یک مکان آرام: جاده پیش رو
شک ندارم که بازی برای یه اثر اکشن-استیلث انقلابیه، ولی همین تاکید بیش از حد روی مخفیکاری باعث شده دست و پاش بسته بشه. همه مراحل عین هم هستن: چهارزانو دور موانع بچرخی، دعا کنی هیولا صدای پات رو توی اون یه دونه گودال آب نشنوه، یه سر و صدایی کنی تا حواسش پرت شه و بعد فرار کنی. اولش واقعاً جذابه، ولی هر مرحلهای که میگذره، بازی به جای اینکه پیچیدهتر بشه، فقط کسلکنندهتر میشه. اگه بازی میتونست پیچیدگیش رو بیشتر کنه و در عین حال قابل کنترل بمونه، خیلی بهتر میشد؛ اونوقت همزمان با بالا رفتن ضربان قلبت، حس آرامش و رضایتی که بعد از خروج از یه منطقه میگیری هم بیشتر میشد. عجیب اینجاست که من تا حالا چنین مکانیکهایی رو ندیده بودم، پس اینکه خودِ بازی این سیستم رو خستهکننده و کلیشهای کرده، نشون میده وقتی سازندهها تنبل میشن و یه چیز رو مدام تکرار میکنن، بازی چقدر میتونه افت کنه. تا اینجا ای کویت پلیس یه سری فیلم فوقالعاده با سه تا اثر درخشان بوده و با اینکه روی کاغذ، ساخت بازی ازش یه ایده ناب به نظر میرسه... ولی در واقع اینطور نیست.
۱
۱
