یک مکان آرام: جاده پیش رو
دلم میخواست از این بازی خوشم بیاد، ولی این بیشتر شبیه شبیهساز آسمه است تا وحشت و بقا. کل گیمپلی بازی بر پایه یه شخصیت اصلی احمق و ضعیفه که آسمه داره و وسط آخرالزمان تصمیم گرفته رابطه داشته باشه و حامله بشه. (به خاطر مکانیکهای بازی، انگار معتاد هم هست). هر تعاملی با محیط باعث تشدید آسمه میشه. وقتی هیولا ظاهر میشه یا نزدیکته، استرسِ آسمه بالا میره. وقتی نفست میگیره، فقط چون هیولا جلوت ایستاده، صفحه سیاه میشه. (اصلاً «استرس آسمه» دیگه چه صیغهایه؟!) این سیستم هیچ چالشی ایجاد نمیکنه، فقط رو اعصابه. همینجوریاش هم بازی به خاطر مخفیکاریهای مداوم، خیلی کنده. این چه مدل طراحی مسخرهایه؟ فقط منتظر مود یا چیتی باشید که این سیستم آسمه رو حذف کنه. ویرایش: بازی رو تموم کردم و هنوز روی حرفم هستم. کلی تجربه بد در مورد تشخیص صدا و طراحی صوتی بازی وجود داره. اول از همه، برگها... چند تا برگ که روی زمین پهن شدن، صدای بلندی ایجاد میکنن و هیولا رو خبردار میکنن. روی زمین هیچ شیشهای دیده نمیشه ولی یهو صدای شکستن شیشه میاد. آب... یکی از مراحل پر از آبه و بهسختی میشه توش حرکت کرد، چون یه قدم کوچیک در حالت نشسته، صدای بلندتری از راه رفتن روی فلز یا بتن میده و سریع هیولا میفهمه کجایی. فرقی هم نمیکنه آب کمعمق باشه یا عمیق، هر دو یک اندازه صدا میدن. در مورد تختههای چوبی هم همینطوره؛ یه قدم آروم برمیداری و هیولا میفهمه کجایی. آخه این چه وضعیه؟ هیولا مدام دنبالته تا وقتی که چند بار پشت سر هم صدا کنی و بعدش هم یه مرگ سریع و آنی در انتظارته. گیمپلیش افتضاحه. داستانش هم راستش اصلاً ارزش گفتن نداره. شخصیتها همگی ضعیف و بیعرضهان. بیشتر شبیه یه فنفیکشن (داستان طرفداری) از فیلم اوله.
۱
۱
