یک مکان آرام: جاده پیش رو
یه اثر ترسناکِ بد نیست که بعضی وقتها (متأسفانه خیلی کم) میتونه بازیکن رو توی یه وضعیت تعلیق و استرسِ لذتبخش نگه داره. اما بیشتر اوقات، بازی بیشتر آدم رو خفه میکنه؛ چون اینکه بفهمی دقیقاً باید چیکار کنی تا نیفتی تو چنگ هیولا اونقدرها واضح نیست. این همزمان هم نقطه قوتشه (به خاطر غافلگیری) و هم نقطه ضعفش (چون فقط به خاطر اینکه شخصیت اصلی افتاد تو یه گودال لعنتی و صدا کرد، باید همه چیز رو از چکپوینت دوباره شروع کنی!). به نظرم بازی موش و گربه با این هیولای کور اما «تیزپوش»، با وجود یه سری ایرادات رو اعصاب، باز هم درست و حسابی اجرا شده. یه سری بدسلیقگیها تو گیمدیزاین و هوش مصنوعی هست که اگه یه سری قابلیتهای اورجینال (مخصوصاً تو بخش استیلث) نبود، احتمالاً تبدیل به نقاط ضعف بحرانی میشدن. اولاً: این ایده که شخصیت اصلی یه دختر باشه که هم آسم داره و هم حاملهست، امتیاز مثبته. بدون شوخی، این موضوع موقعیتهای خیلی حساس و لبه پرتگاهی میسازه که توش تا یه تار مو با لو رفتن فاصله داری و تو آخرین لحظه نجات پیدا میکنی (هرچند بیشتر اوقات بدبخت میشی و میمیری). بازی کردن با یه مرد خفنِ همیشگی که یه شاتگان دستشه هم لابد حال میداد، ولی نه تو این مورد خاص. ثانیاً: یه سری ابزارهای باحال هست، مثلاً کیسههای شنی که میتونی باهاشون مسیرهای بیصدا و امن برای خودت درست کنی؛ هرچند نمیتونی زیاد با کیسه بدوی چون دختره شروع میکنه به تنگی نفس گرفتن، با اینکه مثلاً از نسل آدمهای خیلی مقاومه... همینطور منابع صوتی وجود داره که صدای ما رو میپوشونه و میشه ازشون استفاده کرد. موقع جابهجایی تو مراحل باید مدام حواست باشه روی چه سطحی راه میری و نباید قوطیهای خالیِ آبجو رو که کارگرها اینور اونور رها کردن از دست بدی، چون اگه بهشون بخوری چنان صدایی میکنه که انگار بابات تو اتاق بغلی عطسه کرده. در کل، بعد از مدتها با یه بازی استیلث طرفیم که واقعاً باید بیصدا باشی و مثل کتابخونه سکوت کنی، وگرنه کارت تمومه. راستی، قابلیت اتصال میکروفون رو امتحان نکردم، برای همین نمیدونم چقدر روی گیمپلی اثر میذاره. یه داستانِ معمولی هم برای اینکه جای خالی پر بشه هست و حتی چند تا اپیزود آرامبخش که بهطور غیرمنتظرهای خیلی بامزه، روشن و اتمسفریک هستن. بازی طبق استانداردهای امروزی کوتاهه، بودجهاش هم زیاد نبوده، مشکل بهینهسازی داره (آره، سلام به آنریل انجین ۵، لعنت بهش) و باگ داره، اما در کل، یه محصول معمولی از یه لایسنس معروف نیست و شاید لایق توجه بیشتری باشه تا اون چیزی که در نهایت بهش شد. من با اینکه فنِ این فرنچایز سینمایی نیستم، ولی با لذت تمومش کردم. هر دو فیلمِ امیلی بلانت رو دیدم (دوستش دارم)؛ اولی یادم مونده، دومی نه زیاد. پیشدرآمد هم که دیگه امیلی توش نیست، برای همین عجله ندارم ببینمش. احتمالاً طرفدارهای دوآتیشه این سری بتونن بیشتر از بقیه با بازی ارتباط برقرار کنن. ۷ قوطی آبجوی خالی از ۱۰ آپدیت: با پچها بالاخره بهینهسازی رو درست کردن. میکرو-فریزها و تیک زدنها رفت. حالا بازی کردن خیلی راحتتر شده.
۱
۱
