بودن در کالبد هیومن

Sian Heder Being Heumann

بودن در کالبد هیومن
  • ۲۰۲۶
  • ۲ ساعت و ۷ دقیقه
  • زبان انگلیسی
  • فیلم

جودی هیومن، جسور، سرکش و به ستوه آمده از اینکه مانند یک بار اضافی با او رفتار شود، خشم خود را به یک انقلاب تبدیل می‌کند.

در سال ۱۹۷۷، او به همراه بیش از ۱۰۰ معترض به حقوق معلولان، پیامی رسا می‌فرستند: این سیستم است که ناکارآمد است، نه ما.

برخی از نقدها

۵٫۰ از ۵

«واقعاً لذت‌بخش بود که هم بازی‌های درخشان و هم روایت صادقانه رو از بازیگرای دارای معلولیت ببینیم. تحصن ۵۰۴ یکی از داستان‌های مورد علاقه منه تو تاریخ آمریکا و توی این فیلم حقش رو ادا کردن. فیلم خنده‌دار و تاثیرگذار بود و داستانش هم واقعاً اهمیت داشت که روایت بشه. دمشون گرم!»

— Gaelynn، تماشاگر

«میدلی ظاهرش کاملاً شبیه است، اما نتونسته روح و شخصیت پرشور هیومن رو درست منتقل کنه.»

— Al Alexander · Movies Thru the Spectrum ، منتقد

«با وجود تمام شیرین‌کاری‌ها و اتفاقات بامزه‌ای که توش هست، بیینگ هیومن بیشتر یه فیلم تلخ و شیرینه که یه حقیقت به‌شدت متناقض رو یادآوری می‌کنه: اینکه دنیا رو معمولاً همون کسایی تغییر می‌دن که خودشون یه زمانی به شکل مختلفی محدود بودن.»

— Olga Artemyeva · ScreenAnarchy ، منتقد

بازیگران

نقدها

۸ نقد تماشاگران و منتقدان، به فارسی

★★★★★

از جودی هیومن و خاطراتش خبر داشتم، ولی دیدن بازسازی تحصن سال ۱۹۷۷ در سان‌فرانسیسکو باعث شد هم بخندم، هم گریه کنم و درک عمیق‌تری از دستاوردهای اون و هم‌رزماش پیدا کنم. می‌تونستم همین‌جا حرفم رو تموم کنم و همین برای ترغیب شما کافی باشه، ولی حرف‌های بیشتری برای گفتن هست. روت میدلی در نقش جودی فوق‌العاده‌ست؛ یه فعال بی‌باک در زمینه حقوق معلولان که شوخی‌های تیز و حسابی داره و به‌شدت سرسخت و لجبازه. مدلین دلپ هم در نقش کیتی کون، یکی از سازمان‌دهنده‌ها، به‌طرز خیره‌کننده‌ای متقاعدکننده بود؛ آروم و در عین حال چالش‌برانگیز، اما با هدفی مشترک. هر دو واقعاً بازیگرهای بااستعدادی هستن. این فیلم با به‌کارگیری بیش از ۴۰ بازیگر معلول، رکورد فیلم‌های استودیویی آمریکا رو جابه‌جا کرد. هنوز قانع نشدید؟ باز هم هست. پشتکار جودی من رو تحت تأثیر قرار داد و باعث شد به این فکر کنم که چقدر از اون تلاش‌ها هنوز روی دوش کسانیه که هر روز با این موانع دست‌وپنجه نرم می‌کنن. امیدوارم این فیلم باعث بشه ما که معلول نیستیم، بیشتر گوش بدیم، متوجه موانعی بشیم که عادت کردیم از کنارشون رد شیم و سهم خودمون رو در از بین بردنشون ادا کنیم. بلند شید و برید این فیلم رو ببینید!

