اولین اثر خیرهکننده جردن فرستمن باعث میشه با یه پدر و پسر غیرمتعارف که همیشه دنبال یه پایان خوش دستنیافتنی هستن، همذاتپنداری کنی. فیلمهای زیادی نیستن که اینقدر جسارت داشته باشن و روی حقیقتهای تلخ بمونن. بدجوری روی من اثر گذاشت.
نگران نباشید، فیلم فقط یه بخشش شبیه درس تعلیمات شهرونداریه، بقیهش یه تخریب و آشوب به تمام معناست؛ روت میدلی نقش جودیت هیومن رو با یه جذبه و استایل فوقالعاده بازی کرده و حق مطلب رو درباره مادر جنبش حقوق معلولان کاملاً ادا کرده.
آلن ریچسون و اوون ویلسون فقط کلیشههای اکشن-کمدی رو تکرار میکنن و هیچ اثر خاصی از خودشون به جا نمیذارن. از روی تیپ بازیگریشون هم میشه فهمید قراره چه اتفاقاتی بیفته و کل داستان قابل پیشبینیه.
توی این درامِ آدمرباییِ بهشدت احمقانه، گل گدوت هر چی تلاش میکنه و نفسنفس میزنه تا از یه داستانِ پرت که توی ۸۴ دقیقه هیچ به جایی نمیرسه، جلو بزنه.
This riveting mix of fact and fiction puts real opioid addicts in competition with actors to see who can play addiction best. It’s no contest.
Matthew McConaughey is at his rascally best as a beekeeper, musician, fighter, dad and champion of misfits, but the scattershot movie runs away from him.
جف دنیلز نقش ریگان و جارد هریس نقش گورباچف رو بازی میکنن. و ۴۰ سال بعد از اجلاس هستهایشون، یه فیلم خیلی خستهکننده و سنگین میاد که تمام جذابیت بصریاش مثل کتاب صوتی میمونه.