرعت بهجای امن برسی، نه میتونی چیز دیگهای برای حواسپرتی پرتاب کنی، نه میتونی هر کاری بکنی تا زنده بمونی؛ فقط میایستد و میمیرد چون قانون بازی رو شکستی.
- تو این بازی هیچوقت نمیتونی بدوی. نمیتونی از هیولا فرار کنی و بهجای امن برسی مثل یک آدم معمولی که حداقل سعی میکنه بدود.
- من دروغ گفتم، فقط یک صحنه تعقیب وجود داره که ناگهان میتونی بهمدت ۲۰ ثانیه از هیولا بدوی. این تنها باریه که شخصیت اصلی تصمیم میگیره بدود و هوشمندانه عمل کنه تا از مرگ حتمی جلوگیری کنه. وجود این صحنه تعقیب، تمام نکات قبلی رو خیلی بدتر میکنه. اگر هیچوقت امکان دویدن نبود، یک قانون ثابت میموند، اما نه، شخصیت میتونه از هیولا فرار کنه. فقط ۱٪ زمان تصمیم میگیره بمیرد.
- جز مفهوم اولیه فیلم (دنیایی که هیولاها بر پایه صدا میکشند) هیچ خلاقیتی توی این بازی نیست. گیمپلی واقعاً بیالهامیه، فقط راه رفتن بهتندی که میتونی. پرتاب آجر، پریدن از لبهها، گذاشتن تخته برای عبور از شکافها، آوردن فیوزها. همه اینها چیزهایی هستن که تو بازیهای خیلی بهتر صد بار دیدهایم.
- نیمه دوم بازی کاملاً بدون داستانه و دیگه صحنههای شخصیت ندارن، فقط از نقطه A به B میرن. حس میکنم که تیم توسعه فراموش کرده که حتی یک داستان یا پایان هم تو نیمه دوم بگذارند. تمام این شخصیتها تو نیمه اول معرفی شدن ولی هیچکدوم تو نیمه دوم اهمیتی ندارن.
- پایان بازی اینقدر یکدست و کسلکنندهست که من از وسط بازی هم ازش خسته شدم.
لطفاً پولتون رو روی این هدر ندید.