لذت تماشای این فیلم بیشتر توی محتواش و اشارههای متعددیه که به داستانهای دیگه درباره موجودات مصنوعی، مثل فرانکنشتاین، داره تا پیامی که میخواد برسونه.
ویکر
لذت تماشای این فیلم بیشتر توی محتواش و اشارههای متعددیه که به داستانهای دیگه درباره موجودات مصنوعی، مثل فرانکنشتاین، داره تا پیامی که میخواد برسونه.
برخی از نقدها
از جهات مختلف، و بهخصوص از نظر اسمش، ویکر یه جورایی ادای اون اثر کلاسیک و جسورانه بریتانیایی در سبک وحشتِ فولکلور رو درمیاره، اما کاش یه ذره از اون شیطنتهای دلهرهآور و تهدیدهای دوستانهی فیلم قدیمی رو هم داشت.
اصل داستان و رابطه عاطفی مرکزی ویکر که اولیویا کولمن و الکساندر اسکارسگارد بهش جون دادن، واقعاً دلنشینه و نمیشه ازش گذشت.
فیلم ویکر با یه طنز دلگرمکننده، کاملاً کلیشهایه و دقیقاً به خاطر همین هم اینقدر تو ذهن میمونه. کولمن و اسکارسگارد توی این رمانس عجیب ولی جذاب میدرخشن و یه سری از بهیادماندنیترین دیالوگهای سینمایی امسال رو دارن.
افسانه جسورانه و تخس الکس هیوستون فیشر و النور ویلسون، با یه جادوی کمدی پیش میره تا به یه پایانبندی رضایتبخش برسه. با دیدن این فیلم حسابی بهتون خوش میگذره.
درست مثل بازیاش توی «دِ فیوریت» که براش اسکار گرفت، کولمن که هیچوقت از بازیهای عجیب و غریب نمیترسه، تا وقتی که اوضاع جدی میشه، یه جورایی رها و خلوضع بازی میکنه. یا بهتر بگم، تا جایی که ممکنه اوضاع جدی بشه، اونم وقتی که شوهر آدم تبدیل شده به یه ظرف گنده برای گلهای خشکشده.
نقدی با این امتیاز پیدا نشد.
داستان این اثر
در حاشیه روستایی ساحلی، ماهیگیر زنی زندگی میکند که به دلیل بوی بد و مجرد بودن، همواره مورد تمسخر دیگران است. او روزی که دیگر تحمل همسایگان متعصب و کوتهفکرش را ندارد، تصمیم میگیرد همسری برای خود از حصیری ببافد. در شهری که سنتها حرف اول را میزنند، این رابطه غیرمتعارف موجی از خشم، حسادت و هرجومرج به پا میکند.
- Eleanor WilsonDirector
- Alex Huston FischerDirector
- Anna MeredithComposer
- Lol CrawleyDirector of Photography
Anna Meredith