بازیهای اقتباسی از فیلم، دقیقاً مثل پختن نودل میمونن؛ اگه دما، زمان و شعله گاز دقیق تنظیم نشه، به جای یه غذای خوشمزه، یه توده خمیر چسبناک و بدقواره تحویل میگیری. از نظر من، بازی «ای کوایت پلیس: د رود اهد» که توسط استودیو استورمیند گیمز ایتالیایی ساخته شده، یه جورایی خام مونده، هرچند که هنوزم یه رایحه خوشی ازش به مشام میرسه. سازندهها تصمیم گرفتن همه چیز رو کند کنن و با استفاده از سکوت و ریتم بازی، سعی کردن اون فضای خفقانآور فیلم رو بازسازی کنن. اگه بخوام ادبی بگم، این بازی یه دادگاه خاموشه که شما رو با دوراهی اخلاقی و بقا در دنیای آخرالزمان روبرو میکنه؛ اما اگه بخوام رک بگم، یه سفر ترسناکه که توش «یه اشتباه کوچیک یعنی مرگ».
مرگ و زندگی در یک صدا
ایده اصلی فیلم «ای کوایت پلیس» خیلی ساده بود: صدا نده، وگرنه میمیری. استورمیند گیمز دقیقاً همین فلسفه وحشت رو گرفت و تبدیلش کرد به مکانیسم اصلی گیمپلی «د رود اهد». هر برگی که زیر پات میره، هر گودال آبی که ازش رد میشی و هر دستگیره دری که میچرخونی، میتونه باعث بشه اون فرشتههای مرگ یهو بپرن جلوت و آخرین نفسهات رو بند بیارن. البته سازندهها به فرمول تکراری «مخفیکاری و بقا» اکتفا نکردن و چندتا مکانیسم جدید مربوط به صدا اضافه کردن؛ مثلاً یه نمایشگر سنجش صدا که سمت چپش صدای بازیکن و سمت راستش صدای محیط رو نشون میده. وقتی صدای شما از صدای محیط بیشتر بشه، خطر به شدت بالا میره. اما مشکل اینجاست که سیستم کنترل صدا خیلی مکانیکی طراحی شده؛ یعنی به محض اینکه از یه حد خاص رد بشی، مستقیم میمیری و بازی تموم میشه.
کندتر، باز هم کندتر؛ تا رسیدن به یک خشونت آرام
«کندی»، شاید مهمترین کلمه برای توصیف «د رود اهد» باشه. طراحهای استورمیند گیمز اصلاً عجله نداشتن که بازیکن رو با تعقیب و گریزهای هیجانی بمباران کنن، بلکه با یه روش ضدشهودی — یعنی کند کردن همه چیز — سعی کردن حس خفقان آخرالزمان رو بیشتر کنن. برای یه کار ساده مثل باز کردن در، باید دستگیره رو خیلی آروم بچرخونی و فشار دستت رو کنترل کنی تا صدا نده. بالا رفتن از موانع، رد شدن از سیمهای خاردار یا حتی هل دادن یه میز، باعث میشه حس کنی زمان کش اومده و فشار عصبی روی دوشته.
این ریتم بازی یه جورایی حالت ادبی داره. انگار داری یکی از رمانهای داستایوفسکی رو میخونی: کند و سنگین، اما هر ثانیهاش انگار یه چاقوی کند داره قلبت رو میبُره. هر حرکت، حتی چهارزانو رد شدن از یه راهرو، باعث میشه حس کنی دقیقاً توی همون وضعیت 절ناکی فیلم هستی.
اما همین «کندی» یه ریسک بزرگی هم داره. اولش این ریتم تازگی داره و جذابه، اما جلوتر میری، خسته میشی. مخصوصاً توی چندتا مرحله که بیش از حد کشدارن، آدم شک میکنه که نکنه طراحها دیگه ایدهای نداشتن و داشتن وقت میکشتن. اگه «کندی» شمشیر این بازی باشه، قطعاً باید تیزتر میبود، نه اینکه مدام با یه روش تکراری صبر و حوصله بازیکن رو امتحان کنه.
جمعبندی
اوایل حس میکنی بازی واقعاً چیزی برای گفتن داره و از صدای محیط خوب استفاده کرده، اما بعد از چند ده دقیقه، دیگه نمیتونی ادامه بدی. ریتم بازی بیش از حد یکنواخته و طراحیاش خیلی مکانیکیه. همونطور که ادونیس، شاعر سوریهای، توی کتابش میگه: «دنیا من رو زخم کرد، اما از زخمهایم بال درآورد». مشکل «د رود اهد» اینه که زخمهاش فرصت نکردن خوب بشن و در عوض، باعث شدن اون تیزی و جذابیتی که باید میداشت رو از دست بده.