«فیلم دِ ویستلر یه داستان فولکلور درست و حسابه که مناظرش عالیه و لحظات دلهرهآور زیادی هم داره. بازیگریهاش هم لذتبخشه؛ هرچند خیرهکننده نیست ولی کارش رو به خوبی پیش میبره.»
— C. A ، تماشاگر
نیکول و سباستین که در اثر فقدان دخترشان بهشدت متأثر شدهاند، صاحب مزرعهای دورافتاده در ونزوئلا میشوند، غافل از اینکه در آستانه رویارویی با نیروهای تاریکی هستند.
«فیلم دِ ویستلر یه داستان فولکلور درست و حسابه که مناظرش عالیه و لحظات دلهرهآور زیادی هم داره. بازیگریهاش هم لذتبخشه؛ هرچند خیرهکننده نیست ولی کارش رو به خوبی پیش میبره.»
— C. A ، تماشاگر
«فیلم دِ ویستلر (۲۰۲۶) ترکیبی از وحشت ماوراءطبیعی، درام خانوادگی و افسانههای محلیه که قصهاش رو محوریت غم، احساس گناه و تصمیمات از روی ناچاری پیش میبره. اساطیر خاص فیلم، تضادهای احساسی و جلوههای بصری اتمسفریکش، تجربهی جذابی خلق کردن؛ هرچند ساختار دنیای فیلم یکدست نیست و همین باعث میشه تعلیق داستان تا رسیدن به سکانسهای پایانی کمرنگ بشه. در مجموع، با وجود نقصهای روایتی، برای کسایی که از تریلرهای الهامگرفته از فولکلور خوششون میآد، فیلم دیدنی و ارزشمندیه.»
— Due F ، تماشاگر
«دِ ویسلر بد نبود، هرچند هیچوقت نتونست اون حس ترس رو کامل منتقل کنه. با اینکه فیلم چندان ترسناک نیست، ولی چندتا لحظهی تعلیقبرانگیز داره که باعث میشه داستان جذاب بمونه. از این هم خوشم اومد که یه افسانهی محلی رو به کار برده بود که من نمیشناختمش و همین باعث شد یه حس تازگی به تجربه تماشای فیلم بده. اگه دنبال یه چیز متفاوت هستید و تعلیق رو به وحشت خالص ترجیح میدید، دِ ویسلر ارزش دیدن داره.»
— Tatiana H ، تماشاگر
۷ نقد تماشاگران و منتقدان، به فارسی
د سوتزن یکی دیگه از اون فیلمهاییه که اصلاً باهام ارتباط برقرار نکرد. هیچوقت نتونست از یه فیلم ترسناک بیرمق فراتر بره و من همش منتظر بودم داستان دلیلی بهم بده که اهمیت بدم. اونقدر چیزها کم بود که کل فیلم انگار فقط حضور داشت، بدون اینکه واقعاً کار خاص یا معناداری انجام بده. دلم میخواست از اون موجودی که محور داستانه بترسم یا حداقل احساس ناامنی کنم، اما فیلم هیچوقت نتونست این حس رو منتقل کنه. در عوض، بخش ترسناک فیلم اون تنش و خلاقیتی که برای جواب دادنِ ایدهاش لازم بود رو نداشت. دقیقاً نمیشه گفت مشکل اصلی بودجه بوده یا فیلمنامه، یا شاید هر دو، چون تقریباً هر المانی از فیلم لنگ میزد. در کل، د سوتزن باب میل من نبود. تا آخرش رو دیدم چون میخواستم نقد عادلانهای بنویسم، اما چیز خیلی کمی بود که من رو جذب خودش کنه. فیلم به نویسندگی قویتر، پرداخت بهتر و تعلیق بیشتری نیاز داشت. قطعاً فیلمی نیست که دوباره ببینم یا به کسی توصیه کنم.
فیلم دِ ویستلر یه داستان فولکلور درست و حسابه که مناظرش عالیه و لحظات دلهرهآور زیادی هم داره. بازیگریهاش هم لذتبخشه؛ هرچند خیرهکننده نیست ولی کارش رو به خوبی پیش میبره.
فیلم دِ ویستلر (۲۰۲۶) ترکیبی از وحشت ماوراءطبیعی، درام خانوادگی و افسانههای محلیه که قصهاش رو محوریت غم، احساس گناه و تصمیمات از روی ناچاری پیش میبره. اساطیر خاص فیلم، تضادهای احساسی و جلوههای بصری اتمسفریکش، تجربهی جذابی خلق کردن؛ هرچند ساختار دنیای فیلم یکدست نیست و همین باعث میشه تعلیق داستان تا رسیدن به سکانسهای پایانی کمرنگ بشه. در مجموع، با وجود نقصهای روایتی، برای کسایی که از تریلرهای الهامگرفته از فولکلور خوششون میآد، فیلم دیدنی و ارزشمندیه.
دِ ویسلر بد نبود، هرچند هیچوقت نتونست اون حس ترس رو کامل منتقل کنه. با اینکه فیلم چندان ترسناک نیست، ولی چندتا لحظهی تعلیقبرانگیز داره که باعث میشه داستان جذاب بمونه. از این هم خوشم اومد که یه افسانهی محلی رو به کار برده بود که من نمیشناختمش و همین باعث شد یه حس تازگی به تجربه تماشای فیلم بده. اگه دنبال یه چیز متفاوت هستید و تعلیق رو به وحشت خالص ترجیح میدید، دِ ویسلر ارزش دیدن داره.
من خیلی به فولکلور کشورهای دیگه علاقه دارم. فیلم خوبی بود، هرچند پایانش یه جورایی تلخ و شیرین بود.
یه فیلم وحشت فولکلور و ماوراءطبیعی که میتونست خیلی بهتر از این بشه. فیلم بیش از حد تکهتکه است و اصلا آدم رو جذب نمیکنه. دایان گررو در نقش اصلی فوقالعاده بود، اما این تنها دلیل کافی برای توصیه کردن فیلم نیست. با این حال، اگه از وحشت فولکلور با... خوشتون میاد...
شاید از نظر بعضی از نقاط کلیدی داستانش فیلم انقلابی و نوآورانهای نباشه، ولی دِ ویستلر باز هم با اون رویکرد آروم، متفکرانه و انسانمحورش، تونسته خودش رو متمایز کنه.
نقدی با این انتخاب پیدا نشد.
آهنگساز: Freddy Sheinfeld