«لذت تماشای این فیلم بیشتر توی محتواش و اشارههای متعددیه که به داستانهای دیگه درباره موجودات مصنوعی، مثل فرانکنشتاین، داره تا پیامی که میخواد برسونه.»
— Brian Viner · Daily Mail (UK) ، منتقد
او روزی که دیگر تحمل همسایگان متعصب و کوتهفکرش را ندارد، تصمیم میگیرد همسری برای خود از حصیری ببافد. در شهری که سنتها حرف اول را میزنند، این رابطه غیرمتعارف موجی از خشم، حسادت و هرجومرج به پا میکند.
«لذت تماشای این فیلم بیشتر توی محتواش و اشارههای متعددیه که به داستانهای دیگه درباره موجودات مصنوعی، مثل فرانکنشتاین، داره تا پیامی که میخواد برسونه.»
— Brian Viner · Daily Mail (UK) ، منتقد
«از جهات مختلف، و بهخصوص از نظر اسمش، ویکر یه جورایی ادای اون اثر کلاسیک و جسورانه بریتانیایی در سبک وحشتِ فولکلور رو درمیاره، اما کاش یه ذره از اون شیطنتهای دلهرهآور و تهدیدهای دوستانهی فیلم قدیمی رو هم داشت.»
— Robbie Collin · Daily Telegraph (UK) ، منتقد
«اصل داستان و رابطه عاطفی مرکزی ویکر که اولیویا کولمن و الکساندر اسکارسگارد بهش جون دادن، واقعاً دلنشینه و نمیشه ازش گذشت.»
— William Stottor · Loud and Clear Reviews ، منتقد
Olivia Colman
Fisherwoman
Alexander Skarsgård
Wicker Husband
Peter Dinklage
Basket Weaver
Elizabeth Debicki
Tailor’s Wife
Marli Siu
Basket Weaver's Sister
Nabhaan Rizwan
Tailor
Richard E. Grant
Doctor
Kiell Smith-Bynoe
Gustav Lindh
Ella Bruccoleri
Bakerwoman
Ben Ashenden
Baker
Phil Daniels
Emily Lloyd-Saini
Scott Alexander Young
Shoemaker
۶ نقد تماشاگران و منتقدان، به فارسی
لذت تماشای این فیلم بیشتر توی محتواش و اشارههای متعددیه که به داستانهای دیگه درباره موجودات مصنوعی، مثل فرانکنشتاین، داره تا پیامی که میخواد برسونه.
از جهات مختلف، و بهخصوص از نظر اسمش، ویکر یه جورایی ادای اون اثر کلاسیک و جسورانه بریتانیایی در سبک وحشتِ فولکلور رو درمیاره، اما کاش یه ذره از اون شیطنتهای دلهرهآور و تهدیدهای دوستانهی فیلم قدیمی رو هم داشت.
اصل داستان و رابطه عاطفی مرکزی ویکر که اولیویا کولمن و الکساندر اسکارسگارد بهش جون دادن، واقعاً دلنشینه و نمیشه ازش گذشت.
فیلم ویکر با یه طنز دلگرمکننده، کاملاً کلیشهایه و دقیقاً به خاطر همین هم اینقدر تو ذهن میمونه. کولمن و اسکارسگارد توی این رمانس عجیب ولی جذاب میدرخشن و یه سری از بهیادماندنیترین دیالوگهای سینمایی امسال رو دارن.
افسانه جسورانه و تخس الکس هیوستون فیشر و النور ویلسون، با یه جادوی کمدی پیش میره تا به یه پایانبندی رضایتبخش برسه. با دیدن این فیلم حسابی بهتون خوش میگذره.
درست مثل بازیاش توی «دِ فیوریت» که براش اسکار گرفت، کولمن که هیچوقت از بازیهای عجیب و غریب نمیترسه، تا وقتی که اوضاع جدی میشه، یه جورایی رها و خلوضع بازی میکنه. یا بهتر بگم، تا جایی که ممکنه اوضاع جدی بشه، اونم وقتی که شوهر آدم تبدیل شده به یه ظرف گنده برای گلهای خشکشده.
نقدی با این انتخاب پیدا نشد.
آهنگساز: Anna Meredith