به نظر میرسه این پیشدرآمد تهش بشه یه انتقال قدرت موفق از نظر تجاری که شاید ناگزیر باشه، هرچند از نظر ابعاد با سریال اصلی رقابت میکنه، اما اون جادوی خاصی که باعث شد سریال اول واقعاً بترکونه رو نداره.
خانه اژدها
این سریال پتانسیل این رو داشت که یه اثر حماسی باشه، اما هر کدوم از شخصیتهایی که قرار بود باهاشون ارتباط برقرار کنیم، مدام ثابت میکنن که یا رو اعصابن، یا کسلکننده و بیروح، یا کلاً گیجکننده. سریال اصلاً روی پای خودش نمیایسته و هر چقدر هم دود اژدها توی وستروس بپیچه، نمیتونه این حقیقت رو بپوشونه.
برخی از نقدها
این سریال پتانسیل این رو داشت که یه اثر حماسی باشه، اما هر کدوم از شخصیتهایی که قرار بود باهاشون ارتباط برقرار کنیم، مدام ثابت میکنن که یا رو اعصابن، یا کسلکننده و بیروح، یا کلاً گیجکننده. سریال اصلاً روی پای خودش نمیایسته و هر چقدر هم دود اژدها توی وستروس بپیچه، نمیتونه این حقیقت رو بپوشونه.
خیلی کشبهدرت بود، بین این سه تا این یکی از همه کمتر به دلم نشست. هرچند فصل آخرش باید معرکه باشه (یا حداقل ما قبلاً اینطوری فکر میکردیم). امیدوارم اینبار بتونن از پسش بربیان.
یه پیشدرآمد تحسینبرانگیزه که ثابت میکنه این دنیا هنوز داستانهای ارزش شنیدنی داره، هرچند هیچوقت نتونست اون جادوی دوران اوج گیم اوف ترونز رو دوباره تکرار کنه. بازیها قویه، بازیهای سیاسی تیز و دقیقن و ابعاد سریال هم واقعاً خیرهکنندهست. اما گیجیهای اول سریال، اون پرش زمانی ناشیانه و کمبود شخصیتهای فرعی بهیادماندنی باعث شده که نتونه به یه اثر شاهکار تبدیل بشه.
راستش اصلاً نمیتونم با وجدان راحت این سریال رو به کسی توصیه کنم. از اول تا آخرش افتضاح بود. پایانبندیش هم یکی از نارضایتکنندهترین پایانهایی بود که تا حالا توی یه سریال دیدم. وقتتون رو با دیدنش تلف نکنید.
چه سریال فوقالعادهایه. تقریباً در حد بازی تاج و تخته. ولی تورو خدا میلی آلکاک رو برگردونید! اون خیلی بیشتر به این نقش میخورد. آخه چرا بازیگر رو عوض کردن؟
فصل سوم تقریباً میتونه اون حال و هوای فصل اول «هاوس آو دِرَگِن» رو برگردونه و گندی که پایان بیروح و عجولانه فصل دوم زده بود رو جبران کنه. ولی هنوز یه سری ایراداتی هست که نمیذاره این فصل تبدیل به یه اثر واقعاً درجهیک بشه.
افتضاح بود. بدترین نویسندگیای که تا حالا دیدم؛ نه تنها همهچیز رو بیش از حد میکشن و صحنههای بیخود اضافه میکنن، بلکه همه اژدها دارن ولی اژدهاها عملاً هیچ غلطی نمیکنن! آخه به من بگین وقتی ۶ تا اژدها داریم، چرا داریم پیاده میجنگیم؟ بعد چطور یه آدم بیعرضه و هیچکس که تا حالا هیچ کاری نکرده، تو قسمت آخر با اژدهاش میافته به جون همه و همهجا رو میسوزونه، ولی شخصیتهای اصلی چند قسمت قبل نتونستن همین کار رو بکنن تا جلوی مشکلاتشون رو بگیرن؟ یهو هر کی تو تیم مقابل بود از هر بلایی جون سالم به در میبره تا یه زندگی بیمعنی داشته باشه که هیچ کمکی به داستان نمیکنه، ولی اونایی که همه میخوان ببرن، با احمقانهترین چیزهای ممکن میمیرن؟ اصلاً منطق نداره. اینکه مدام اژدهاها رو میریزن تو چشم آدم ولی نمیتونن ازشون درست استفاده کنن، واقعاً رو اعصابترین بخش کل فصل بود. بدتر از همه اینه که یهو وقتی میفهمن ایگان زنده است، میخوان همهچیز رو با اکشن پر کنن، در حالی که اگه چند قسمت قبل فقط ذرهای عقل به خرج میدادن، میشد جلوی همهی این اتفاقات رو گرفت.
