داستانش اصلاً باورپذیر نیست. انگار استنلی توچی همینطوری سرسری بازی کرده. نکته مثبتش فقط مناظر قشنگ پاریس بود.
نقشه جامع
داستانش اصلاً باورپذیر نیست. انگار استنلی توچی همینطوری سرسری بازی کرده. نکته مثبتش فقط مناظر قشنگ پاریس بود.
برخی از نقدها
اگه مونا لیزا توی یه محیط با رطوبت بالا قرار بگیره، دچار تخریبهای ساختاری فاجعهبار و جبرانناپذیری میشه که احتمالاً باعث تاب برداشتن، ترک خوردن تخته چوبی و تاول زدن و پوستهپوسته شدن رنگ روغن میشه. برخلاف اکثر نقاشیهای رنگ روغن معروف، لئوناردو داوینچی مونا لیزا رو روی بوم نکشیده، بلکه از یه تخته نازک چوب صنوبر استفاده کرده. چون چوب به شدت به رطوبت حساسه، قرار دادن این اثر ۵۰۰ ساله در رطوبت بالا، چندین مرحله تخریبی رو شروع میکنه: ۱. تاب برداشتن شدید و ترک خوردن چوب؛ چوب خاصیت جذب رطوبت داره، یعنی رطوبت رو مستقیماً از هوا میگیره. در رطوبت بالا، تخته صنوبر به طور قابل توجهی منبسط میشه. از اونجایی که پشت مونا لیزا برای صاف نگه داشتنش با تکیهگاههای چوبی تقویت شده، این انبساط ناشی از رطوبت باعث ایجاد فشار مکانیکی شدیدی میشه. در این حالت، چوب به جای اینکه به طور ایمن خم بشه، تحت فشار قرار میگیره، تاب میبره و در نهایت درست وسط اثر ترک میخوره یا میشکه. ۲. جدا شدن لایههای رنگ و «پف کردن
میدونم خیلیا میگن فیلمنامهاش کپیه، ولی راستش من فیلمهای سرقتی زیادی دیدم و خب 당연ه که یه سری چیزها شبیه هم باشه، اما اصلاً قبول ندارم که این فیلم دقیقاً مثل اوشن ۱۱ باشه، چون نیست. فیلم سرگرمکنندهای بود و حداقل یه پیچش داستانی بیشتر از اون چیزی داشت که انتظار داشتم. استنلی توچی عالی بود و اون دو تا دزد جوون هم بازیشون خشک نبود، فقط چون یه مقدار دیالوگ فرانسوی و اینجور چیزها داشتن اینطور به نظر میرسید. در واقع بازیشون خیلی خوب بود. ما خوشمون اومد و قطعاً یه گزینه سرگرمکننده برای لیست فیلمهای سرقتی بود که دیدیم. حتماً دوباره میبینیمش.
داستانش کلیشهایه، بازیگریها تعریفی ندارن، روند روایتش هم عجیبه و دیالوگها رو جوری میگن انگار دارن متن رو تمرین میکنن. من فقط برای این اکانت ساختم که به بقیه توصیه کنم وقتشون رو با دیدن این فیلم تلف نکنن.
از اون مدل فیلمهاییه که هر نکته از داستان رو سه بار تکرار میکنه (که اگه خوابت برد متوجه بشی)، بازیگریهاش کاملاً بیروح و تخت است و در نهایت، خدا رو شکر، مسترپلن تموم میشه و احتمالاً از پیشنهادات پرایم ویدیو هم غیب میشه.
اگه مخاطب هدفتون پسربچههای ۸ ساله بوده، دقیقاً زدید به هدف. هر کسی که سنش بیشتر از این باشه، بهتره بیخیال این فیلم بشه. حتی استنلی توچی هم نتونست نجاتش بده. با توجه به اینکه خودش این فیلم رو توی صفحه ویکیپدیاش ننوشته، دیگه هر چی باید بدونید رو میدونید.
استنلی توچی باز هم ترکوند؛ فیلم فوقالعاده و باکلاسیه. ایدهاش هم که دزدی مونا لیزاست، واقعاً عجیب و غریبه و از اول تا آخرش فقط حال میده.
استنلی توچی خیلی بیشتر از اون چیزی که این فیلم تونست بهش بده، لیاقت داره.
بین فیلمهای سرقتی که مستقیم میرن برای استریم — و بله، این روزها خودش یه ژانر مستقل شده — مسترپلن یکی از بهترین کارهاییه که میتونید ببینید.
این فیلم احتمالاً جزو بهترین کارهای استنلی توچی حساب نمیشه، ولی برای یه شب سرد اکتبر که دنبال یه چیزی میگردی که جایگزین فیلمهای ترسناک یا رمانتیکهای کلیشهای باشه، سرگرمکنندهست.
بیشترین تعریفی که میشه از مسترپلن کرد اینه که بد نیست؛ از اون فیلمهاییه که فقط برای این ساخته شده که کنار غذای آمادهتون تو یه شب یکشنبه باشه، هرچند احتمالا یه هفته بعدش اصلا یادتون نیاد که چنین فیلمی دیدین.
فیلم مسترپلن خودش میدونه که چقدر مسخرهست و همین موضوع باعث شده بشه بشه تماشاش کرد، هرچند که لزوماً کیفیتش رو بالا نبرده.
نقدی با این امتیاز پیدا نشد.
داستان این اثر
وقتی یک سارق افسانهای تصمیم میگیرد مونا لیزا را بدزدد، دو غریبهی جوان را برای کمک به خود به خدمت میگیرد و سپس حقیقتی تکاندهنده را فاش میکند: آنها خواهر و برادر گمشدهای هستند و او نیز پدرشان است. این خانوادهی تازهشکلگرفته که ناگهان درگیر تجمیعی پرهرجومرج و ناخواسته شدهاند، باید یاد بگیرند با یکدیگر همکاری کنند و سعی کنند همدیگر را نکشند تا شاید شانسی برای اجرای بزرگترین سرقت قرن داشته باشند.
- Thomas VincentDirector
- David WolstencroftScreenplay
- Polérik RouvièreComposer
- Matteo CoccoDirector of Photography
Polérik Rouvière