یک مکان آرام: جاده پیش رو
بازی خوشگذرانیه و من از اول تو سخت بازی کردم. چند نکتهای دارم که امیدوارم توسعهدهنها ببینن و تو آینده رفعشون کنن. هشداری: حاوی اسپویلره. **اینهالرها:** میدونم تیم توسعه چه هدفی از سیستم اینهالرها داشتن، اما واقعاً خندهدار بود که چقدر اینهالر مصرف میکردم بدون اینکه حتی دویدن کنم. تو دو روز داخل بازی، حدود ۳۰ اینهالر تمام شد! این هم با اینکه عمداً سعی میکردم از بعضی از مکانیکهای صرفهجویی در اینهالرها استفاده نکنم… هر چی به هیولا نزدیک میشدی، ریههات سریعتر تحریک میشه؟ ایدهاش جالبه، ولی تو بازی واقعاً آزاردهنده شد. یه هیولایی داشتم که اصلاً از سرم نمیرفت و باعث شد بخاطر خشک شدن ریههام بمیرم. بله، سیستمی هست که میتونی تو QTE فرصتی برای زنده موندن داشته باشی، اما تو ۱۱ ساعت پیوسته بازی، یکبار هم نتونستم موفق بشم. شاید بهتره مکانیک ریه رو کمی کمنقشتر کنن. حس میشه شخصیت من ۴۰۰ پوند وزن داره و COPD داره. **پرت کردن:** خیلی وقتها وقتی میخواستم یه شیء بندازم تا یک فرشته مرگ رو پرت کنم، مسیر پرتاب شخصیتم مثل تو زلزله میلرزید. چندین بار بود که به جای پرتاب دقیق، اشتباهی به شیءای نزدیکم خوردم و بعدش خورده شدم. **سطح صدا و تختهها:** یه جایی میرسه که باید روی تختههایی که میتونی حرکت کنی راه بری. صدای محیط معمولاً ۳ تا ۵ نواره. وقتی شخصیتات در حالت خمیده و پا ثابت میره روی این تختهها، صدایش میشه ۴ تا ۵ نوار. وقتی دشمنها توان اسکن پیدا میکنن، منتظر میمونی که صدا از ۳ به تصادفی ۴‑5 نوار بره، تختهها میشکنن و تو میمیری. شاید بهتره شخصیتات وقتی روی تختهها میره صدایش کمتر بشه، مثلاً ۳ نوار، و از «کوبیدن» روی تختهها بپرهیزن. **هوش مصنوعی دشمن:** چندین بار بود که دشمن اصلاً از سرم نمیرفت، حتی وقتی کاملاً ساکت بودم. نوار صدا ندارم، یک آجر پرتاب میکنم، فرشته مرگ اون رو برای دو ثانیه میگیرد، بعد میچرخد و مستقیم تو اتاق میاد سمت من. انگار حتی اگه ساکت باشی، هوش مصنوعی دشمن خیلی خوب میدونه کجا هستی. میدونم تو سخت بازی میکنم، اما گاهی فکر میکردم دشمن نابینا نیست چون اینقدر دقیق عمل میکنه...
۲