سریال خیلی خوب تونسته ما رو دوباره به دنیای وستروس برگردونه و در عین حال داستان منحصربهفرد خودش رو روایت کنه. همون دسیسههای سیاسی، درامهای خانوادگی و ابعاد حماسیای که باعث شد این دنیا از همون اول اینقدر جذاب باشه رو کاملاً به تصویر کشیده.
از هر نظر کسلکنندهست. خیلی لفت و سخت پیش میره و حتی نزدیک جذابیت سریال اصلی هم نیست. اگه اژدهاها نبودن، این سریال از همون اول شکست میخورد.
داستان بیشتر و بیشتر از کتاب فاصله میگیره و اثرات پروانهایش بیشتر به چشم میاد، ولی خب تصمیمات افتضاحی گرفته نشده.
مثال بارز اینه که بعضی وقتا بهتره دست از سر یه چیز بردارن و به حال خودش بذارن. یه دنباله (پیشدرآمد) افتضاح برای سریال اصلی. بازیگرای بد، فیلمنامهی بد، دیالوگهای مزخرف و بازیهایی که از همهشون بدتره. کلاً همهچیزش غلطه. اصلاً نمیشه پیشنهادش داد.
هرگز نمیتونه از زیر سایهی اثر قبلیش دربیاد و هیچوقت به اون سطح از اثرگذاری و حضور همهجانبه در فرهنگ عامه نمیرسه. اما فصل دوم هاوس اوف دِ رگان تا حد زیادی دلیلِ هزینههای سرسامآور ساختش رو توجیه میکنه.
هر چی تو فصل اول به دست اومده بود، تو این فصل از دست رفت؛ البته نه کاملاً.
اعتمادی که اواخر سریال گیم آو ترونز از دست رفته بود، با هاوس آو د رگان دوباره به دست اومد.
عاشق کتابام. این سریال هم فوقالعادهست؛ در واقع داستان پیشزمینهی خاندان دنریس تارگرین توی گیم آو ترونز هست. عاشق تاریخ تارگرینهام.
هاوس آو د رگان داره از اشتباهات گیم آو ترونز درس میگیره. کاش نمیگرفت.
اتلاف وقت مطلق. ۳ یا ۴ قسمتشو تحمل کردم. هیچ شخصیت جذابی نبود که آدم بخواد طرفش باشه، به جز بازیگر نقش اول، ولی باز هم ارزشش رو نداشت.
بازیگری و کارگردانی همچنان فوقالعادهست و بهترین چیزیه که تو تلویزیون میبینیم.
فصل دوم واقعاً فوقالعاده بود و خیلی طبیعی و نرم روی اتفاقات فصل اول نشست.
اصلاً خبری از شادی و عشق نیست و انگار سکس فقط یه ابزاریه برای اضافه کردن شخصیتهای جدید تا بعداً بکشنشون؛ خلاصه که همهاش خون و آتیشه.
در مجموع، هاوس آو د رگن فصلی هیجانانگیز، از نظر احساسی ویرانگر و از نظر بصری خیرهکننده از این حماسه است. این سریال هر چیزی که طرفدارها منتظرش بودن رو بهشون داده: نمایشهای باشکوه، دلشکستگی، دسیسههای سیاسی و اژدهاها.
هیچ چیزی توی تلویزیون به این مجلل، پیچیده و خیرهکننده نیست؛ حتی وقتایی که آدم دلش میخواد سرش رو بکوبه به دیوار.
در نهایت، فصل دوم بهشدت ناامیدکننده بود، مخصوصاً توی چند قسمت آخرش. با یه قسمت پایانی که اصلاً اون چیزی نشد که باید میبود، بخش زیادی از هاوس آف دگان بیشتر شبیه یه تیزر تبلیغاتی برای فصل بعد بود.
هنوز یه قسمت گذار و رابطه؛ هم چیزایی که قبلاً دیدیم رو تثبیت میکنه و هم حالا بهمون قول یه آیندهی امیدوارکننده رو میده.
