اولین نمایش
دارید زنی رو میبینید که بلد نیست بازی کنه، اما کسی که نقشش رو بازی میکنه استاد بازیگریه؛ نتیجهش هم یه تجربهایه که هم از نظر روانی آدم رو به هم میریزه و هم از نظر روحی حسابی به آدم حال میده.
اولین نمایش
دارید زنی رو میبینید که بلد نیست بازی کنه، اما کسی که نقشش رو بازی میکنه استاد بازیگریه؛ نتیجهش هم یه تجربهایه که هم از نظر روانی آدم رو به هم میریزه و هم از نظر روحی حسابی به آدم حال میده.
مصنوعی
فیلم آرتیفیشال اثر لوکا گوادانینو ترسناکترین چیزیه که امسال تو سینما میبینید.
نازا
این مستندِ خونسرد که توسط روزنامهنگاران تحقیقی اون کشور، یعنی یووال آبراهام و ریچل زور ساخته شده، اون چهار تا نامهی بهظاهر بیاهمیت رو کالبدشکافی میکنه و هر چیزی که قرار بود پشت اونها پنهان بمونه رو بیرون میکشه.
ری گان
تو انیمیشن شخصیتها یه حس فیزیکی گرم وجود داره – حتی یه نوع حرکات کشدار – که تو CG بهتدریج کمتر میشه: Ray که توسط Rockwell صدا داده، جذابیتی اصیل و کمی خشن داره.
ویکر
از جهات مختلف، و بهخصوص از نظر اسمش، ویکر یه جورایی ادای اون اثر کلاسیک و جسورانه بریتانیایی در سبک وحشتِ فولکلور رو درمیاره، اما کاش یه ذره از اون شیطنتهای دلهرهآور و تهدیدهای دوستانهی فیلم قدیمی رو هم داشت.