اولین اثر خیرهکننده جردن فرستمن باعث میشه با یه پدر و پسر غیرمتعارف که همیشه دنبال یه پایان خوش دستنیافتنی هستن، همذاتپنداری کنی. فیلمهای زیادی نیستن که اینقدر جسارت داشته باشن و روی حقیقتهای تلخ بمونن. بدجوری روی من اثر گذاشت.
نگران نباشید، فیلم فقط یه بخشش شبیه درس تعلیمات شهرونداریه، بقیهش یه تخریب و آشوب به تمام معناست؛ روت میدلی نقش جودیت هیومن رو با یه جذبه و استایل فوقالعاده بازی کرده و حق مطلب رو درباره مادر جنبش حقوق معلولان کاملاً ادا کرده.
آلن ریچسون و اوون ویلسون فقط کلیشههای اکشن-کمدی رو تکرار میکنن و هیچ اثر خاصی از خودشون به جا نمیذارن. از روی تیپ بازیگریشون هم میشه فهمید قراره چه اتفاقاتی بیفته و کل داستان قابل پیشبینیه.
توی این درامِ آدمرباییِ بهشدت احمقانه، گل گدوت هر چی تلاش میکنه و نفسنفس میزنه تا از یه داستانِ پرت که توی ۸۴ دقیقه هیچ به جایی نمیرسه، جلو بزنه.
Matthew McConaughey is at his rascally best as a beekeeper, musician, fighter, dad and champion of misfits, but the scattershot movie runs away from him.
جف دنیلز نقش ریگان و جارد هریس نقش گورباچف رو بازی میکنن. و ۴۰ سال بعد از اجلاس هستهایشون، یه فیلم خیلی خستهکننده و سنگین میاد که تمام جذابیت بصریاش مثل کتاب صوتی میمونه.