یک مکان آرام: جاده پیش رو
عاشق این بازی شدم. همیشه طرفدار مجموعه «ای کوایت پلیس: د رود اهِد» بودم و اینکه تبدیل به بازی شد خیلی خوشحالم کرد! هر وقت یکی از اون موجودات رو جلو روم میدیدم، واقعاً استرس میگرفتم و میترسیدم. چیزی که بیشتر از همه دوست داشتم این بود که وقتی باید با یکی از اون موجودات روبرو میشدی، بهندرت پیش میاومد که یه نشونه صوتی یا یه کاتسین بیاد و خبرت کنه. همینطور داشتی بیصدا راه میرفتی که یهو یکیشون آروم میومد جلوی چشمت؛ دقیقاً از اون لحظاتی بود که آدم ناخودآگاه دستش رو میذاره روی دهنش تا صدا نده. داستانش عالی بود، بازیگریها هم فوقالعاده بود؛ واقعاً از تجربه کردنش لذت بردم. البته چندتا مورد هست که به نظرم نیاز به بهبود داره: - هوش مصنوعی موجودات خیلی بدقلق و ضعیفه. توی بازیای که دشمنها فقط با صدا شکار میکنن، وقتی تو داشتی نهایت سکوتت رو رعایت میکردی ولی اونا باز هم همهاش دنبالت میاومدن، حس بدی میداد. انگار موجودات همیشه میدونستن کجایی؛ واسه همین اون حس «باید ساکت باشم وگرنه پیدام میکنه» از بین رفت و تبدیل شد به «خب این موجود همیشه میدونه من کجام، پس باید همیشه یه چیزی برای پرت کردن حواسش دم دستم باشه». اگه کمتر حس تعقیب شدن میداد و بیشتر روی این تمرکز میکرد که با ساکت موندن «جلوگیری کنی» که دنبالت بیان، خیلی بهتر میشد. - یه جاهایی حس میشد فشار آسم (تنگی نفس) خیلی سریع و بیش از حد بالا میره. مخصوصاً با همون بحث هوش مصنوعی که گفتم؛ چون موجودات همهاش بهت میچسبیدن، این موضوع بدتر میشد چون فشار آسم مدام میرفت بالا. - مورد آخر هم تختههاست. قبلاً دیدم بقیه هم بهش اشاره کردن، ولی منم میخوام بگم که وقتی یه مکانیک بازی برای رد شدن از یه سری مناطق اجباریه، نباید استفاده ازش اینقدر خطرناک باشه. صدای تخته حتی وقتی آروم یا در حالت نشسته حرکت میکنی، نباید اینقدر بلند باشه. به جز این موارد، واقعاً از بازی لذت بردم. دمتون گرم، به همین مسیر ادامه بدید.
۱