★★★★★

واقعاً لذت‌بخش بود که هم بازی‌های درخشان و هم روایت صادقانه رو از بازیگرای دارای معلولیت ببینیم. تحصن ۵۰۴ یکی از داستان‌های مورد علاقه منه تو تاریخ آمریکا و توی این فیلم حقش رو ادا کردن. فیلم خنده‌دار و تاثیرگذار بود و داستانش هم واقعاً اهمیت داشت که روایت بشه. دمشون گرم!

با وجود تمام شیرین‌کاری‌ها و اتفاقات بامزه‌ای که توش هست، بیینگ هیومن بیشتر یه فیلم تلخ و شیرینه که یه حقیقت به‌شدت متناقض رو یادآوری می‌کنه: اینکه دنیا رو معمولاً همون کسایی تغییر می‌دن که خودشون یه زمانی به شکل مختلفی محدود بودن.

★★★★★

نگران نباشید، فیلم فقط یه بخشش شبیه درس تعلیمات شهرونداریه، بقیه‌ش یه تخریب و آشوب به تمام معناست؛ روت میدلی نقش جودیت هیومن رو با یه جذبه و استایل فوق‌العاده بازی کرده و حق مطلب رو درباره مادر جنبش حقوق معلولان کاملاً ادا کرده.

بیینگ هیومن لزوماً فیلم فوق‌العاده‌ای نیست، اما تاریخچه حیاتی جنبش‌های حقوق معلولان و یه الگویی برای تغییرات جاری رو، چه توی پرده و چه بیرون از اون، به خوبی نشون می‌ده.

★★★★★

اصلاً نمی‌دونستم داستان بخش ۵۰۴ قانون سال ۱۹۷۳ درباره کمک به معلول‌ها چیه. قانون امضا شده بود ولی به خاطر مسائل بودجه‌ای، دو تا دولت — از جمله دولت جیمی کارتر — اجازه نکردن اجرا بشه. جوزف کالیفانو (مارک رافلو)، وزیر بهداشت، آموزش و رفاه دولت کارتر، از امضای مقرراتش خودداری می‌کنه. فیلم هم دقیقاً از اینجا شروع می‌شه؛ جایی که جودیت هیومن (روث میدلی) رهبری گروهی از معترضان نامنظم رو به عهده می‌گیره که دفتر وزارت بهداشت در سان‌فرانسیسکو رو اشغال می‌کنن و تا وقتی مقررات امضا نشه، حاضر نیستن اونجا رو ترک کنن. بازیگرها خیلی خوبن، مخصوصاً دیلان اوبراین در نقش خبرنگاری که هدفشون رو قبول داره، و همین‌طور تعدادی از بازیگرهایی که واقعاً معلول هستن. بازی‌ها خوبه، اما فیلم یه جاهایی تکراری می‌شه و بعضی از حرکات نمایشی و اغراق‌های رافلو هم به نظر مصنوعی میاد. با این حال، فیلم رو به کسانی که به تاریخ علاقه دارن پیشنهاد می‌کنم تا بفهمن اون رمپ‌ها، جای پارک‌های مخصوص و بقیه امکانات معلول‌ها چطوری به دست اومدن. امتیاز من ۷ از ۱۰.

★★★★★

بین هیومن» یه اثر کلیشه‌ای و عامه‌پسنده که در برابر موضوع انقلابی‌ش، بیش از حد محتاطانه عمل کرده. شین هدر دوباره سراغ داستانی درباره معلولیت رفته، اما با استفاده از طنز به عنوان یه ابزار برای پیش‌برد شخصیت‌ها، از ارزش اثر کم کرده. روت میدلی تو نقش جودی هیومن درخشان ظاهر شده و بازی خیره‌کننده‌ای داره، اما فیلم اصلا وارد جزئیات زندگی اون نمیشه و همین باعث شده قدرت داستان از بین بره.

رفتن به جزئیات اثر ↓

۱ نقد دیگر در حال ترجمه به فارسی است و به‌زودی همین‌جا اضافه می‌شود.

جزئیات اثر

سازندگان
موسیقی متن

آهنگساز: Francesco Le Metre