یک مکان آرام: جاده پیش رو
تقریباً ۴ ساعت هست که دارم بازی میکنم و با توجه به شکایتهای بقیه که میگن «خیلی راحت سر و صدا میکنی»، معلومه که این آدما اصلاً فیلمها رو ندیدن. این موجودات شنواییشون فوقالعاده حساسه و هر چیزی رو میشنون. اصلاً نیازی به جای قایم شدن نیست، فقط باید یاد بگیری چطوری جابهجا بشی. اینکه شما توی بازی افتضاحید تقصیر بازی یا سازندهها نیست، تقصیر خودتونه که دستوپاتون رو گم میکنید. تا اینجا بازی واقعاً خوب بوده، اون حس تنش و استرسی که به آدم میده رو دوست دارم. گرافیکش عالیه و صداهای محیطی هم خیلی خوب طراحی شدن. بعضی از داستانهایی که توی بازی خوندم خیلی غمانگیز و تلخ بودن. یه پیشنهاد دارم: میکروفون رو توی بازی فعال کنید. این کار بازی رو میبره به یه سطح دیگه و وقتی مجبورید واقعاً ساکت باشید، خیلی بیشتر غرق در فضای بازی میشید. به این لوسبازیها گوش ندید، اصلاً نمیدونن دارن درباره چی حرف میزنن؛ چون عادت کردن مثل فیل توی محیط راه برن و احتمالاً از اینتروی فیلمها جلوتر نرفتن و بعدش هر بهانهای رو میارن تا غر بزنن چون توی بازی کردن ضعیفن. آره، قضیه آسم توی بعضی جاها منطقی نیست، ولی ایدهاش فقط اینه که شما رو مجبور کنه استراتژیک فکر کنید و لزومی نداره همه چیز دقیقاً مثل دنیای واقعی باشه. [آپدیت] بازی رو تموم کردم و هنوز روی حرفم هستم؛ مردم احمقن. بله، بازی سخته و بله، خیلی راحت صدای شما رو میشنون. ولی آخه فیلمها رو دیدید؟ قراره خیلی راحت بشنون! این دیگه به شما بستگی داره که بفهمید چطوری از یه جایی بزنید بیرون و از دستشون فرار کنید. پایان بازی هم بد نبود، نمیدونم بقیه اصلاً چه توقعی داشتن. از طرف من ۸ از ۱۰
۴
۱
۱
۱
۱
۱
۱
۱