با اینکه فصل دوم «هاوس آو دِرَگِن» شروع پرقدرتی داره، ولی کمکم معلوم میشه که این سریال انگار با خودش در جنگه.
تغییر جبههگیریها توی قسمت آخر به شکل رضایتبخشی مرز بین جناحها رو کمرنگ کرد، اما تا وقتی که جنگ واقعاً شروع نشه و رینیرا تمام ابعاد رهبری، حتی اون بخشهای کثیفش رو نپذیره، همهچی هنوز در حد مقدمهچینیه و اصل مطلب غایبه.
میدونیم که تهش خبری از پایان خوش نیست، ولی انگار هر چی میگذره، خودِ شخصیتها هم بیشتر به این موضوع اقناع میشن.
حتی از نظر بصری، با اینکه سبکش محدودتر بود، ولی فصل اول همونقدر خیرهکننده بود که نبرد حرامزادهها یا قسمتهای کارگردانیشده توسط آلن تیلور توی فصلهای اول بود.
اگه همینطور پیش بره، ممکنه هاوس آو دِرَگِن حتی از گیم آو ترونز هم عظیمتر بشه. یه حماسه سیاسی گسترده درباره خاندانها که با خلق چنین دنیای فانتزی باورپذیری، با غنای آثار تولکین رقابت میکنه.
یه فصل گذشت و من هنوز دارم کلنجار میرم که یادم بیاد کدومشون ایگانن، کدومشون ایموند، کدومشون دیمون یا هر کی که هست.
به خودی خود سریال خوبیه و هر چی دسیسههای سیاسی، خون و خونریزی، فساد و توطئههای درباری هست که این فرنچایز بهشون معروفه رو با شدت تمام ارائه میده.
برخلاف تصورات، سازندههای اچبیاو چیزی فراتر از یه بازیافتِ گرمکرده از گیم آو ترونز ساختن.
فصل اول پیشدرآمد «گیم آف ترونز» تا حد زیادی موفق بود، اما فشرده کردن سالها درگیری توی ۱۰ ساعت زمان سریال، باعث شده به جای شخصیتهای پرداختشده، فقط طرحهای کلی و مبهمی تحویل بگیریم.
نقدی با این امتیاز پیدا نشد.
داستان این اثر
سلسله تارجاریِن در اوج مطلق قدرت خود قرار دارد، با بیش از پانزده اژدها زیر سلطهٔ آنها. بیشتر امپراتوریها از چنین ارتفاعی فرو میپاشند. اما در مورد تارجاریِنها، سقوط تدریجی آنها زمانی آغاز میشود که پادشاه ویسریس با نامیدن دخترش، رِاینِیرا، وارث تخت آهنین، سنت یک قرن را زیر پا میگذارد. اما وقتی ویسریس بعدها پسری به دنیا میآورد، دربار با این واقعیت شوکه میشود که رِاینِیرا
ادامهٔ خلاصه
همچنان مقام وارث بودن را حفظ کرده است، و این امر بذر جدایی را در سراسر قلمرو میکارد.
- George R.R. MartinCreator
- Ryan J. CondalCreator
- Ramin DjawadiComposer
- Ti MikkelWriter
- Shyam PopatWriter
- Clare KilnerDirector
- Alejandro MartínezDirector of Photography
- Sara HessWriter
Ramin Djawadi
عوامل
-
Matt Smith
Prince Daemon Targaryen ۲۶ قسمت
-
Olivia Cooke
Queen Alicent Hightower ۲۰ قسمت
-
James Norton
Lord Ormund Hightower ۸ قسمت
-
Steve Toussaint
Lord Corlys 'The Sea Snake' Velaryon ۲۶ قسمت
-
Fabien Frankel
Ser Criston Cole ۲۵ قسمت
-
Matthew Needham
Lord Larys 'Clubfoot' Strong ۲۱ قسمت
-
Sonoya Mizuno
Mysaria 'The White Worm' ۲۶ قسمت
-
Ewan Mitchell
Prince Aemond Targaryen ۱۹ قسمت
-
Harry Collett
Prince Jacaerys 'Jace' Velaryon ۱۸ قسمت
-
Bethany Antonia
Lady Baela Targaryen ۱۷ قسمت
-
Phil Daniels
Maester Gerardys ۱۳ قسمت
-
Abubakar Salim
Alyn of Hull ۱۴ قسمت